*/
  • สายลมลอย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-03-16
  • จำนวนเรื่อง : 142
  • จำนวนผู้ชม : 298360
  • จำนวนผู้โหวต : 205
  • ส่ง msg :
  • โหวต 205 คน
<< ธันวาคม 2009 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอังคาร ที่ 22 ธันวาคม 2552
Posted by สายลมลอย , ผู้อ่าน : 1942 , 08:47:00 น.  
หมวด : ต่างจังหวัด

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑. ช่วงปลายปี ๒๕๔๕ ผมเริ่มกำหนดตัวเองออกจากงานประจำที่ทำมาเกือบครบ ๕ ปี แม้เป็นงานประจำในต่างจังหวัด ในท้องถิ่นภาคใต้ด้วยกัน แต่การเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรจากบ้านโดยอาศัยเพียงรถประจำทาง เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสำหรับพนักงานระดับล่างเงินเดือนน้อย

ผมทิ้งคนแก่อายุ ๙๐ ขวบที่ผมเรียกว่าแม่ไว้ข้างหลังอย่างโดดเดี่ยว

จะว่าไป..กำหนดที่ต้องออกจากงานประจำไม่ว่าจะเป็นในเมืองใหญ่หรือต่าง จังหวัดซึ่งไม่ใช่ท้องถิ่นตนถูกร่างไว้ในใจตั้งแต่อายุของแม่เริ่มย่างออก จากเลข ๗๐ ขวบปีเล็กน้อย คนแก่ซึ่งหาอยู่หากินตามประสาคนแก่บ้านนอกทั่วไป ผิดก็แต่ แม่มีวิชาปรุงยาติดตัวมาหลายขนาน ทั้งเพื่อช่วยคนอื่นและรักษาตัวเองในวันที่เจ็บป่วยจนหายขาด แข็งแรงและปลอดโรคจนถึงทุกวันนี้

มีวัดข้างบ้านเป็นที่พึ่งทางใจ มีผักหญ้าริมทุ่งนา ในสวน ไว้เก็บขายเลี้ยงชีพ และเหลือไว้ทำบุญสุญทาน

ขณะเดียวกันที่คนหนุ่มอย่างผม ยังมองเห็นความสนุกสนานของการเดินทางเป็นดังอาหารเลี้ยงจิตวิญญาณ ถึงกับพูดกับตัวเองว่า หยุดเดินทางเมื่อไรก็ตายเมื่อนั้น

เมื่อใกล้ถึงปีที่จะต้องกลับบ้าน ผมรีบเร่งสะสมข้าวของบางอย่างไว้เพื่อการดำรงชีพในความเป็นธรรมดาอย่างชาว บ้านทั่วไป ช่วงเวลานี้เองที่ได้พบกับของเก่าชิ้นหนึ่งซึ่งสะดุดตาน่าสนใจ แม้ไม่ใช่ของสำคัญที่ใช้ในชีวิตประจำวัน แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อชะตาเราต้องกัน

ชิ้นแรกเป็นท่อนไม้กลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบศอก ทำจากไม้นุ่น เบาหวิว ข้างในกลมกลวงมีเหล็กขนาด ๑๐ มม. โผล่ออกมาเสมือนเป็นด้ามจับ

“ท่อสูบลมที่เขาใช้เป่าไฟตีเหล็ก” เพื่อนมุสลิมซึ่ง เกิดและเติบโตในจังหวัดนครศรีธรรมราชบอกเล่าให้ฟังว่า เจ้าของข้าวของแปลกตาตรงหน้าผมแกเคยประกอบอาชีพตีเหล็ก ตอนนี้อายุมากแล้ว ไม่สามารถแม้แต่จะยกเหล็กชิ้นเล็กๆ ขึ้นทั่งได้อีกแล้ว

“ถามซื้อแกขายนะ จะเอาทั่งด้วยไหม เหล็กเสียบอยู่บนไม้ฝังดินอยู่ หนักมาก ต้องหาม” ผมพยักหน้าแบบงงๆ ว่าถ้าเอาแล้ว เอาไปทำอะไรนอกจากขยะหนักมากชิ้นหนึ่ง ให้เอาไปขายก็ไม่มีในความคิดขณะนั้น

ของสองอย่าง ผมซื้อแกมขอในราคา ๕๐๐ บาท คนแก่ยิ้มมีเลศนัยเหมือนมีตัวตายตัวแทน ก่อนจะพยักหน้าให้

เมื่อกลับมาใช้ชีวิตที่จังหวัดบ้านเกิด นานทีเดียวกว่าที่ผมจะรู้ว่าควรทำอย่างไรกับมัน

สำหรับท่อลมผมดัดแปลงเป็นชั้นวางของโดยเจาะคว้านเป็นช่อง วางไว้กลางห้องในมุมที่คิดว่าดีที่สุด เป็นการให้เกียรติเครื่องมือมีครูอย่างดีที่สุดเท่าที่สมองผมคิดได้ในตอน นั้น

ขณะที่ทั่งหรือเรียกให้ถูกว่าเป็นท่อนเหล็กขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง ๕ นิ้ว..ถูกวางทิ้งขว้างอยู่หลายนาน ก่อนกลายมาเป็นทั่งเหมือนเดิมในเวลา ๘ ปีหลังจากนั้น

สำหรับบางเหตุการณ์ บางปรากฏการณ์ ๘ ปี ดูเหมือนนานแต่ยังรู้สึกชัดแจ้งเหมือนเมื่อวาน

ทั่งดัดแปลงสไตล์พื้นบ้านท่อนนั้น มีความยาว จากหน้าตัดแบนไปจรดอีกด้านเหมือนโดนหักไม่เป็นระเบียบโดยรวมเกือบฟุต หนักเกินคนเดียวหยิบฉวย ใช้งานได้ดีตราบที่ฝีมือการนวดเหล็กของผมเป็นเพียงเด็กน้อยในชั้นป. เตรียม

ตอนนี้(ส.ค. ๒๕๕๒)ทั่งโบราณอันนั้นแทบไม่มีเวลาพักร้อนอีกแล้ว

ผมอาศัยการเรียนรู้หลายๆ กระบวนการของการตีเหล็กให้เป็นของใช้ในชีวิตประจำวันด้วยทั่งอันนี้ และนับถือเป็นทั่งครู

แม้จะไม่ได้รับการครอบครูจากเจ้าของทั่ง(ซึ่งไม่มีพิธีเหล่านี้ในวิถีของมุสลิมอยู่แล้ว)ก็ตาม

๒. ย้อนกลับสู่ช่วงปี ๒๕๓๕ จนถึงปี ๒๕๔๕ ผมทำงานประจำอยู่ในเมืองใหญ่ ใช้ชีวิตเมืองผสมผสานกับชีวิตในป่าเขาในวันหยุดและวันที่อยากหยุด โอกาสกลับบ้านมาดูแลคนแก่ที่ผมเรียกว่าแม่เป็นไปอย่างกระท่อนกระแท่น มีเพียงจดหมาย เครื่องยา ตัวยา กระปุกยาสมุนไพรที่แม่ปรุงเอาไว้ดูแลคนในหมู่บ้านที่ผมส่งมาให้แม่ แม่หาเงินเลี้ยงชีพและทำบุญได้เก่ง ขณะที่อายุของแกย่างเข้าวัย ๘๐ ปี

แม่ขายผักที่หาได้ง่ายๆ จากริมท้องไร่ท้องนาและสวน ทุกเช้าวันจันทร์แม่นั่งรถไม้สองแถวจากในหมู่บ้านไปขายของที่ตลาดนัด พร้อมกับยาสมุนไพรและพืชผักที่เสาะหาตระเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น

ขณะเดียวกันในช่วงปีนั้นเองที่ญาติข้างบ้านผมมีเรื่องราวของการลงทุนทำ กิจการหลายอย่าง ต้องรวบรวมเงินทุนเข้าอุดหนุน หลายคนในหมู่บ้านเป็นเหยื่อของการลงทุนที่ล้มเหลว ถูกเชิดเงินไปโดยไม่ได้คืน ทั้งยังไม่มีหลักฐานใดๆ ค้ำประกันเงินกู้

ครับ,แม่เป็นหนึ่งในหลายคนเหล่านั้น

เงินสะสมจากคนแก่ซึ่งสมควรพักผ่อนและใช้เงินเลี้ยงตัวทำบุญสุนทานอย่างมี ความสุขในเบื้องปลายของชีวิต กลับถูกหยิบยืมลืมหายไปโดยไม่ได้กลับคืนแม้สตางค์แดงเดียว บวกลบคูณหารแล้ว ไม่น้อยกว่า สองแสน

โอ้….บาปกรรม

ทั้งหลายเหล่านั้นไม่น่าเศร้า เท่าผมไม่เคยรู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้….กระทั่งสายเกินไป

ครับ…ในช่วงเวลานั้นผมสับสนว่าควรโกรธตัวเองที่ไม่กลับบ้านมาใช้ชีวิต ร่วมกับแม่เหมือนอย่างที่ตั้งใจไว้นับแต่จบป. ๖ เพราะฐานะทางการเงินอันง่อนแง่น และมีเพียงผมกับแม่เท่านั้นที่ยังใช้ชีวิตอยู่ในบ้านสวนขี้คร้านฯ หรือควรโกรธญาติ(เขย)ที่กระทำต่อแม่เพียงเพราะวัยอันแก่เฒ่าและไว้ใจคนปาก หวาน

แม้ว่าทุกวันนี้ผมปลดปลงอาการเคียดแค้น อาฆาตมาดร้ายต่อผู้ที่ทำกับแม่ แต่สำหรับความทรงจำด้านลบ บางเหตุการณ์ บางปรากฏการณ์ ยังรู้สึกชัดแจ้งเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

……….แม้จะล่วงมาหลายปีแล้วก็ตาม

๓. ต้นปี ๒๕๔๖ ผมกลับถึงบ้านในทุกค่ำคืนวันศุกร์

คืนหนึ่ง..หลังจากก้าวเข้าบ้าน เปิดสวิทช์ไฟฟ้า มองดูข้าวของเครื่องใช้ในบ้านซึ่ง รกและเน่า พอกพูนเหมือนบ้านร้าง ยืนหมุนดูรอบตัวด้วยความรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ ตารื้น ก่อนน้ำตาจะร่วงพรู และปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่ง

ครับ แม่ยังมีชีวิต แข็งแรง และยังเดินเหิรได้ปรกติผิดกับคนวัย ๙๐ ปีคนอื่นๆ

เหตุที่ผมต้องร่ำไห้เพราะที่เห็นอยู่ตรงหน้าผมตอนนั้น คือภาพของหม้อหุงข้าวไฟฟ้าใบเล็กซึ่งผมซื้อไว้โดยหัดให้แม่หุงข้าวเองด้วย ไฟฟ้าอย่างง่ายๆ อย่างไม่อันตรายสุ่มเสี่ยง

ภายในหม้อมีข้าวสุกซึ่งเริ่มส่งกลิ่นเหม็นบูด กองอยู่ในหม้อหุงข้าวไฟฟ้าซึ่งไร้หม้ออะลูมิเนียมด้านในรองรับ แม่ใส่ข้าวสวยซึ่งรับมาจากข้าวก้นบาตรพระที่วัดข้างบ้านมาในไว้บนทำความร้อน นั้นตรงๆ เพราะหลงลืม

ผมแทบทรุดกองกับพื้นด้วยไร้เรี่ยวแรงพยุงร่าง คิดฟุ้งซ่านไปไกล

“นี่เราทำอะไรอยู่ ชีวิตภายนอกมันสนานมากใช่ไหม………….ฯลฯ ”

ครับ…….สำหรับบางอย่าง อาจต้องรอกันทั้งชีวิต ก่อนค้นพบว่าแท้ที่จริงแล้วคนเราไม่ต้องรอคอยสิ่งใดเลย ทุกสรรพสิ่ง ทุกเหตุผล มีวันเวลาของมันเอง เป็นอย่างที่มันเป็นอย่างนั้นเอง จังหวะของการเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ในช่วงเวลานั้นเวลานี้ ทุกข์เศร้าเหงาท้อหรือชื่นรื่นสมหวัง มันก็เป็นเวลาของมันเอง อย่างนั้นเอง

ถึงเวลาไปจะเหนี่ยวรั้งอย่างไรก็ไม่สามารถ หากจะต้องกลับ ผลักไสอย่างไรก็ไม่เคลื่อน

บทจะหวนคืน แค่อะไรบางอย่างมากระตุกต่อม ต่อให้ช้างทั้งโขลงมายืนขวางก็ต้องฝ่าข้ามไปให้ได้

ชีวิตมักเป็นแบบนี้ – เสมอ

ตอนนี้อายุของแม่ กำลังย่างออกจาก ๙๗ ขวบปีอย่างช้าๆ ไม่มีโรคภัยประจำตัวอย่างคนชราคนอื่นๆ แข็งแรงตราบเท่าที่คนแก่วัยนี้พึงมี ผมสามารถจูงเดินออกกำลังได้บ้าง ขึ้นลงบันไดโดยการพยุงโดยมีเสียงหอบหายใจพอเหนื่อย ความจำดี แม้มีอาการหลงๆ เบลอๆ ย้อนยุคบ้างในบางวัน

สายตาที่มองมายังผมสะท้อนภาพของเด็กน้อยคนหนึ่ง,ไม่ยอมโต เด็กน้อยผู้ซึ่งดูแลให้แม่ได้ลาพักร้อนทุกวัน ทุกเดือน ทุกปี ติดต่อกันมานับแต่วันแรกที่เริ่มเข้ามาใช้ชีวิตอย่างที่แม่ปูไว้ให้

ดีใจและเป็นเกียรติอย่างสูงครับที่ได้เป็นลูกของแม่

……….แม้ว่า…แม่จะไม่ได้เป็นผู้ให้กำเนิดผมมาก็ตาม

  ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
หาวเป็นดาวเดือน วันที่ : 19/10/2011 เวลา : 08.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kawpendaoduan

ตัดสินใจ ถูก

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
สายลมลอย วันที่ : 24/01/2010 เวลา : 21.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suankikran

แก้วตา : อาจจะ - แต่ไม่ต้องละอายใจ

ตาพรานบุญ : มีดเป็นรัดดวงครับ...รัดดวงรักษายาก มันเข้าเส้นเสียแหล่ว

กู่ : เป็นบุญผมด้วยครับ

เรือนข้าหลวง : ขอบคุณครับป้า

ภูสีคราม : ขอบคุณครับ

เพียงลมพัดผ่าน : เช่นกันครับ ขอบคุณครับ

วาดวลี : ขอบคุณครับ

lumpao : ขอบคุณครับ

ไอ้ปลง : โสตถี เช่นกัน ครับ ไม่ได้คุบกันซะนานเลย

สิงห์มือซ้าย : แวะไปดูทุกบ่อยครับ

มารูโกะ : ขอบคุณครับ เช่นกันนะครับ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
มารูโกะ วันที่ : 15/01/2010 เวลา : 14.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/maruko

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้มีความสุขในทุกๆ วันนะคะ
ขอให้คุณแม่ของสายลมลอยสุขภาพแข็งแรง
ภาพถ่ายกับคุณแม่สวยงามมากค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 08/01/2010 เวลา : 12.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 


สวัสดีค่ะ คุณสายลมลอย
ขอเชิญร่วมส่งภาพถ่ายเข้าร่วมงานมหกรรมภาพถ่ายชายแดนใต้ (Photo for Peace Festival)
http://www.oknation.net/blog/our-heart/2009/12/29/entry-1

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
สายลมลอย วันที่ : 05/01/2010 เวลา : 19.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suankikran

ขอบคุณทุกท่านครับ


และสวัสดีปีใหม่ แก่ทุกท่านเช่นกัน

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
ไอ้ปลง วันที่ : 04/01/2010 เวลา : 10.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iplong
ชีวิตไม่หนักหนาอะไร ต้นไม้ที่รากลึกย่อมไม่กลัวพายุคุกคามในคืนค่ำ เติบโตอย่างเงียบๆ ไร้ซึ่งชื่อเสียงเรียงนาม มั่นใจในสภาพดาดสามัญ เปี่ยมด้วยรักและไร้แรงเสียดทาน เขมานันทะ

เล่าได้สะเทือนอารมณ์คนไกลแม่มากครับ
แม้จะจบแบบหักมุม แต่ความรู้สึกไม่เปลี่ยน

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวชีวิต
และถ้อยให้ใคร่ครวญขบคิด

โสตถีปีใหม่ครับพี่

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
lumpao วันที่ : 03/01/2010 เวลา : 14.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lumpao
 


จุก....


-----
เครื่องทุบเหล็กนั่น บางความทรงจำเคยเห็นที่วัดเกตุ เชียงใหม่ แน่นอนย่อมต่างจากเครื่องทางใต้
อาจเหมือนกันตรงที่ ตีเหล็กได้ดีเวลาร้อน

และไอ้ความขี้ดื้อขี้ขลาดของคนชอบขวาง มักนึกอยากจะตีเอาตอนเหล็กเย็น ซึ่งแน่นอนยิ่งนักคนตีมักบาดเจ็บ

ชีวิตก็อาจจะเป็นเช่นนี้



----
สวัสดีปีใหม่คะ....ถึงแม่ด้วย

ให้อายุยืนหมื่นปี

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
วาดวลี วันที่ : 01/01/2010 เวลา : 15.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wadwalee

เป็นเกียรติ ที่ได้อ่าน...
พูดอย่างใจ จริงๆ

แต่วันนี้แวะมาสวัสดีปีใหม่ดิน
และก็อวยพรให้มีความสุขด้วยค่ะ

: )

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
เพียงลมพัดผ่าน วันที่ : 01/01/2010 เวลา : 12.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/daija
navy


สวัสดีปีใหม่
มีความสุขมาก ๆ ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ภูสีคราม วันที่ : 31/12/2009 เวลา : 05.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bleuemontagne
เครื่องประดับคือภาษา


ดีใจด้วยที่ได้ทำสิ่งดีที่สุดในชีวิต
คือการได้ดูแลพ่อแม่
ขอให้พระคุ้มครอง สวัสดีปีใหม่อย่างสดชื่น

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
เรือนข้าหลวง วันที่ : 24/12/2009 เวลา : 22.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/banklangtung

อ่านไปเรื่อยๆ
ตามเจตนาของผู้เขียน
ดีใจที่แม่ยังมีชีวิตอยู่
แม้ว่า…แม่จะไม่ได้เป็นผู้ให้กำเนิดก็ตาม
........................
ตอนนี้ปลูกผักมั่งม่ายเหลา
ถั่วพูของป้าจังหู
ผักกาด ผักบุ้ง เพียบ
ถ้าบ้านอยู่แค่กัน..จะเก็บไปฝาก


๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
กู่ วันที่ : 24/12/2009 เวลา : 22.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

คุณคะ
ขอบคุณมากสำหรับเมล็ดพันธุ์
โดยเฉพาะบุหรง...ตอนนี้มันลงไปอยู่ในดินแล้ว
หลังจากงอกรากอยู่ในถุงพลาสติกที่ไปรณีษณีนานนับเดือน

มัวแต่เดินทางขึ้นล่องนะค่ะ

น่าดีใจที่ได้อยู่กับแม่...นี่ก็พยายามดูแลแม่ที่เพิ่งผ่าตัดหัวใจมาเหมือนกัน

อายุ 97 แม่มีบุญมากนะคะ จึงแข็งแรง อายุยืน

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ตาพรานบุญ วันที่ : 22/12/2009 เวลา : 21.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ta-pran-boon
ตาพรานบุญ

หวัดดีชาวสวน
ยังตีมีดอยู่รึ
พอเพียงของแท้เลยนิ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
แก้วตา วันที่ : 22/12/2009 เวลา : 08.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tto-okk
"เกียทซ์บอกกับฉันว่า หากคุณประสงค์จะเดินสิ่งหนึ่งที่จำเป็นคือ ความขรุขระ"

อ่านแล้วให้ละอายแก่หัวใจตัวเอง
คิดถึงแม่
แต่การเดินทางก็ยังหอมหวาน

หรือ
ชีวิตต้องเป็นแบบนี้

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน