*/
  • tanthainium
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-09-01
  • จำนวนเรื่อง : 120
  • จำนวนผู้ชม : 227279
  • จำนวนผู้โหวต : 181
  • ส่ง msg :
  • โหวต 181 คน
วันอังคาร ที่ 12 ตุลาคม 2553
Posted by tanthainium , ผู้อ่าน : 2167 , 15:09:42 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน แม่ยายมากับตามี , BlueHill และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

DAY 6

แม้จะเข้านอนดึก แต่วันนี้ฉันกลับตื่นตั้งแต่ไก่ (ในเมืองไทย) ยังไม่โห่

มองออกมาทางหน้าต่าง...อากาศช่างหม่นมัว ฝนฟ้ามืดครึ้ม จนแทบไม่น่าเชื่อว่าเมื่อวาน ฉันยังนั่งตากแดดหน้าดำอยู่บนเรือสปีโดอยู่เลย

หรือว่าฟ้าและใครบางคนไม่อยากให้ฉันจากที่นี่ไปกันแน่นะ

ในเมื่อวันนี้ ไม่มีรายการท่องเที่ยวหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ฉันจึงปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ

ในวันอ้อยอิ่ง..ฉันอืดอาดเก็บข้าวของเพื่อเดินทางต่อไป mama เก็บเสื้อผ้าที่ซักเอาไว้ตอนกลางคืน มาวางพับให้ฉันไว้เสียเรียบร้อย...ฉันรู้สึกว่า mama เป็นเหมือนแม่ที่ดูแลฉันอย่างดีเสียเหลือเกิน

อาการคำรามร้องอยู่ในลำคอของท้องฟ้าในเช้านี้..ทำให้ฉันได้รู้ว่า mama เป็นคนที่กลัวฟ้าร้องเป็นที่สุด ถึงขนาดยอมทิ้งช้อนส้อมในขณะที่เรากำลังกินอาหารเช้า แล้ววิ่งไปขึ้นเตียง ขังตัวเองอยู่ในห้องนอนเพื่อหลบฟ้า

Papa ว่า นี่คือความทรงจำที่ฝังรากลึกอยู่กับเธอมาตั้งแต่เด็ก ๆ และไม่สามารถแก้ไขอะไรได้เลยสักนิด

บทสนทนาบนโต๊ะอาหารในเช้านี้ ..จึงมีเพียงแค่ฉันและ papa เท่านั้น

การพบกันคราวนี้ของพวกเรา papa และ mama คงจะได้รู้จักฉันมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องกระบวนการทางความคิดและการจัดการกับจิตใจ หรือสิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามากระทบฉัน ซึ่งดูเหมือนเขาจะยอมรับความเป็น “ตัว” ของฉันที่ “โต” พอและเป็นตั๊กแตนที่มี “ปีก” ที่แข็งแรงใช้ได้

11 โมงแล้ว..มันเป็นเวลาที่ฉันแจ้งกับที่พักของคืนนี้ว่า ฉันจะไปถึงที่นั่น

ฉันเริ่มกังวลใจว่า ถ้าไปช้ากว่านั้นมาก ๆ แล้วเขาจะตัดเราออกจากการจองห้องพักหรือไม่

ฉันแพ็กกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว และใส่รองเท้าเพื่อเตรียมตัวเดินทางต่อไปอย่างครบครัน แต่คนที่จะต้องทำหน้าที่ไปส่ง ยังอยู่ในคราบชุดนอนและกำลังเพลิดเพลินกับการวิ่งหาอัลบั้มรูปของทุก ๆ คนในตระกูลของเขามาให้ฉันชื่นชม..ขอย้ำว่า..ทั้งตระกูล

เล่มแล้ว..เล่มเล่า..เฝ้าแต่ชื่นชม..จนเวลาผ่านไปถึงบ่ายโมงกว่า ๆ ...

ฉันรู้สึกตะหงิดใจว่า..papa คงไม่อยากให้ฉันจากพวกเขาไปเพราะเขาชวนฉัน ให้ออกไปขี่จักรยานกันก่อน

ฉันเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ขอร้องให้เขาโทรศัพท์ไปแจ้งกับทางโฮสเทลว่า ฉันจะไปสายกว่าเก่าเพียงเท่านั้นเอง

เมื่อจักรยานหันหัวพร้อมออกท่องเมือง เจ้าปรายฝนก็เริ่มโปรยเม็ดลง ประหนึ่งอยากขัดแข้งขัดขาไม่ให้ฉันได้ออกไปเที่ยว..

แผนของบ่ายนี้ จึงเปลี่ยนเป็นการไปบ้านไกด้าและอารีอีกครั้ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฟ้าฝนยังคงกระหน่ำ ประหนึ่งคนตีโพยตีพาย ร่ำร้องเมื่อรู้ว่าฉันกำลังจะตีจาก

พวกเรารวมอยู่กันในบ้านน้อยหลังเล็กเพื่อนั่งดูภาพถ่ายที่ฉันดาวน์โหลดใส่แผ่นซีดีมาให้ไกด้าและอารี

นับเป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน ที่ได้ดูผลงานภาพถ่ายของตัวเองผ่านจอโทรทัศน์..ฉันไม่รู้ว่ามันเรียกเครื่องเล่นนี้ว่าอะไร แต่มันน่าสนใจเสียเหลือเกิน

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฉันร่ำลากับไกด้าและอารี เป็นครั้งที่ 2 ก่อนที่ Papa และ mama จะขับรถไปส่งฉันถึงเมืองร็อตเตอร์ดัม (Rotterdam)

ฉันรับรู้ได้ ว่าไม่มีใครสักคนที่มีความสุขกับการเดินทางต่อไปของฉัน..ก็คงเพราะเขาเป็นห่วง

Papa มีสีหน้าไม่ใคร่ดีนัก เมื่อต้องเอาฉันมาปล่อยที่ โฮสเทล (Hostel) 

ภาพบน : โฮสเทลของฉันอยู่ตึกสีแดงมุมขวานี่แหละค่ะ ด้านบนสุดคือที่พักของอิฉันเอง

 “นี่คือสิ่งที่ฉันไม่ได้ดีใจเลยสักนิด ที่เธอต้องจากพวกเรา การเดินทางด้วยกันของพวกเราในสองวันที่ผ่านมา ถือว่าเป็นทริปที่วิเศษมากสำหรับพวกเราทั้ง 4 คน” papa กล่าวกับฉันในประโยคเกือบท้าย ๆ ก่อนเราจาก

Papa ลากกระเป๋าเจ้าเล็กอ้วนนั้นมาส่งฉันถึงด้านหน้าประตู แต่ฉันขอร้องไม่ให้เขาเข้าไป ด้วยไม่อยากให้เขารู้สึกสลดใจไปมากกว่านี้ กับความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงของความเป็นอยู่ของฉันเมื่อเทียบกับสองคืนก่อน

ฉันสวมกอดพวกเขาทั้งสอง ฉันถูกหอมแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า จนรู้สึกได้ถึงความรักที่เขามีให้ฉัน

Papa คงจะรักฉันมาก ๆ เพราะแกจูจุ๊บแก้มฉัน จนเสียงดังไปถึงชั้นดาดฟ้าของโฮสเทล

ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกตรงที่ลำคอ ในวินาทีสุดท้ายของการบอกลา

มันทั้งเศร้าและเหงา ประหนึ่งว่าเราถูกทอดทิ้งให้อยู่ลำพัง จนเคว้งคว้างไร้ที่ยึดเหนี่ยว

“ฉันอยากบอกเธอว่า ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก เธอสามารถเดินทางมาได้ไกลเพียงลำพังถึงทวีปยุโรป ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่จงจำไว้ว่ามันคือทางเลือกในชีวิตของเธอ” นี่คือประโยคสุดท้ายที่ papa กล่าวก่อนจากลา

ต่อจากนี้ไป..ฉันจะต้องอยู่ด้วยตัวเองบนเส้นทางนักท่องโลกสะพายเป้ หญิงเดี่ยวคนนี้

เพราะฉะนั้น..แพง ๆ “ไม่”...แต่ ถูก ๆ “ใช่เลย”..

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ภาพบน : บริเวณด้านใน

ภาพบน : ทางขึ้นไปชั้นบนสุดของตึก

ฉันลากกระเป๋าขึ้นบันไดไปเช็คอิน แล้วขึ้นห้องพักที่ได้รับเกียรติให้อยู่ชั้นบนสุดของตึก (ชั้น 4) และเห็นทิวทัศน์ด้านริมถนนอันงดงาม ห้องนี้ชื่อว่าห้อง Royal room มีเตียงทั้งหมด 8 เตียงและเป็นห้องน้ำรวมชาย-หญิง

นี่คือราคาที่ถูกที่สุดเท่าที่ ฉันจะหาได้แล้ว

ภาพบน : ถึงก่อนมีสิทธิ์ก่อน..อิฉันเลือกเตียงล่างค่ะ

ภาพบน : ยังแอบมีมุมน่ารักภายในห้อง 8 เตียงนี่อีก

ภายในห้องนั้น..ฉันพบวัยรุ่นชายหญิงชาวฟินแลนด์กำลังรื้อค้นข้าวของในกระเป๋าตัวเองจนกระจุยไปข้างหนึ่งบนเตียงของพวกเขา

ฉันจัดการเอาอาหารที่แบกมาจากเมื่อวานออกไปอุ่นกินเป็นมื้อเย็นที่ห้องครัวด้านล่าง

นี่เป็นอีกมื้อที่มีความสุขของฉัน....ข้าว...พริก....ไก่

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฉันออกเดินสำรวจพื้นที่โดยคร่าว ๆ ในแถบนั้น

เมืองร็อตเตอร์ดัม ในยามเย็น มันช่างเงียบเหงา จนฉันความโดดเดี่ยว อ้างว้าง มันกระโดดตะครุบใส่ฉัน อย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันอยากกลับไปอยู่กับคนแก่ทั้ง 4 คนนั้นเหลือเกิน แต่อีกใจก็รู้ดีว่า อย่างไร ฉันก็ต้องกลับมาอยู่คนเดียวในทริปนี้ต่อไปวันยังค่ำ

ภาพบน : เมืองท่า...ร็อตเตอร์ดัม

ภาพบน : คุณพี่คนนี้...เขาอยู่ทุกที่ในร็อตเตอร์ดัม

ภาพบน : ดูไกล ๆ นึกว่า คุณพี่กำลังจะกระโดดตึก

ภาพบน : ชอบคุณพี่เขาจริง ๆ เลยค่ะ

ภาพบน : เขาเดินไปทั่ว

ภาพบน : เอ่อ...ผ้าขาวม้า สักผืนไหมคะ คุณพี่

 “มาลองกันสักตั้งดูซิ...ว่าเหงาแล้วจะตายไหม” ฉันประชดกับอารมณ์ที่ไม่ได้เป็นแขกรับเชิญแห่งวัน

อาจจะเป็นเพราะพิษห้วงอารมณ์ของเด็กน้อยที่เพิ่งถูกพ่อแม่ทอดทิ้งมา วันนี้..ร็อตเตอร์ดัม จึงยังไม่ได้ทำให้ฉันประทับใจอะไรนัก..ฉันจึงกลับมานอนเอาแรงได้งีบหนึ่ง...

ภาพบน : ที่สนามเด็กเล่น...เห็นแล้วอยากไปขี่ทากจัง...แต่กลัวหัก

ภาพบน : สวยโมเดิร์น

ภาพบน : อ้าว..มาอยู่ตรงนี้อีกคน

ในช่วงหัวค่ำนี้..ฉันได้เจอสมาชิกใหม่ในห้อง Royal room อีก 3 คน คนหนึ่งเป็นผู้หญิงบินเดี่ยวเช่นกัน แต่ดูท่าทางเธอจะมาที่นี่เพื่อทำงานเสียมากกว่า แต่อีก 2 คน..คือคนที่ฟ้าประทานมาให้ฉัน ในวันที่หัวใจฉันกำลังโดนความเหงาเศร้าเล่นงาน..ฟ้าลิขิตให้ฉันได้พบคนไทย ที่พวกเขาเป็นเด็กหนุ่มนักเรียนทุนหน้าตาน่ากินมาก โดยคนหนึ่งเป็นนักเรียนทุนนายร้อยอยู่ประเทศสเปน และอีกคนได้ทุนวิศวะ อยู่ที่เยอรมัน พวกเขาใช้เวลาในช่วงปิดเทอมด้วยการนัดพบและเดินทางท่องเที่ยวด้วยกัน

ความคิดถึงที่มีต่อ papa mama ไกด้า และอารี จึงถูกน้องสองคนนี้ ช่วยเจือจางลงไปได้บ้าง

++++++++++++++++++++++++++++++++++

คืนนี้..หญ้าอ่อนทั้งสองออกไปดื่มเบียร์สังสรรค์ ส่วนโคแก่อย่างฉัน เลือกที่จะเข้านอนเสียแต่หัวค่ำ

ในช่วงดึกสงัด ..ขณะที่ทุกคนในห้องกำลังหลับสนิท ฉันได้ยินเสียงคนขี้เมาเปิดประตูโพล่งเข้ามาภายในห้อง

เขาเดินมาที่เตียงที่อยู่ติดกับของฉัน แม้อยู่ในความมืดที่เลือนลาง แต่ฉันยังจำได้ว่ามันคือ “ไอ้ขี้เมา”ที่นั่งเล่นไพ่อยู่ด้านล่าง แล้วตะโกนเสียงโหวกเหวกโวยวายตลอดเวลา แถมด้วยคำหยาบคายทั้งหลายทั้งปวงที่บรรพบุรุษของมัน อาจไม่เคยสอนคำเหล่านั้นเสียด้วยซ้ำ

ก่อนนอนเมื่อตอนหัวค่ำ..ฉันยังได้ยินเสียงมันดังขึ้นมายังห้องนอนชั้น 4 ของพวกเราเลย...

ไม่คิดไม่ฝันว่า “มัน” คือเจ้าของเตียงนอนที่อยู่ติดกับฉันนี่เอง

“ไอ้ขี้เมา” มันตะโกนปลุกเพื่อนของมัน ที่นอนอยู่บนเตียงชั้นบน แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนมันตายหรือเปล่า เพราะปลุกอย่างไรก็ไม่ยอมตื่น

ไอ้ขี้เมา ไม่เมาเปล่า แต่มันดันเป็นโรคหอบหืดกำเริบอีกต่างหาก...มันไอเสียงดังลั่นติดกันเป็นขบวนรถไฟ ซึ่งฉันมั่นใจได้ว่า ภายใต้ห้องอันมืดมิดและเสียงไอที่ดังในห้องสงัดนี้...ทุกคนต้องได้ยินและคงไม่มีใครได้หลับเป็นแน่ โดยเฉพาะตัวฉัน

หลังจากที่มันเผลอหลับไปได้พักหนึ่ง..ฉันรีบเลื้อยหา ear plug เพื่อเอามายัดอุดหูตัวเองในทันที เพราะไอ้บ้านี่ มันไม่ได้หลับเฉย ๆ แต่กลับละเมอเพ้อพบพูดจาไม่รู้เรื่องอยู่ตลอดเวลา

และที่หนักที่สุดคือพูดไปด้วย ตดไปด้วย

ช่วงหนึ่งที่มันละเมอก่อนการ “ตด” เป็นการจบท้าย มันพูดว่า “Hey !!! Respect your husband…..ปู้ดดดดดด”

(แปลว่า...เฮ้ย..ให้เกียรติสามีเธอหน่อยซี่)

และอีกหนที่ฉันจำได้คือ “ป้าดดดดดดด......” แล้วมันก็พูดต่อว่า “บิงโก”

นี่มันคน หรือตัวแมงตด กันแน่เนี่ย...

แถมในวันถัดมา ในขณะที่ฉันกำลังง่วนหาของที่อยู่ตรงนอกชาน...ไอ้ขี้เมา มันแปลงร่างเป็นผีซุปเปอร์แมน โดยใส่กางเกงในตัวเดียว เดินมาสะกิดหลังฉันแล้วว่า “ถ้าเธอจะออกไปข้างนอกห้อง อย่าล็อกกลอนนะ เดี๋ยวฉันกลับมา”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ข้อมูลน่าสนใจจากเว็บไซด์ (อื่น)

รอตเตอร์ดัมกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการในช่วงแรกๆ ของการสร้างประเทศเนเธอร์แลนด์ของกษัตริย์วิลเล็มที่ 3 ในปี 1328 (โอ้ว เก่าขนาดนี้เชียวอ่ะ) เมืองในฮอลแลนด์นั้น มักจะตั้งชื่อตามภูมิศาสตร์ ถ้าอยู่ใกล้แหล่งน้ำ มักมีชื่อลงท้ายด้วย Beek เช่น Oosterbeek หรือถ้าอยู่ใกล้แม่น้ำใหญ่ มีเขื่อนปิดกั้น (กันน้ำท่วมส่วนอื่นของประเทศ) ก็จะมีชื่อลงท้ายด้วย Dam เช่น Zaandam รอตเตอร์ดัมก็คือหนึ่งในนั้น โดยตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ Rotte

ในยุคเก่ากึ๊กกั๊กนั้น รอตเตอร์ดัม ซึ่งเป็นเมืองท่าเรือเล็กๆ มีคู่แข่งสำคัญคือเมืองเดลฟท์ Delft และ ดอร์เดร็ค Dordrecht ซึ่งเมืองแรกนี้ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเขามีอะไรดัง แต่เหตุผลอะไรล่ะที่ทำให้รอตเตอร์ดัมเจริญเติบโตและกลายเป็นผู้นำด้านการขน ส่งทางเรือได้ขนาดนี้ - ในช่วงน้ำท่วมหนักในปี 1421 (Elizabeth Flood) รอตเตอร์ดัมรอดมาได้อย่างปลอดภัยเหมือนมีปาฏิหาริย์ ทั้งๆที่เมืองนี้ก็อยู่ถึงห้าเมตรต่ำกว่าระดับน้ำทะเล อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นเป็นต้นมา เมื่อคู่แข่งโดนกำจัดไป รอตเตอร์ดัมก็พัฒนาขึ้นมากลายเป็นเมืองท่าสำคัญทางตอนใต้ของฮอลแลนด์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสองเมืองท่าสำคัญคือ Antwerp และ Amsterdam โดยล้อมไว้ทำให้เรือเข้าออกไม่ได้เลย ในช่วงสงครามกับสเปนปี 1570 รอตเตอร์ดัมก็เลยได้หัวเราะทีหลังดังกว่า กลายเป็นเมืองท่าน้องใหม่เติบโตขึ้นท้าแข่งพี่ๆ รุ่นเดอะ

ผ่านมาหลายร้อยปีหลังจากนั้น เมืองนี้ก็ยังไม่หยุดการเติบโตเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ จนกระทั่งเช้าที่ท้องฟ้าสดในวันหนึ่งในต้นฤดูร้อน สงครามโลกครั้งที่สองก็ระเบิดขึ้น ฮิตเล่อร์กับแผนการอันชาญฉลาดของเขาไม่ได้มุ่งโจมตีไปที่เมืองหลวงของประเทศ คืออัมสเตอร์ดัม แต่เป้าหมายหลักคือการบอร์มบาดใจกลางกรุงรอตเตอร์ดัมเพื่อเป็นการตัดกำลัง ประเทศฮอลแลนด์ ในคืนวันที่ 14 พ.ค. ชาวเมืองรอตเตอร์ดัมที่ยังรอดตายจากการถล่ม ก็ได้แต่เพียงร่ำไห้ และช่วยกันค้นหาญาติมิตรที่ติดอยู่ในซากปรักหักพัง การรื้อฟื้นสร้างเมืองขึ้นใหม่ใช้เวลามากกว่าปี และนี่คือสาเหตุว่าทำไม รอตเตอร์ดัมจึงไม่มีอะไรเก่าๆสวยๆ แบบดัชต์ๆให้คุณได้ดูกันเหมือนเมืองอื่น ซึ่งไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากสงครามแม้แต่น้อย นักประติมากรรม Zadkine ได้สร้างที่ระลึกแห่งสงครามไว้หนึ่งชิ้นแก่รอตเตอร์ดัม คือ The Razed city (City without Heart ) ถ้าคุณแวะมารอตเตอร์ดัม อย่าลืมแวะไปชมรูปปั้นนี้นะคะ

ผลจากสงครามและการทำลายล้าง ทำให้เกิดโอกาสดีสำหรับนักออกแบบรุ่นใหม่ๆ ตึกรามบ้านช่องที่ยังพอหลงเหลืออยู่ในทุกวันนี้ กลายเป็นของแปลกท่ามกลางตึกรามบ้านช่องรูปทรงทันสมัยแปลกตา ที่เป็นกลายเป็นจุดดึงดูดความสนใจนักท่องเที่ยวผู้พิศมัยในความงามของการออก แบบและการก่อสร้าง ถ้าคุณเป็นหนึ่งในนั้น รอตเตอร์ดัมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเลยค่ะ

ทุกวันนี้รอตเตอร์ดัมกลายเป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่ละปีมีคอนเทนเนอร์มากกว่าสามร้อยล้านตันผ่านเข้าออก และที่แน่อยู่แล้ว เมืองนี้กลายเป็นที่อยู่ของแรงงานจากต่างประเทศนับแสน หลากหลายประชากรจาก 135 ประเทศทั่วโลก อยู่ในเมืองนี้แค่เมืองเดียว เช่นเดียวกะแรงงานจากเมืองไทยตัวเล็กๆ ตาดำๆ คนนี้ด้วย

รอตเตอร์ดัม เป็นหนึ่งในสี่เมืองหลักของประเทศ นอกจาก Amsterdam, Den haag(The Hague), และ Utrecht ท่าเรือรอตเตอร์ดัมเองก็เป็นแหล่งอันตรายที่สุดในประเทศ เนื่องจากเป็นที่รวมของโรงงานเคมีภัณท์ โรงกลั่นน้ำมัน ทุกวันจันทร์แรกของเดือนเวลาเที่ยง คุณจะได้ยินเสียงหวูดสัญญาณเตือนภัยที่ทางจังหวัดเปิดซ้อมเพื่อทดสอบการได้ ยินเสียงของชาวเมืองทุกคนในเขตรอตเตอร์ดัมเพื่อเตือนภัยหากมีการรั่วไหลของ สารเคมีอันตรายและการระเบิดของโรงไฟฟ้าเพราะตัวเมืองไม่ได้เล็กกระจ้อย เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว เมืองรอตเตอร์ดัมในทุกวันนี้ได้ขยายออกจนข้ามอีกฝั่งของแม่น้ำ Maas (แม่น้ำเดียวกันที่ไหลผ่านบรัสเซลส์ เบลเยี่ยม) อีกฝั่งหนึ่งก็ติดแม่น้ำ Schie และเมือง Schiedam

รอตเตอร์ดัมประกอบไปด้วย 13 อำเภอย่อยคืออำเภอ Rotterdam, Charlois, Delfshaven, Feijenoord, Hillegersberg-Schiebroek, Hoek van Holland, Hoogvliet, IJsselmonde, Kralingen-Crooswijk , Noord , Overschie , Prins Alexander และ Pernis


สำหรับคนที่ชอบธรรมชาติ รอตเตอร์ดัมมีสวนสัตว์ที่ใหญ่และสวยติดอันดับของเนเธอร์แลนด์ และเขตนอกเมืองที่ร่มรื่น สวยงาม เหมาะแก่การปั่นจักรยานเรียบริมแม่น้ำ Rotte ไปชมสถาพธรรมชาติและชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้าน ถ้าคุณมีเวลาก็สามารถแวะไปชม Kinderdijk กังหันลมมรดกโลกในเขตเมือง Lekkerland ที่ใช้เวลาเดินทาง 45 นาทีจากตัวเมืองรอตเตอร์ดัม การเดินทางไปยังเมืองอื่นในฮอลแลนด์ก็แสนง่ายดาย เพราะชุมสายรถไฟที่รอตเตอร์ดัมมีถึง 15 ชานชาลา และคุณจะเดินทางไปต่อยังประเทศเบลเยี่ยมและเยอรมันได้อย่างไม่ลำบากโดยรถไฟ อินเตอร์เนชั่นนอลที่จะผ่านมาทุกๆ หนึ่งชั่วโมง การเดินทางภายในตัวเมืองก็สะดวกสบาย เพราะรอตเตอร์ดัมเป็นเมืองเดียวในเนเธอร์แลนด์ที่มีทั้งรถไฟใต้ดิน รถไฟลอยฟ้า รถราง รถบัส เรือเมล์ และรถไฟวิ่งผ่าน และที่สำคัญไม่เหมือนเมืองอื่นคือ ไม่ว่ารัฐบาลจะริเริ่มทำอะไรมักจะมาทำที่รอตเตอร์ดัมก่อนเสมอ อย่างการเริ่มใช้โทรศัพท์ก็ผ่านการทดลองมาจากประชาชนเมืองนี้ก่อน ใครที่อยู่ในฮอลแลนด์จึงไม่ต้องสงสัยว่าทำไม หมายเลขประจำจังหวัดรอตเตอร์ดัมจึงเป็น 010 อัมสเตอร์ดัม 020 อูเทรค 030 ภายในปี 2008 นี้รอตเตอร์ดัมจะเป็นเมืองบุกเบิกการใช้บัตรชิปเพื่อการจ่ายค่าโดยสารรถ โดยสารในเมืองทุกชิดอีก หากการทดลองนี้เป็นผลดี ทุกเมืองในประเทศก็จะเปลี่ยนมาใช้การจ่ายค่าโดยสารกันแบบนี้

ขอบคุณข้อมูลร็อตเตอร์ดัมจากคุณลี่

http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=roydokmai&date=06-09-2005&group=7&gblog=2 

 


MusicPlaylist


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
tanthainium วันที่ : 24/10/2010 เวลา : 19.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณแม่ยายมากับตามี : คุณพี่ที่แก้ผ้าอยู่ในเมืองร็อตเตอร์ดัม น้องก็ไม่แน่ใจว่าเขาเป็นใคร...จำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ...ส่วนคุณพี่ที่ใส่เพียงกางเกงในตัวเดียว เขาออกเสียงดีมากค่ะ แต่กลิ่นต้องปรับปรุง...อิ อิ

คุณtoondee : สุดยอดจริง ๆ ค่ะ ประสบการณ์นี้ ภูมิใจนำเหนอมาก..555

คุณกู่ : เศร้า เหงา และมันส์จริง ๆ ค่ะ การเดินทางวันนี้ ขอบคุณมาก ๆ ที่ติดตามอ่านนะคะ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
tanthainium วันที่ : 24/10/2010 เวลา : 19.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณโคมทอง : น่ารักอย่างคุณ..น่าจะโดนรับไปเสียหลายช่อแล้วมั้ง อิ อิ

คุณteenbag : ขอบคุณที่เข้่ามาอ่านการเดินทางนะคะ..เรื่องราวสนุก ๆ ยังมีอีกเยอะแยะ..คอยติดตามอ่านนะคะ

คุณมัชฌิมาปกร : เดี๋ยวเป็นเถ้าแก่ขายหนังสือขี้คร้านจะได้เที่ยวเยอะกว่าแตนนะ พี่หนุ่ย

คุณผีเสื้อพเนจร : จริงค่ะ...รู้สึกได้เลยว่ามีความรักคอยโอบอุ้มอยู่ตลอดเวลาของการเดินทาง

คุณย่าดา : ก็เรื่่องราวที่เกิดขึ้นมันสนุกด้วยมั้งคะ...แถมคนเขียนก็มีเชื้อบ้าด้วยนิดหน่อย..แหะ แหะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
กู่ วันที่ : 24/10/2010 เวลา : 16.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

สวัสดีค่ะ แอบอ่านเงียบๆมาสองสามเอนทรี
เจอเอนทรีนี้ เห็นความเหงากระจายไปทั่ว
แต่แล้วกลับมาขำก๊ากกับเจ้าผีซุปเปอร์แมน

สนุกค่ะ ตามมาเที่ยว

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
toondee วันที่ : 24/10/2010 เวลา : 13.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/toondee
เกษียณแล้ว ไปไหน

สนุกจังแม้จะเคล้ากลิ่นเหม็นไปด้วย

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 14/10/2010 เวลา : 06.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

ภาพในเอนทรีนี้ สวยสะกดใจ
เนื้อหาก็สะกดอารมณ์ให้สงสาร แต่เมื่อเดินไปแล้วก็ต้องเดินต่อไป..พี่คนที่แกเพ่นพ่านในร็อตเตอร์ดัม เป็นสัญลักษณ์อะไรคะคุณแตน หรือพี่อ่านไม่เจอ..คุณแตนไม่สละเจ้าลิงน้อยให้สักหน่อย อืมม์แต่นั่นแหละคะ พี่แกเยอะขนาดนั้น คุณแตนจะหมดทุนเอา..
.
.
คุณแตน..ชักเริ่มเข้าเค้าแล้วนะ อย่าได้แคร์..ก็แค่ยุโรป ขนาดเมืองไทยให้พี่ไปคนเดียว พี่ยังไม่กล้าเลยค่ะ นี่คุณแตนไม่แคร์จริงๆ..
รู้ละไอ้แมงตดคืออะไร ว่าแต่ว่า มาแต่เสียงนะ คงไม่เอากลิ่นมาด้วย หรือถ้าจะมา กลิ่นแอลกอฮอล์คงคลุ้งกว่า..
.
.
รออ่านตอนต่อด้วยใจระทึกค่ะ

วั น นี้ ห รื อ วั น ไ ห น ก็ รั ก เ ธ อ T A N

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 13/10/2010 เวลา : 22.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

วันนี้แปะไว้ก่อน ขอเป็นพรุ่งนี้มาจ่าย ด้วยเหตุผลดังนี้
1. สี่ทุ่มกว่าแล้ว หมอบอกให้นอน
2. ชื่อเรื่องมีคำว่า แมงตด...กลิ่นมันต้องเหม็นแน่ ขอไปเตรียม mask และสเปรย์มาไว้ดับกลิ่นก่อน
๕๕๕๕๕ Luv ya

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ย่าดา วันที่ : 13/10/2010 เวลา : 14.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

เขียนได้สนุกสนานและให้ความรู้ดีจังค่ะ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 13/10/2010 เวลา : 13.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

การเดินทางบางทีก็ ต้องตัดใจกับสิ่งที่รัก แบบนี้แหละครับ
แต่ ก็ทำให้คุณแตนรู้ว่า การเดินทางต่อไป มี papa mama คอยห่วงอยู่นะครับ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
มัชฌิมาปกร วันที่ : 13/10/2010 เวลา : 09.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kintaro
kintaro2- ภาพ kintaro3- กลอน >คมความคิด ชีวิตมีสุข หนังสือเล่มแรกของผม


http://www.oknation.net/blog/kintaro/2010/10/08/entry-1

อยากไปจัง แต่ตังค์หมดแล้ว อิๆๆ
ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
teenbag วันที่ : 13/10/2010 เวลา : 09.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/teenbag

เขียนได้น่าสนุก..อยากไปบ้างจัง

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
โคมทอง วันที่ : 13/10/2010 เวลา : 02.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ji2551

ชอบดอกกุหลาบบนจักรยานจังเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
tanthainium วันที่ : 12/10/2010 เวลา : 20.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณอ้ายเท้าบ่น : ถูกใจอ้ายขนาด แม่นก่อ ฟังเสียงเปียโนมันเหงาดี...เหมือนเรารู้สึกในตอนนั้น

คุณ bluehill : ตอนต่อไป..ไม่แย่ แต่ระทึกขวัญ อิ อิ จากผีซุปเปอร์แมนคนเดิมนี่แหละค่ะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
BlueHill วันที่ : 12/10/2010 เวลา : 18.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

และที่หนักที่สุดคือพูดไปด้วย ตดไปด้วย

ฟังไม่จืดเลย มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหมเนี่ยครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เท้าบ่น วันที่ : 12/10/2010 เวลา : 18.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/taobon

555...นอนอบซาวน่าทั้งคืนเลย ..ชอบเสียงเปียโนจัง.

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
tanthainium วันที่ : 12/10/2010 เวลา : 16.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณสิงห์มือซ้าย...ขอบคุณที่มาเฝ้าอ่านเรื่องของตัวแมงตด...รู้ไหมนะ...ว่าวันนี้ที่อิฉันจากเพื่อนสนิททั้งสี่มา...มันมีแต่ความเหงาเข้ามาจับในอารมณ์..ยังจำได้แม้ในเวลานี้ ว่ามันรู้สึกเนือย ๆ เย็น ๆ อยากน้ำตาคลอมากขนาดไหน

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 12/10/2010 เวลา : 15.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

ฟ้าช่างประทานหนุ่มน้อยนักเรียนทุน 2 คนมาทำให้คุณแตนคลายเหงา
แต่โชคร้ายที่ได้นอนห้องเดียวกับขี้เมา ที่แสนจะช่างโวยวาย เสียง ละเมอเพ้อพก แถมด้วยเสียงตดอีก

ชอบเส้นทางจักยานที่สองข้างทางเป็นต้นไม้สูงๆจัง
กุหลาบแดง ดอกใหญ่สวยงามจัง

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน