*/
  • เมธา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-01-13
  • จำนวนเรื่อง : 506
  • จำนวนผู้ชม : 1398039
  • จำนวนผู้โหวต : 634
  • ส่ง msg :
  • โหวต 634 คน
มนต์รักจากเสียงกระดึง

เพลงของจิตร ภูมิศักดิ์

View All
<< กันยายน 2014 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

[ Add to my favorite ] [ X ]


ทิศทางไทย
Absolute Monarchy
2 คน
Military Dictatorship
1 คน
Liberal Democracy
4 คน
Constitution Monarchy
2 คน
Capital Dictatorship
0 คน
Republic
8 คน
Social-Democracy / Democratic Socialism
37 คน
Communist
9 คน
Federal State
3 คน

  โหวต 66 คน
วันพุธ ที่ 10 กันยายน 2557
Posted by เมธา , ผู้อ่าน : 3967 , 15:19:48 น.  
หมวด : ภาพยนตร์/ละคร

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน Chaoying โหวตเรื่องนี้

Photo: Third Person ภาพยนตร์ของบุคคลที่สาม

นักเขียนส่วนใหญ่มักใช้คำว่า 'เขา' (Third Person) แทนเรื่องเล่าของตัวเอง หรืออาจใช้แทนผู้อื่น ซึ่งเติมจินตนาการของผู้เขียนไปไม่มากก็น้อย ดังนั้น เรื่องราวต่างๆ ในภาพยนตร์หรือหนังสือ ก็คือตัวตนของผู้คนในสังคมหลายด้าน บางครั้งที่คล้ายกับเราอย่างแยกไม่ออก และหลายครั้งก็เหมือนกับเขาคนนั้นเสียจริงๆ

ผมนึกถึงภาพยนตร์เรื่อง Third Person ที่เพิ่งดูจบมาเมื่อตอนบ่ายจากโรงภาพยนตร์ House RCA ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ผลงานของ พอล แฮก กิส (Paul Haggis) มือเขียนบทและผู้กำกับเจ้าของรางวัลออสการ์จาก Crash (2005) ผู้ฝากผลงานดีๆ ไว้หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น The Next Three Days (2010), In the Valley of Elah (2008) หรือกระทั่งบทภาพยนตร์ในเรื่อง Quantum of Solace (2008)

นักเขียนส่วนใหญ่มักใช้คำว่าเขาแทนเรื่องเล่าของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง Paul Haggis คนเขียนบทภาพยนตร์และผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เช่นกัน เขาผูกเรื่องราวหลักๆ ทั้ง 3 เรื่องในภาพยนตร์โดยที่เชื่อมโยงกับตัวเขาเองทั้งหมด แม้ทั้ง 3 เหตุการณ์จะเกิดขึ้นคนละเมืองเลยก็ตาม แม้ในโลกจริงทุกคนอาจดำเนินชีวิตเชื่อมโยงสัมพันธ์กันไม่สิ้นสุด แต่ในโลกของหนังสือ ดูเหมือนว่านักเขียนคือจักรวาลของความรู้สึกทั้งมวลของตัวละครทั้งหมด

เหมือนดังที่ภรรยาของไมเคิล นักเขียนนิยายรางวัลพูลิตเซอร์ กล่าวกับสามีในตอนหนึ่งของภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า "คุณรักความรัก แต่คุณไม่มีเวลาให้คนที่คุณรัก" อาจเพราะความลุ่มหลงของนักประพันธ์คนหนึ่งซึ่งรับรู้สัมผัสต่างๆ ผ่านตัวละครที่เขาสร้างขึ้นมากมาย เขาอาจเก็บคำพูดของผู้คนไว้ในบทนิยายของเขาเสมอ และเขียนมันขึ้นประกอบเป็นเรื่องราว จนเขาอยู่กับ Third Person เหล่านั้นชินชาจน "คุณไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ไหม" ในโลกของความเป็นจริง

เรื่องราวของ Third Person ในภาพยนตร์แบ่งออกเป็น 3 เรื่องราว เรื่องที่หนึ่งเป็นเรื่องของ 'ไมเคิล' นักเขียนนิยายรางวัลพูลิตเซอร์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเรื่องและอาจอนุมานได้ว่าเป็นตัวตนของผู้เขียนบทภาพยนตร์ เขามาพักผ่อนในโรงแรมหรูกลางกรุงปารีส เพื่อเขียนนิยายเรื่องล่าสุดของตัวเองให้จบ ขณะที่ได้เลิกกับภรรยาเก่าได้ไม่นาน เพราะการสูญเสียลูกชายด้วยอุบัติเหตุ พร้อมๆ กับมีความรักครั้งใหม่กับแอนนา นักข่าวสาวสวยที่อยากเป็นนักเขียน

เรื่องที่สองเป็นเรื่องราวของ 'สก็อตต์' นักธุรกิจหนุ่มชาวอเมริกันที่เดินทางมาทำธุระในกรุงโรม และพบกับ 'โมนิกา' หญิงยิปซีที่เดินทางมาพร้อมกับความลับบางอย่างที่น่าค้นหา เธอหลอกลวงสก็อตต์เพื่อให้เขาช่วยหาเงินมาไถ่ตัวลูกสาวของเธอที่โดนกลุ่มมาเฟียจับตัวไว้ แม้แน่ใจว่าอาจโดนหลอกตบทรัพย์ แต่สก็อตต์ก็ยอมแลกจนหมดหน้าตักเพื่ออุทิศให้กับความจริงใจ โดยเฉพาะแก่ตัวเขาเอง แม้ตอนแรกทั้งสองต่างปิดด้านสีเทาของตัวเองไว้ แต่ต่อมาก็ได้เปิดเผยความเชื่อและความไว้ใจกันออกมาในภายหลัง

เรื่องที่สามเป็นเรื่องราวของ 'จูเลีย' แม่ม่ายลูกหนึ่งในนครนิวยอร์ก ซึ่งถูกกล่าวหาว่าทำร้ายร่างกายลูกชายของตัวเองเพราะควบคุมสติไม่ได้เป็นเหตุให้เธอหมดสิทธิ์ในการพบหน้าลูกชายที่อยู่กับครอบครัวของสามีเก่า จูเลียต่อสู้ชีวิตดิ้นรนทำงานเป็นพนักงานในโรงแรมเพื่อหารายได้เลี้ยงตัวเอง และโอกาสในการพบลูกอีกครั้ง แต่การที่เธอผิดนัดกับทนายทำให้เธอไม่สามารถพบลูกชายของเธอได้อีก

น่าสนใจที่ว่า เรื่องราวทั้งสามในภาพยนตร์เรื่อง Third Person นี้ ต่างเชื่อมโยงกันด้วยการสูญเสียลูกชายและลูกสาวไปไม่ต่างจากชีวิตของไมเคิล ผู้เขียนเรื่องดังกล่าว และเขาเฉลยในภายหลังว่า เรื่องของสก็อตต์ในกรุงโรม และจูเลียในนครนิวยอร์กนั้น ล้วนเป็นเรื่องที่เขาเขียนแต่งขึ้นมาเอง เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดของเขาที่ไม่สามารถช่วยลูกชายของเขาได้ เพราะติดพันอยู่กับ Third Person

เขาเขียนเรื่องของสก็อตต์ที่อยู่กับข้อความของลูกสาวมาอย่างโดดเดี่ยว และยอมจ่ายเงินให้กับคนที่ไม่รู้จักดีพอในกรุงโรมเพื่อให้เธอได้พบกับลูกของตัวเอง ซึ่งต่อมาแม้จะเป็นการหลอกลวงโดยการวางแผน แต่เหตุการณ์ดังกล่าวก็ได้วัดใจครั้งสำคัญต่อหญิงสาว จนเธอกลับมาขอใช้ชีวิตกับชายหนุ่มพร้อมลูกสาวที่แท้จริง ซึ่งเป็นรางวัลแห่งความรักความไว้วางใจ ดุจดั่งดอกกุหลาบสีขาวที่บริสุทธิ์ที่เขาลุ่มหลงอยู่

ตัวละครเริ่มสับสนมากขึ้น เมื่อจูเลียในนครนิวยอร์กกลับไปทำความสะอาดห้องของไมเคิลและแอนนาในกรุงปารีส ซึ่งเป็นไปไม่ได้นอกจากตัวละครที่สับสนในนิยายของไมเคิลเอง เขาเขียนเรื่องของจูเลียเพื่อจะบอกว่า บางครั้งเหตุการณ์มันอาจเป็นแค่เพียงอุบัติเหตุ และลูกชายของเขาก็อาจไม่ได้โกรธเกลียดแม่ของเขาที่ทำร้ายร่างกายเท่าไหร่นัก กลับกันอาจจะยังรักและคิดถึงแม่อยู่เหมือนเดิม เหมือนฉากที่ฉายถึงเหตุการณ์ในลิฟต์ที่ทั้งสองกอดกันร้องไห้ แต่สามีเก่าของเธอไม่มีวันได้เห็นและเข้าใจ

นอกจากนี้เขายังเขียนถึงภรรยาเก่าของเขาที่ยังทำใจไม่ได้กับการสูญเสียลูกชายไป โดยคาดหวังว่าเธอจะเข้มแข็งขึ้นและทำใจได้ ฉากที่ภรรยาเก่าของเขาพยายามเข้มแข็งและกระโดดลงสระน้ำนั้นให้ได้นั่นเองคือสิ่งที่เขาแต่งขึ้นเพื่อเยียวยาความทุกข์ของตนเอง เพราะหลังจากนั้นภาพของภรรยาเขาได้หายไปจากสระน้ำ

จวบจนบทสุดท้ายที่เขาจมอยู่กับความทุกข์ในชีวิตท่ามกลางความจริงและตัวหนังสือ เขาค้นพบว่า ความรักบริสุทธิ์ ความเชื่อ และความศรัทธา จะชดเชยความผิดและเยียวยาจิตใจของผู้คนได้ รวมถึงตัวเขาเอง เรื่องราวของเขาอาจทำให้ผู้คนหันกลับมามองตนเองมากขึ้นที่จะใช้ความรักบริสุทธิ์ ความจริงใจ ความเชื่อ และความศรัทธาเหล่านั้นในการดำเนินชีวิต แต่แค่เรื่องเล่าในบทประพันธ์นั้นกลับไม่อาจทำให้นักเขียนผู้มีความทุกข์ปลดปล่อยตนเองได้ เหมือนดั่งตอนจบของเรื่องนี้ภรรยาของไมเคิลบอกเขาให้ "กลับบ้านเราเถอะ" แต่เขากลับหายไปพร้อมกับ third person อีกครั้งหนึ่งจากความลุ่มหลงในบทประพันธ์ ท่ามกลางเสียงร้องก้องในโสตว่า "ดูฉันสิ"

เรื่องราวความเศร้าของพวกเขา อาจเป็นวัตถุดิบชิ้นดีสำหรับนักเขียนทั้งหลาย แต่ทางที่ดี อย่าปล่อยให้คนข้างๆ คุณ กลายเป็น third person อีกเลย ก่อนที่เขาจะหายไปจริงๆ.

[ตัดมาบางส่วนจากคอลัมน์โลกและเรา-เมธา มาสขาว ไทยโพสต์ 31 สิงหาคม 57]


นักเขียนส่วนใหญ่มักใช้คำว่า 'เขา' (Third Person) แทนเรื่องเล่าของตัวเอง หรืออาจใช้แทนผู้อื่น ซึ่งเติมจินตนาการของผู้เขียนไปไม่มากก็น้อย ดังนั้น เรื่องราวต่างๆ ในภาพยนตร์หรือหนังสือ ก็คือตัวตนของผู้คนในสั
งคมหลายด้าน บางครั้งที่คล้ายกับเราอย่างแยกไม่ออก และหลายครั้งก็เหมือนกับเขาคนนั้นเสียจริงๆ

ผมนึกถึงภาพยนตร์เรื่อง Third Person ที่เพิ่งดูจบมาเมื่อตอนบ่ายจากโรงภาพยนตร์ House RCA ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ผลงานของ พอล แฮก กิส (Paul Haggis) มือเขียนบทและผู้กำกับเจ้าของรางวัลออสการ์จาก Crash (2005) ผู้ฝากผลงานดีๆ ไว้หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น The Next Three Days (2010), In the Valley of Elah (2008) หรือกระทั่งบทภาพยนตร์ในเรื่อง Quantum of Solace (2008)

นักเขียนส่วนใหญ่มักใช้คำว่าเขาแทนเรื่องเล่าของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง Paul Haggis คนเขียนบทภาพยนตร์และผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เช่นกัน เขาผูกเรื่องราวหลักๆ ทั้ง 3 เรื่องในภาพยนตร์โดยที่เชื่อมโยงกับตัวเขาเองทั้งหมด แม้ทั้ง 3 เหตุการณ์จะเกิดขึ้นคนละเมืองเลยก็ตาม แม้ในโลกจริงทุกคนอาจดำเนินชีวิตเชื่อมโยงสัมพันธ์กันไม่สิ้นสุด แต่ในโลกของหนังสือ ดูเหมือนว่านักเขียนคือจักรวาลของความรู้สึกทั้งมวลของตัวละครทั้งหมด

เหมือนดังที่ภรรยาของไมเคิล นักเขียนนิยายรางวัลพูลิตเซอร์ กล่าวกับสามีในตอนหนึ่งของภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า "คุณรักความรัก แต่คุณไม่มีเวลาให้คนที่คุณรัก" อาจเพราะความลุ่มหลงของนักประพันธ์คนหนึ่งซึ่งรับรู้สัมผัสต่างๆ ผ่านตัวละครที่เขาสร้างขึ้นมากมาย เขาอาจเก็บคำพูดของผู้คนไว้ในบทนิยายของเขาเสมอ และเขียนมันขึ้นประกอบเป็นเรื่องราว จนเขาอยู่กับ Third Person เหล่านั้นชินชาจน "คุณไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ไหม" ในโลกของความเป็นจริง

เรื่องราวของ Third Person ในภาพยนตร์แบ่งออกเป็น 3 เรื่องราว เรื่องที่หนึ่งเป็นเรื่องของ 'ไมเคิล' นักเขียนนิยายรางวัลพูลิตเซอร์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเรื่องและอาจอนุมานได้ว่าเป็นตัวตนของผู้เขียนบทภาพยนตร์ เขามาพักผ่อนในโรงแรมหรูกลางกรุงปารีส เพื่อเขียนนิยายเรื่องล่าสุดของตัวเองให้จบ ขณะที่ได้เลิกกับภรรยาเก่าได้ไม่นาน เพราะการสูญเสียลูกชายด้วยอุบัติเหตุ พร้อมๆ กับมีความรักครั้งใหม่กับแอนนา นักข่าวสาวสวยที่อยากเป็นนักเขียน

เรื่องที่สองเป็นเรื่องราวของ 'สก็อตต์' นักธุรกิจหนุ่มชาวอเมริกันที่เดินทางมาทำธุระในกรุงโรม และพบกับ 'โมนิกา' หญิงยิปซีที่เดินทางมาพร้อมกับความลับบางอย่างที่น่าค้นหา เธอหลอกลวงสก็อตต์เพื่อให้เขาช่วยหาเงินมาไถ่ตัวลูกสาวของเธอที่โดนกลุ่มมาเฟียจับตัวไว้ แม้แน่ใจว่าอาจโดนหลอกตบทรัพย์ แต่สก็อตต์ก็ยอมแลกจนหมดหน้าตักเพื่ออุทิศให้กับความจริงใจ โดยเฉพาะแก่ตัวเขาเอง แม้ตอนแรกทั้งสองต่างปิดด้านสีเทาของตัวเองไว้ แต่ต่อมาก็ได้เปิดเผยความเชื่อและความไว้ใจกันออกมาในภายหลัง

เรื่องที่สามเป็นเรื่องราวของ 'จูเลีย' แม่ม่ายลูกหนึ่งในนครนิวยอร์ก ซึ่งถูกกล่าวหาว่าทำร้ายร่างกายลูกชายของตัวเองเพราะควบคุมสติไม่ได้เป็นเหตุให้เธอหมดสิทธิ์ในการพบหน้าลูกชายที่อยู่กับครอบครัวของสามีเก่า จูเลียต่อสู้ชีวิตดิ้นรนทำงานเป็นพนักงานในโรงแรมเพื่อหารายได้เลี้ยงตัวเอง และโอกาสในการพบลูกอีกครั้ง แต่การที่เธอผิดนัดกับทนายทำให้เธอไม่สามารถพบลูกชายของเธอได้อีก

น่าสนใจที่ว่า เรื่องราวทั้งสามในภาพยนตร์เรื่อง Third Person นี้ ต่างเชื่อมโยงกันด้วยการสูญเสียลูกชายและลูกสาวไปไม่ต่างจากชีวิตของไมเคิล ผู้เขียนเรื่องดังกล่าว และเขาเฉลยในภายหลังว่า เรื่องของสก็อตต์ในกรุงโรม และจูเลียในนครนิวยอร์กนั้น ล้วนเป็นเรื่องที่เขาเขียนแต่งขึ้นมาเอง เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดของเขาที่ไม่สามารถช่วยลูกชายของเขาได้ เพราะติดพันอยู่กับ Third Person

เขาเขียนเรื่องของสก็อตต์ที่อยู่กับข้อความของลูกสาวมาอย่างโดดเดี่ยว และยอมจ่ายเงินให้กับคนที่ไม่รู้จักดีพอในกรุงโรมเพื่อให้เธอได้พบกับลูกของตัวเอง ซึ่งต่อมาแม้จะเป็นการหลอกลวงโดยการวางแผน แต่เหตุการณ์ดังกล่าวก็ได้วัดใจครั้งสำคัญต่อหญิงสาว จนเธอกลับมาขอใช้ชีวิตกับชายหนุ่มพร้อมลูกสาวที่แท้จริง ซึ่งเป็นรางวัลแห่งความรักความไว้วางใจ ดุจดั่งดอกกุหลาบสีขาวที่บริสุทธิ์ที่เขาลุ่มหลงอยู่

ตัวละครเริ่มสับสนมากขึ้น เมื่อจูเลียในนครนิวยอร์กกลับไปทำความสะอาดห้องของไมเคิลและแอนนาในกรุงปารีส ซึ่งเป็นไปไม่ได้นอกจากตัวละครที่สับสนในนิยายของไมเคิลเอง เขาเขียนเรื่องของจูเลียเพื่อจะบอกว่า บางครั้งเหตุการณ์มันอาจเป็นแค่เพียงอุบัติเหตุ และลูกชายของเขาก็อาจไม่ได้โกรธเกลียดแม่ของเขาที่ทำร้ายร่างกายเท่าไหร่นัก กลับกันอาจจะยังรักและคิดถึงแม่อยู่เหมือนเดิม เหมือนฉากที่ฉายถึงเหตุการณ์ในลิฟต์ที่ทั้งสองกอดกันร้องไห้ แต่สามีเก่าของเธอไม่มีวันได้เห็นและเข้าใจ

นอกจากนี้เขายังเขียนถึงภรรยาเก่าของเขาที่ยังทำใจไม่ได้กับการสูญเสียลูกชายไป โดยคาดหวังว่าเธอจะเข้มแข็งขึ้นและทำใจได้ ฉากที่ภรรยาเก่าของเขาพยายามเข้มแข็งและกระโดดลงสระน้ำนั้นให้ได้นั่นเองคือสิ่งที่เขาแต่งขึ้นเพื่อเยียวยาความทุกข์ของตนเอง เพราะหลังจากนั้นภาพของภรรยาเขาได้หายไปจากสระน้ำ

จวบจนบทสุดท้ายที่เขาจมอยู่กับความทุกข์ในชีวิตท่ามกลางความจริงและตัวหนังสือ เขาค้นพบว่า ความรักบริสุทธิ์ ความเชื่อ และความศรัทธา จะชดเชยความผิดและเยียวยาจิตใจของผู้คนได้ รวมถึงตัวเขาเอง เรื่องราวของเขาอาจทำให้ผู้คนหันกลับมามองตนเองมากขึ้นที่จะใช้ความรักบริสุทธิ์ ความจริงใจ ความเชื่อ และความศรัทธาเหล่านั้นในการดำเนินชีวิต แต่แค่เรื่องเล่าในบทประพันธ์นั้นกลับไม่อาจทำให้นักเขียนผู้มีความทุกข์ปลดปล่อยตนเองได้ เหมือนดั่งตอนจบของเรื่องนี้ภรรยาของไมเคิลบอกเขาให้ "กลับบ้านเราเถอะ" แต่เขากลับหายไปพร้อมกับ third person อีกครั้งหนึ่งจากความลุ่มหลงในบทประพันธ์ ท่ามกลางเสียงร้องก้องในโสตว่า "ดูฉันสิ"

เรื่องราวความเศร้าของพวกเขา อาจเป็นวัตถุดิบชิ้นดีสำหรับนักเขียนทั้งหลาย แต่ทางที่ดี อย่าปล่อยให้คนข้างๆ คุณ กลายเป็น third person อีกเลย ก่อนที่เขาจะหายไปจริงๆ.

[ตัดมาบางส่วนจากคอลัมน์โลกและเรา-เมธา มาสขาว ไทยโพสต์ 31 สิงหาคม 57]



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เมธา วันที่ : 13/09/2014 เวลา : 11.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/talkwithMetha

ขอบคุณครับพี่เจ้าหญิง จัดทริปๆ ครับ หุหุ

ความคิดเห็นที่ 1 เมธา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Chaoying วันที่ : 10/09/2014 เวลา : 22.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chaoying

ชอบสองบรรทัดสุดท้ายจังค่ะ เมธา
คิดถึงมากๆ นะน้อง

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน