*/
  • tanthainium
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-09-01
  • จำนวนเรื่อง : 120
  • จำนวนผู้ชม : 224388
  • จำนวนผู้โหวต : 181
  • ส่ง msg :
  • โหวต 181 คน
วันศุกร์ ที่ 5 กุมภาพันธ์ 2553
Posted by tanthainium , ผู้อ่าน : 810 , 11:46:33 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

Day 1 ตอนที่ 1

รถสามล้อพาฉันเคลื่อนตัวออกจากสถานีรถไฟอย่างช้า ๆ ...เลี้ยวซ้าย....เลี้ยวขวา....แล้วจอดติดไฟแดง

หลังจากนี้...ฉันจะต้องผ่านสถานที่ทุกแห่ง ที่ฉันและเขา เคยผ่านมาด้วยกันนับร้อยครั้ง....

รถขับผ่านไปแล้ว.......

น่าแปลกที่มันไม่เจ็บอย่างที่คิด....

ณ เกสต์เฮ้าส์ริมแม่น้ำโขง.....

“ฉันขอพักที่ห้องเบอร์ 29 ได้ไหมคะ” ฉันจำห้องเบอร์นั้นได้ดี เพราะมันเป็นที่ไม่กี่แห่ง ที่ฉันกับเขาจะได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพัง ด้วยเขาต้องทำงานตลอดทั้งวันและคืน

 ภาพบน : ห้องหมายเลข 29

หลังจากที่ประตูเปิดออก....ภาพเก่า ๆ ก็วิ่งโหมใส่เข้าตัวฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันรู้สึกสะอื้นอยู่ในลำคอ หากแต่หาน้ำตาไม่เจอ อาจจะเป็นด้วยฝืน หรือ มันไม่ได้เจ็บรุนแรงเหมือนช่วงแรก ๆ ที่เราเลิกกันก็เป็นได้

“นี่เรามันบ้าไปหรือเปล่าเนี่ย....ห้องพักมีเป็นสิบ ๆ แต่กลับขอเลือกห้องเดิม เตียงเดิม” ฉันนึกถามตัวเอง ในขณะที่รื้อข้าวของออกจากกระเป๋า

ก็การเดินทางนี้ มันชื่อว่า “หนามยอก ต้องเอาหนามบ่ง” ไม่ใช่เหรอ มาถึงที่นี่ทั้งที ก็ต้องเอาให้มันแสบแบบนี้แหละ เราจึงจะเข้าใจตัวเองมากที่สุด

 

ภาพบน : เจ้าซาบิโอ...แมวตัวอวบเพื่อนเก่าของฉัน

ฉันเดินทักทายเพื่อนฝรั่งหลาย ๆ คน ที่มามีชีวิตติดแหงกอยู่ที่นี่ ค่าที่หลงรักความสงบและเล็ก ๆ น่ารัก ของเมืองริมแม่น้ำโขงเช่นนี้ ฉันเองก็เคยคิดแว่บเข้ามาบ้างที่ว่า อยากจะซื้อบ้านอยู่ที่นี่เช่นกัน แต่เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยนยังไง ฉันเองก็เห็นด้วยกับวสันต์ อัสนีย์ เช่นกัน

อีกสิบห้านาที...จะถึงเวลาบ่ายสองโมงแล้ว นั่นคือเวลาการนั่งสมาธิประจำวันของที่นี่

นี่คือความตั้งใจอันแรงกล้าของฉัน...ที่จะมาร่วมนั่งสมาธิกับพานโช คุณครูสอนโยคะคนแรกในชีวิตของฉัน

พูดถึงเรื่องโยคะนั้น...แม้ว่าฉันอยากจะเรียนมานานหลายปีแล้วก็ตาม แต่ด้วยเป็นคนเรื่องมาก ฉันจึงเสาะหาครูที่จะเปิดดวงตาแห่งโลกโยคะได้ยากเหลือเกิน...ฉันมันเด็กดื้อที่ไม่ยอมวิ่งเข้าไปร่วมฝึกโยคะตามฟิตเนสต่าง ๆ ค่าที่ไม่ศรัทธาในสถานที่...ครู...และนักเรียนด้วยกัน ครั้นจะถ่อไปถึงอินเดียก็ไม่ “ใจ” กับตัวเองเท่าไหร่

พานโช เป็นครูที่ฉันเลือกแล้ว ว่าเขาจะให้ความรู้ ความเข้าใจในศาสตร์ด้านนี้ให้ฉันได้กระจ่างแจ้งที่สุด แม้ผู้หญิงไทยตัวไม่เล็กนักอย่างฉัน จะเดินทางไปไม่ทั่วทุกภูมิภาคของไทย แต่เท่าที่ได้เหยียบไป...พานโช คือคนที่ใช่แล้ว ที่ฉันจะเปิดใจเรียนรู้โยคะกับเขา และด้วยความรัก ศรัทธา ในความที่เป็นพานโช ฉันจึงแอบรักเขาเหมือนเขาคือ “พ่อ” อีกคน อย่างเงียบ ๆ

ภาพบน : ฉันนั่งรอพานโช ภายในสวนของบ้าน เบื้องหลังประตูบานนี้

อีกสิบนาที...จะถึงเวลาบ่ายสองแล้ว

ฉันนั่งรอพานโช อย่างเงียบ ๆ คนเดียว บริเวณหน้าห้องเรียนโยคะ

หลังจากวันนั้นที่ฉันจากที่นี่ไปเพราะ “ความรัก”ระหว่างฉันกับเขาคนนั้น ฉันไม่มีโอกาส แม้แต่จะเอ่ยคำลากับครูที่รักของฉันสักนิด น่าขำที่แอบเห็นรูปพานโชจากลูกศิษย์ลูกหาและเพื่อนฝูงที่โพสต์เขาลงใน facebook

“คุณครูคะ...ครูจะรู้บ้างไหม ว่าสาเหตุที่หนูดั้นด้นกลับมาที่นี่ แม้ว่าหนูจะกลัวกับใจตัวเองในเรื่องเกี่ยวกับอดีตที่เจ็บปวด แต่ครูคะ...เกินกว่าครึ่งของเหตุผล คนคนนั้นก็คือครู ที่หนูอยากกลับมากอดและทำความเคารพคุณครู” แค่นั่งคิดอยู่ในใจ น้ำตาฉันก็คลอเบ้าแล้ว....จะให้นางเอกละครน้ำเน่าอย่างฉันพูดกับเขาเช่นนี้นั้น อย่าหวังว่าจะเกิดขึ้น เพราะฉันศรัทธาเขาจนเกร็งไปหมด อีกประการ การกลั่นกรองคำพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษนั้น ขอฉันคิดในใจเป็นภาษาไทยโดยลำพังเสียจะดีกว่า

อีกสองนาทีเขาจะมาแล้ว น้ำตาเอ๋ย....ไหลออกมาทำไมเนี่ย....หยุดเดี๋ยวนี้

ช้าไปแล้ว....พานโช เดินมาพร้อมชุดสีขาวยาวคลุมถึงเข่าแบบแขกอินเดีย...นี่คือครูชาวอเมริกัน ที่มีหัวใจเป็นเอเชีย โดยเฉพาะอินเดีย ไทย และ ญี่ปุ่น

“มีคนบอกฉันเหมือนกันว่าเธอมา....” พานโช ยังไม่ทันกล่าวจบ ฉันก็วิ่งเข้าไปกอดเขาเสียแน่น ประหนึ่งว่าลูกไม่ได้เจอหน้าพ่อที่หายไปเป็นเวลาหลายปี น้ำตาของฉันมันกลั้นไม่อยู่แล้ว มันเศร้าที่คิดถึงเขาคนนั้น ผู้ซึ่งเคยอยู่ที่นี่ มันซึ้งที่ยังมีพานโช ครูที่ฉันรักมาก ให้อยากกลับมา แม้ฉันจะพูดคุยกับครูคนนี้เพียงไม่กี่คำตั้งแต่รู้จักกัน

ฉันวิ่งออกไปสั่งขี้มูก เช็ดน้ำตา เรียกวิญญาณดีให้เข้าร่าง ก่อนจะเข้าไปนั่งแล้วเริ่มทำสมาธิร่วมกันกับพานโช และนักเรียนโยคะรุ่นใหม่ในห้องนั้น

ภาพบน : ดอกไม้ในสวนของพานโช

วันนี้เป็นวันแรกในรอบห้าเดือน ที่ฉันกลับมานั่งสมาธิอีกครั้ง อารมณ์ที่เกาะติดค้างอยู่ในใจ ยังวิ่งตามฉันเข้าไปในสมาธิ ฉันยังนึกถึงพานโช...ครูผู้นั่งสมาธิอยู่ข้าง ๆ ฉัน...มันอบอุ่นใจ เศร้าใจและทุก ๆ อย่างระคนปนกัน จนห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลไม่ได้แล้ว....สภาพฉันในวันนี้...จึงเป็นเพียงผู้หญิงที่นั่งสมาธิ แต่น้ำตาน้ำมูกไหลพรากลงมาเป็นสายแบบก็อกแตกก็ไม่ปาน

..............................................................

ขอพักความรู้สึกสักครู่....แล้วจะกลับมาเขียนต่อนะคะ



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
mookie วันที่ : 11/02/2010 เวลา : 19.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

อ่านและพยายามนึกภาพตาม คุณ tanthainium คงสับสนน่าดู แต่เชื่อว่า "ทาง" ที่คุณเลือก มันถูกแล้วนะครับ

โยคะ กับ สมาธิ มันเป็นยาที่ดีชนิดหนึ่ง อยู่ที่ว่า เราจะเลือกเสพเข้าไปเพื่อบำบัดอาการหรือเปล่า


ความคิดเห็นที่ 2 (0)
tanthainium วันที่ : 08/02/2010 เวลา : 15.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

อยากกอดคุณสิงห์มือซ้ายมากเลยค่ะ....เพราะไม่มีใครเข้ามาคอมเม้นท์ในเรื่องตอนนี้เลย จนทำให้อิฉันตั้งคำถามตัวเองว่า ไม่มีใครสนใจอ่านเรื่องเศร้าของเราเลยหรือนี่....ขอบคุณที่อ่าน และขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 08/02/2010 เวลา : 07.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

อ่านแล้วก็เศร้าตามค่ะ
ขอให้ความเศร้าหายไปจากคุณเร็วๆค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน