*/
  • สายลมลอย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-03-16
  • จำนวนเรื่อง : 142
  • จำนวนผู้ชม : 298360
  • จำนวนผู้โหวต : 205
  • ส่ง msg :
  • โหวต 205 คน
<< พฤศจิกายน 2009 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 5 พฤศจิกายน 2552
Posted by สายลมลอย , ผู้อ่าน : 2539 , 11:10:19 น.  
หมวด : ต่างจังหวัด

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน


๑.ช่วงปีแรกๆ ที่ผมกลับเข้ามาอยู่ในสวนขี้คร้านเป็นการถาวร เป็นเวลาที่ผมยังโหยหาเพื่อนที่เคยเดินทางด้วยกัน บางคนกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดประกอบอาชีพเป็นเกษตรกรเต็มขั้น แถมพ่วงอาชีพประหลาดพิกลอย่างช่างแกะสลักไม้ ช่างซ่อมรถมอเตอร์ไซค์คลาสสิค ฯลฯ มีบางคนประกอบอาชีพครูในหมู่บ้านป่าไม้แห่งหนึ่งเหนือขึ้นไปแถบต้นน้ำหลังสวน

หมู่บ้านแห่งนั้นไกลจากสวนขี้คร้านเป็นระยะทางรวมๆ กว่าร้อยกิโลเมตร ผมหอบหิ้วสมุดบันทึกกับข้างของประจำตัวอีกเล็กน้อยยัดใส่เป้ โบกรถประจำทางไปหาเพื่อนในวันเพ็ง เดือน ๑๒ พอดิบพอดี กะว่าไปเจอเพื่อนในดินแดนแห่งสายน้ำไหล และหมู่บ้านกลางป่าปิดไกลจากความวุ่นวายภายนอกคงดีพิลึก

แค่คิดก็สนานล่วงหน้าไปแล้ว

นั่งรถประจำทางร่วมชั่วโมงจนสุดสายที่ในตัวอำเภอ ที่เหลือคือระยะทางที่จะต้องโบก หรือเดินเท้า ใช้เวลาประมาณ เกือบครึ่งวันก่อนถึงหมู่บ้าน


เดินเท้าออกจากตัวอำเภอราวเที่ยงวัน เดินชมนกชมไม้ ฟังเสียงสายน้ำในห้วยไหลรินคุยกับก้อนหินกรุ๊กกริ๊ก เอ้อระเหยขึ้นลงบนเส้นทางเถื่อนหน้าฝนทางดินเหนียวแสนลื่น ปวดตูดปวดน่องจนถึงหมู่บ้านเกือบ ๔ โมงเย็น เพื่อพบว่าเพื่อนออกนอกหมู่บ้านไปตั้งแต่เมื่อวาน !!

ครั้นจะกลับออกไปยังไม่รู้ว่าตามหาเพื่อนได้ที่ไหน ทำใจว่าเดินทางมาแล้ว..ไม่เจอก็ช่าง...นอนอ่านหนังสือเขียนบันทึก เดินเล่นกับเด็กน้อยไม่เต็มเต็งซึ่งพอจะพูดคุยคลายเหงาได้บ้าง

คนเพี้ยนกับคนไม่เต็ม..อยู่ด้วยกัน แค่คิดก็สนานแล้ว

คืนนั้นเป็นคืนลอยกระทงซึ่งผมไม่ได้ร่วมพิธีกับชาวบ้าน ได้แต่เดินเที่ยวตามตรอกซอยซอยต่างๆ อย่างสนุกสนานแปลกหูแปลกตาก่อนกลับมานั่งริมหน้าต่างบ้านพักครู เด็กน้อยคนนั้นหลบไปแล้ว

เหมือนอยู่คนเดียว...ท่ามกลางความสลัวรางของหมู่บ้านไร้ไฟฟ้า แสงจันทร์นวลสาดส่องดูสงบเย็น เงียบเชียบจนอุปทานได้เสียงของจันทร์

โอ้..ความเงียบอันทรงพลัง
!!

คิดแล้วอดขอบอกขอบใจเพื่อนที่ไม่ได้อยู่ด้วย การได้อยู่กับตัวเองในสถานที่ไม่คุ้นชิน สามารถเสาะความสุขเข้าหาตัวเองได้ง่ายกว่าอยู่ในสถานที่เดิมๆ สิ่งแวดล้อมเดิมๆ 

ใช่หรือไม่ว่า..ความเคยชินทำให้เสียสมาธิได้ง่าย
?


เช้าวันต่อมา...หลังอาหารผมไหว้ลาชาวบ้านแล้วเดินเท้าออกมาจากหมู่บ้าน คราวนี้ผมเดินช้ากว่าตอนขามา เล็งๆ ไว้แล้วว่าระหว่างเส้นทางขามามีต้นไม้พื้นถิ่นหลายชนิดซึ่งงอกงามอยู่ริมทาง ติดกับสวนกาแฟของชาวบ้าน เป็นผลิตผลของไม้ป่าซึ่งหลงหูหลงตาหรืออาจไม่มีความสำคัญ ไม่มีมูลค่าในเชิงการค้าเหมือนพืชเชิงเดี่ยวในสายตาของเจ้าของพื้นที่

สำหรับผม...มันเป็นทั้งไม้หายาก และสมุนไพร ซึ่ง..ผมชอบ

ครับ..หนึ่งในต้นไม้หลายต้นที่ติดเป้ผมกลับออกมาปลูกไว้ในสวนขี้คร้านคือ มะเดื่อพื้นบ้านชนิดหนึ่ง ชาวบ้านหลายคนเรียกว่ามะเดื่อชุมพร ทำเอาผมสับสนไปหลายวัน เพราะมะเดื่อชุมพรหรือมะเดื่ออุดมพร คือ มะเดื่อขนาดใหญ่ซึ่งมีลำต้นสูงกว่าตึกสิบชั้น




มะเดื่อที่ผมนำมาปลูกคือมะเดื่อชิ่ง หรือลูกชิ่งในสำเนียงภาคใต้ตอนกลางถึงตอนล่าง เป็นพืชผักซึ่งใช้แนมกับขนมจีนหรือแกงเผ็ด แกงไตปลา จิ้มน้ำพริก หรือบางถิ่นใช้เป็นผักในแกงเผ็ด แกงเนื้อ

รสชาติฝาดเฝื่อน กรุบกรอบ สำหรับคนมีฟันนับว่าเป็นผักที่เหมาะยิ่งเพราะเสียงขบเผาะ ขบเผาะของมันนั่นเอง

กลับถึงบ้านสวน ผมประคองต้นมะเดื่อกับสมุนไพรอีกสองสามชนิด ใส่ถุงดำอนุบาลไว้ข้างบ้านหลายเดือน กระทั่งฤดูฝนมาเยือนอีกครั้ง จึงได้ปลูกลงดิน

รอคอยอีกกว่าสองปี เริ่มออกลูกให้กิน

พืชตระกูลไทร ช่อดอกมักติดกันเป็นกลุ่ม ตั้งแต่โคนต้นยันปลายกิ่งก้าน ดกดื่นจนกินไม่หวาดไหว ลักษณะพิเศษอีกอย่างคือดอกกับผลคือส่วนเดียวกัน หากแต่ม้วนต้วนอยู่ด้านใน กลายเป็นผลดอก
–
ดอกผล ในหน่วยนับเดียวกัน

ครับ...บางทีการเสาะหาต้นไม้ที่อยากให้มีสักต้นเพื่อปลูกไว้ใกล้มือ เด็ดกินได้อย่างสบายใจพอกิน ไม่เหลือทิ้ง ไม่ต้องซื้อหาจากตลาด เพื่อพบว่าริมห้วยท้ายสวนมีต้นมะเดื่อชนิดนี้งอกงามอยู่อีกหลายต้น ที่ให้ผลดกดื่นก็มี ต้นเล็กๆ ยิ่งมี

ผมย้ายต้นไม้มาจากสถานที่อันแสนไกล แต่แล้วกลับพบว่ามันมีแล้วในสวน แค่คิดก็แสนสนาน
? 

๒.หลายปีก่อนหน้านี้..ในเส้นทางป่ากับการถ่ายทอดความงดงามของธรรมชาติทั้งภาพถ่ายและถ้อยคำ ความรู้สึกของการได้เห็นสัตว์ป่าในพื้นที่ป่าจริงๆ เห็นต้นไม้หายาก ดอกกล้วยไม้ป่าหลากหลายชนิดงอกงามบนคาคบสูงลิบลิ่ว สวยงามตื่นเต้นบอกไม่ถูก

ยิ่งได้เปิดสายตา ยิ่งเพิ่มความทะเยอทะยานอยากพบอยากเห็นในผืนป่าต่อไป ต่อไป เดินทางออกนอกพื้นที่มิรู้หยุดพักไม่ได้กลับมาดูแลคนชรา บ้านวัยเยาว์เต็มไปด้วยปลวกและความผุพัง ต้นไม้รกเรื้อปรกหลังคาบ้าน บางส่วนเลื้อยเลาะเข้ามาที่ใต้ถุนบ้าน เป็นที่อาศัยของสัตว์ร้าย

เดินทางไปไกลแสนไกล แต่กลับละทิ้งให้สิ่งที่มีค่าที่สุดเสื่อมโทรม ผุกร่อน แค่คิดย้อนยัง...แสนเศร้า
!!

หลายปีหลังจากที่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านเกิด ยังพอมีภูเขาสูงไม่ไกลจากบ้านให้ได้เดินป่าแสวงหาความสงัดได้พอให้หายคิดถึง มองใกล้เข้ามาถึงในสวน ยังมีหลากหลายมุมที่เว้นไว้เพื่อการนี้

ไม่น่าเชื่อว่าผมได้เห็นสัตว์ป่าที่คิดว่าสูญหายไปแล้วจากแถบถิ่นบ้านผมในปีนี้ (๒๕๕๒) ด้วยสายตาของตนเอง อย่างน้อยสองถึงสามครั้ง ทั้งร่องรอย ทั้งมองเห็นการกระโดดผ่านสวนผมเอง ได้ยินเสียงร้อง ยังไม่นับถึงการบอกเล่าผ่านคนรอบข้าง ฯลฯ 

...สี่โมงเย็นวันนี้(ต้นเดือนกันยายน ๒๕๕๒) ผมเห็นฟานกระโดดผ่านในสวนจากด้านหนึ่งของสวนไปยังอีกด้านโดยกระโดดผ่านถนนซึ่งตัดผ่านผ่ากลางสวน

แผลว...ก่อนลับตาไปในความรกเรื้อของสวน

ฟานขนาดตัวน่าเทียบเท่าสุนัขขนาดใหญ่ หางสั้น ลำตัวสีจีวรพระเข้มๆ รอยเท้าประทับอยู่ในดินหน้าฝนชัดเจน ผมเดินตามรอยเท้านั้นเพื่อเก็บภาพไว้ จากสวนขี้คร้านจรดสวนปาล์มน้ำมัน รอยเท้าลอดสุมทุมไปยังอีกสวนหนึ่ง ซึ่งเป็นสวนมะพร้าว บางส่วนยังรกเต็มไปด้วยไม้ขนาดใหญ่ ร่มครึ้ม

ผมยิ้มกับตัวเองพร้อมกับภาวนาว่า อยู่รอดปลอดภัยเถิดหนา

ถามว่า ผมใจดำมากพอที่จะทำสวนรกให้เตียนโล่งได้อย่างไรในเมื่อเธอคือฟาน และฟานคืออีเก้ง สัตว์สงวนซึ่งหายากยิ่งแล้วในผืนป่าธรรมชาติ

“ชาวบ้านหลายคนรู้นะครับพี่ เขาก็ปรามๆ กันอยู่ว่า จะอนุรักษ์ไว้ให้คู่กับภูเขาลูกนี้ อย่าให้ใครมาล่า มายิง…บางปีมันมาเกิดลูกในสวนพี่นะ มีคนได้ยินเสียงร้อง” เพื่อนรุ่นน้องในหมู่บ้านเคยบอกผมถึงที่มาของสัตว์ป่าหายากซึ่งอาศัยอยู่ในผืนป่าบนภูเขาไม่ไกลจากบ้านผม

จริงๆ แล้วเรื่องเล่าพวกนี้ผมเคยได้ยินจากปากของเพื่อนบ้านหลายคน ทั้งที่เคยกระโดดผ่านหน้ารถซึ่งวิ่งผ่านสวนขี้คร้าน เคยเห็นเธอพาลูกๆ มาหากินรวมฝูงกับวัวบ้านซึ่งเลี้ยงอยู่ใกล้ๆ ป่าอันเป็นถิ่นกำเนิดของพวกเธอ บ่อยครั้งยังเห็นหมาเห่าไล่กระเจิดกระเจิงลงมาจากภูเขา 

นั่นหมายถึงมีประชากรเก้งไม่น้อยกว่า ๓ ตัว พ่อแม่ลูก



ผมภาวนาให้พวกเธออยู่รอดปลอดภัยให้กำเนิดลูก หลายมากมายท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมซึ่งดูเหมือนป่าบนภูเขา เป็นไข่ดาวแวดล้อมด้วยหมู่บ้าน

ครับ...เดินทางป่าเสาะหามาแสนไกล เพื่อพบว่าแค่ในสวนบ้านเกิดก็มีหลายสิ่งให้เรียนรู้ ให้ถ่ายภาพ ให้เขียนถึง

แค่คิด แล้วพบเห็น


...โอ้..แสนสนาน

                      ...........................................................................

เผยแพร่ครั้งแรก ใน  http://www.onopen.com 22 - 09 - 2552

 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
coolwater วันที่ : 13/12/2009 เวลา : 11.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cool
enough  is  enough   ความเพียงพอคือความพอเพียง

ช่วยภาวนาให้เธอยังคงอยู่นะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
nilsamai วันที่ : 16/11/2009 เวลา : 07.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nilsamai
.

ที่ไร่มีต้นมะเดื่ออยู่ 1 ต้น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เพียงลมพัดผ่าน วันที่ : 07/11/2009 เวลา : 23.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/daija
navy

โห ดีจังที่ยังมีให้เห็นอยู่น่ะค่ะ
ด้ายก็ขออวยพรให้ครอบครัวของเธออยู่รอดปลอดภัย
และขออย่าให้มีคนไปทำลายที่อยู่ของเธอเลย

เรื่องที่คุณสายลมลอยเขียน สนุกดี ด้ายไม่มีโอกาสได้สัมผัสเลยแบบนี้ อ่านแล้วเพลินใจดีแท้

ราตรีสวัสดิ์คะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
นายสิบหมื่น วันที่ : 05/11/2009 เวลา : 11.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namsean
หากแม้นไม่ตายเสียก่อน...ฉันจะคืนสู่รากเหง้าลูกชาวนา

ขอให้เธออยู่รอดนะ
..
ไม่อยากคิดหากเธอลับหายไป
แค่คิดก็แสนเศร้า.....

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
tatuk วันที่ : 05/11/2009 เวลา : 11.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tatuk
เรานี่แหละ ผู้ปกป้องชาติและราชบัลลังก์! 

ขนาดเป็นสวนขี้คร้านยังดูอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้
แล้วถ้าเวิร์คกว่านี้ล่ะ โอ...


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน