*/
  • tanthainium
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-09-01
  • จำนวนเรื่อง : 120
  • จำนวนผู้ชม : 224398
  • จำนวนผู้โหวต : 181
  • ส่ง msg :
  • โหวต 181 คน
วันพุธ ที่ 26 มกราคม 2554
Posted by tanthainium , ผู้อ่าน : 2484 , 08:55:23 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน Bhirisa_ภิริสา , BlueHill และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

Day 16

การเดินทางแบบ “บินเดี่ยว” ของฉันเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โดยวันนี้ฉันจะย้ายบ้าน (ที่เรียกเช่นนี้เพราะข้าวของเยอะเหมือนย้ายบ้าน) ไปยังประเทศลักเซมเบิร์ก ฉันตื่นก่อนคนอื่นเช่นเดิม แล้วไปจัดแจงกินอาหารเช้า ซึ่งก็พอดีกับที่ได้พบอิงกริด ซึ่งตื่นตามมาเป็นอันดับ 2 แล้วเราก็สนทนาพาทีกันในครัวเช่นเดิม เหมือนหนังฉายซ้ำ

ฉันจัดแจงแพ็กกระเป๋าแล้วออกไปเดินเตร็ดเตร่แถวนั้นไปเรื่อย ๆ เพื่อฆ่าเวลาก่อนรถไฟมาถึง ที่นี่เป็นถิ่นของคนอียิปต์และตะวันออกกลางนานาประเทศ ฉันเดินเข้าไปในดงเสื้อผ้าที่ดู “แบบ” และ “ขนาด” แล้วเดาได้ไม่ยากว่าไม่ได้มาจากประเทศจีนเป็นแน่ โดยเฉพาะ “ชุดชั้นใน” ย่านสินค้าที่ว่า น่าสนใจจนทำเอาฉันต้องเดินทางล่าช้าเพราะจากที่ตั้งใจจะออกจากเมืองบรัสเซลส์ในเวลา 11.42 น. สุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนเป็น 12.42 น.

อย่างไรก็ตาม ในระหว่างที่ต้องรอรถไฟเที่ยวต่อไปเกือบชั่วโมง ฉันได้ “อิสซาเบลล่า” ซึ่งเดินตามมาส่งและนั่งคุยเป็นเพื่อนอย่างออกรสออกชาติ

วันนี้ เป็นวันแรกที่ฉันนั่งรถไฟประเภทชั้น 1 (First Class) เพราะมีตั๋วซึ่งซื้อจากกรุงเทพในราคาตั๋วรถไฟประเภท First Class นี้ตลอดการเดินทาง แต่ที่ผ่านมา ฉันได้แต่นั่งประเภทชั้น 2 เพราะเจ้าหน้าที่ทุกคนที่เห็นฉันมาในสภาพเด็กเอเซียหน้าตาบ้านนอก แบกเป้ใบเขื่องและอย่างอื่นอีกพะรุงพะรัง สารรูปของฉัน ไม่แปลกใจที่ใครเห็นแล้ว ก็จับยัดให้ขึ้นชั้น 2 เพราะราคาถูกที่สุด ฉันเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก กับอีแค่การนั่งบนเบาะและความสบายที่แตกต่าง เพราะระยะทางของการเดินทางที่ผ่านมา ใช้เวลาเพียง 20 นาที หรืออย่างมากก็ชั่วโมงนิด ๆ แต่วันนี้เป็นการเดินทางระยะยาวกว่าที่ผ่านมาคือ 3 ชั่วโมง ฉันจึงขอใช้สิทธิ์นั้น “เดี๋ยวนี้”

ภาพบน : ที่สถานีรถไฟกรุงบรัสเซลส์

ฉันทำตัวสวยเริดเชิดหยิ่ง แล้วแบกถุงถ้วยถังกะละมังทองเหลืองและเป้ใบเขื่องขึ้นรถไฟชั้น 1 ในบัดดล โดยไม่สนใจฟังเสียงนกเสียงกาจากเจ้าหน้าที่คนใด

อันที่จริงตั๋วรถไฟที่ฉันได้มาประเภทชั้น 1 นั้น ก็ไม่ใช่เพราะฉันมีอันจะกินแต่อย่างใด เพียงแต่ว่าฉันได้ราคาพิเศษมาเพราะเป็นลูกจ้างของบริษัทผู้จำหน่ายตั๋วนี้ก็เท่านั้น..ฮา..

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

(ขอขอบคุณบริษัทดีทแฮล์มแทรเวิล..ผู้แทนจำหน่ายตั๋วยูโรพาส ยูเรลพาส...ขอบคุณเจ้านายที่น่ารัก และครอบครัวของเจ้านายที่ให้ที่พักกับอิฉันในประเทศฮอลแลนด์ด้วยค่ะ)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

การเดินทางของฉัน ยังมาไม่ถึงครึ่งทางเลย แต่คนคิดถึงที่อยู่ในเมืองไทย เริ่มโทรหาฉันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งก็นึกสงสัยว่า การอยู่เมืองไทยและดำเนินชีวิตประจำวันไปเรื่อย ๆ กับการที่เราต้องเดินทางอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน ๆ เช่นนี้ ใครกันแน่ที่น่าจะทรมานใจมากกว่ากัน...มันน่าจะเป็นฉัน...ไม่ใช่เขา..หรืออาจเป็นเพราะ คนเรามีความอดทนไม่เท่ากัน

หากเขายังโทรมาบ่อยขนาดนี้ ไม่รู้ว่าฉันจะทนวิ่งหนีเขาไปได้นานแค่ไหน

ฉันกำลังวิ่งหนีความรัก จากคนที่ฉันไม่มีสิทธิ์รักและฉันกำลังจะได้พบคนที่เขารักฉันอีกคน ซึ่งฉันมีสิทธิ์ที่จะรักอย่างมีเหตุผล และเราจะได้พบกันในอีก 3 วันข้างหน้านี้เท่านั้น

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ถ้าใครเพิ่งเริ่มอ่านเพียงแค่ตอนนี้ คุณอาจรู้สึกงงว่ามันพล่ามอะไรอยู่คนเดียว....เชิญตามไปอ่านที่มาที่ไปสักเล็กน้อยแล้วคุณอาจรู้สึกโล่ง พอ ๆ กับการสูดยาดมส้มโอมือ..เข้าปอดกันเลยเชียว

http://www.oknation.net/blog/tanthainium/2010/09/29/entry-1 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

วันนี้ เพิ่งเป็นการเดินทางวันที่ 16 ของฉันเท่านั้น แต่มีความรู้สึกว่า ผิวของตัวเองไหม้เกรียมไปหมดแล้ว ฤดูร้อนในยุโรปเหมือนเป็นสวรรค์ของคนที่นี่ แสงแดดที่สาดส่องคงเป็นเหมือนขนมหวานที่ทุกคนอยากวิ่งเข้าหา ผิดกับฉันที่เห็นแดดแล้ว เหมือนเห็น “อุจจาระ” ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการถ่ายรูปสวย ๆ แล้วนั้น ฉันคงอยากวิ่งหนีมันตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ แต่เพื่อนฝูงชาวฝรั่ง ก็มักเอาฉันไปตากแดดกินเบียร์บ้าง เดินเล่นบ้าง เวลาที่พวกเขาเห็นร่มเงาตรงไหน พวกเขามักเดินหลีกออกแล้ววิ่งเข้าหาแดดกันในทันที...ผิวอันไหม้เกรียมของฉันในวันนี้...จึงดูไม่แตกต่างไปจาก “อีเลื่อน” ควายที่บ้านนอกของฉันในสมัยเด็ก ๆ

“อ้าวอีเลื่อน..มาทำอะไรในยุโรปเนี่ย” ฉันเล่นกับตัวเองในกระจกรถไฟ ขณะที่หัวใจกำลังเหงาสงัด

กระจกที่ว่านั้น นอกจากจะเห็น “อีเลื่อน” แล้ว ฉันยังตกใจนึกว่าเจอ บียอนเซ่ ตัวจริงเข้าไปอีก ไม่ใช่หน้าตาเป็นแน่ แต่อาจเป็นผิวหมึก ๆ ตุ่น ๆ และหุ่นสะบึมของเธอ ที่นับวัน รูปร่างของฉันก็กำลังจะสะบึม และ สะ “บึ้ม” ในเวลาอันใกล้นี้ หากว่าฉันยังดำเนินชีวิตอยู่กับอาหารราคาถูก เฉกเช่น เฟร้นฟรายด์ เนย ชีสและขนมปัง แถมการขับถ่ายก็เกิดการจราจรติดขัดและหรือบางครั้งก็เกิดอุบัติเหตุโดยไม่ได้เจตนา

ภาพบน : ระหว่างทางที่เห็นจากรถไฟที่แล่นไปลักเซมเบิร์ก

เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน ฉันคงจะได้อยู่บ้านอีริคและมีชีวิตเหมือนมนุษย์ยุโรปบ้างสักพักหนึ่ง...และเมื่อถึงวันนั้น..ฉันอาจอยากเป็นมังสวิรัติให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เมื่อเดินทางมาถึงประเทศลักเซมเบิร์ก ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้ามากกว่าเก่า เพราะที่นี่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเลยสักตัว หากแต่เป็นภาษาฝรั่งเศส ล้วน ๆ

ฉันเปิดฉากด้วยการเข้าห้องน้ำสาธารณะที่สถานีรถไฟ

“พระเจ้าช่วยกล้วยทอด !!!” ห้องน้ำที่นี่สะอาดสะอ้านอย่างกับโรงแรมใหญ่ในเมืองไทย แต่ราคาค่าเข้าก็แพงเกือบเท่ากับค่าเช่าห้องพักในเกสต์เฮ้าส์แถวตรอกข้าวสารในบ้านเรา นั่นคือ 1.10 ยูโร แต่ฉันหยอดเหรียญไป มันดันไม่ยอมทอน...อารมณ์ “เบา ๆ “ เพียงแค่นี้ จึงมีราคาประมาณ 80 บาท ไอ้ครั้นจะรอให้ อารมณ์ “หนัก ๆ” บังเกิดเพื่อจะได้ใช้ให้คุ้ม ก็เกรงว่าจะต้องอยู่ในนั้นจนมืดค่ำไปเสียก่อน

บริเวณด้านนอกสถานีรถไฟ...ฉันรู้เพียงอย่างเดียวว่า จะต้องนั่งรถโดยสารสาย 9 เพื่อไปยังป้าย Platau Altmunter แต่ป้ายรถเมล์ รถไฟฟ้าและต่าง ๆ มีนับสิบแห่งติด ๆ กัน ไม่ต่างไปจากอนุสาวรีย์ชัยฯในบ้านเรา ฉันเดินเข้าไปถามหญิงสาวที่อยู่ตรงป้ายรถเมล์ คุณเธอก็เอาแต่โบกไม้โบกมือไม่ต้อนรับแขก แต่โชคดีที่พนักงานยกกระเป๋าหน้าโรงแรมตรงนั้น เห็นฉันยืนเซ่ออยู่ เขาจึงเดินเข้ามาช่วยเหลือแล้วพาฉันไปคุยกับรีเซฟชั่นโรงแรมที่สามารถสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษได้

ฉันวิ่งขึ้นรถเมล์สาย 9 ตามคำแนะนำของคนใจดี แล้วรอจนกว่าคนขับจะไล่ลงเมื่อถึงจุดหมายที่ฉันแจ้งไว้ตอนขึ้น

การเดินทางคนเดียวมีข้อเสียอย่างหนึ่งคือเรื่องอุปสรรคในการหาที่พัก ด้วยทุกแห่งที่ไปมันคือสถานที่ใหม่ในการเดินทาง แต่กระเป๋าหนัก ๆ และข้าวของที่พะรุงพะรัง มันทำให้ฉันไม่อยากเสียเวลากับการหลงทางสักเท่าไหร่ แต่คราวนี้..ยังไม่เรียกว่าหลง เพราะได้คนมีน้ำใจบอกทางให้ฉันมาตลอด อาจจะเป็นด้วยเพราะเห็นฉันมาคนเดียวหรืออย่างไรก็ตาม แต่ก็โชคดีที่ทุกอย่างยังราบรื่นเช่นเคย

ภาพบน : จุดที่มองจากรถโดยสาร เห็นโฮสเทลสีส้ม ๆ ที่ฉันจะต้องเดินลงไปด้วยเท้าตัวเอง

จากการมองคร่าว ๆ ระหว่างทางที่นั่งรถบัสมาถึงโฮสเทลนั้น ฉันมองว่า ลักเซมเบิร์ก สวยจับใจ และคงจะเป็นเรื่องน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ถ้าไม่ได้มาเยือน ลักเซมเบิร์กมีภูมิประเทศที่เป็นเนินเขา สูงต่ำต่างระดับอยู่ทุกที่ ฉันยังไม่แน่ใจว่า พรุ่งนี้ฉันจะเอาแรงข้าวต้มมัดที่ไหนไปเดินสะบัดสะโบกตระเวณได้ทั่วเมือง ก็อาหารแต่ละมื้อที่กิน ๆ ไป ก็มีแต่เบา ๆ เหมือนนุ่น แถมไม่ได้ช่วยให้ฉันผอมลงเลยแต่อย่างใด

ณ ที่พัก...ฉันโดนจับให้นอนกับสาว ๆ ล้วน ๆ โดยคนหนึ่งเป็นสาวเกาหลี ชื่อยูจอง คิม ส่วนอีกคนเป็นสาวยุโรปที่ฉันยังไม่ได้มีโอกาสคุยกันนักเพราะแม่สาวกิมจิดันหลับ เราจึงไม่อยากส่งเสียงดังรบกวนเธอ

หลังจากเก็บข้าวเก็บของใส่ตู้เซฟในห้องนอนแล้ว ฉันก็เริ่มออกสำรวจพื้นที่ในบริเวณใกล้ ๆ ที่พัก แต่ดูเหมือนว่าเขตที่ฉันพักนั้น จะเป็นป่าเสียมากกว่า เดินอย่างไรก็ไม่เจอผู้คน แต่ทางด้านข้าง Youth Hostel ที่แปลว่าที่พักของวัยรุ่น น่าสนใจอยู่อย่างหนึ่งตรงที่ว่า มันตั้งติดกันกับ “ที่พักของคนชรา” ฉันเริ่มตะหงิดใจขึ้นมาว่า ตอนขาลงจากรถโดยสาร เหตุที่คนขับคนนั้นชี้ทางให้ฉันเดินไปนั้น...เขาชี้ให้ฉันไปบ้านพักของวัยรุ่น หรือ บ้านพักคนชรา กันแน่

แดดอ่อน ๆ ในยามบ่าย คนแก่ในบ้านพักคนชรา ต่างออกมานั่งตากแดดกินลมตามเก้าอี้หน้าบ้านพักของพวกเขา ดูแล้วสะท้านในหัวใจจนอยากร้องไห้ออกมา กับชีวิตที่เฝ้าแต่นับวันถอยหลังเพื่อการจากไปแต่ไร้ซึ่งลูกหลานห้อมล้อมดูแล ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตตัวเองจะเป็นอย่างไรในยามแก่ หากว่าฉันก็ยังครองความโสดไปเช่นนี้

คิดไปก็เท่านั้น..เพราะต่อให้มีชีวิตที่ยืนยาวหรือจะสั้นแบบไม่ทันตั้งตัว แต่วันนี้ ฉันก็ได้ตามฝันของตัวเองแล้วไม่ใช่หรือ..แล้วจะมากลัวอะไรกับวันข้างหน้าอีกเล่า ในเมื่อเราก็เฝ้ากอบโกยความสุขอยู่ได้ทุกเมื่อเชื่อวันตามอรรถภาพและความเป็นไปที่บังเกิด

ฉันเชื่อว่าต่อให้แก่จนต้องออกมานั่งตากลมห่มแดดหรือโดนตอกข้าวต้มผสมไข่เจียว แต่ฉันจะต้องยิ้มให้ได้ แม้ในวันที่ฟันลาจากเหงือกกันไปหมด

ฉันยอมรับให้ “ชะตา” กำหนดชีวิต แต่ฉันจะไม่ยอมรับให้ “ความชรา” มาเป็นอุปสรรคในการกอบโกยความสุขเป็นแน่...ฉันจะยิ้มในวันที่เหลือแต่เหงือกเพียว ๆให้เด็ก ๆ ดู...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฉันเดินไปเรื่อย ๆ แล้วซมซานกลับไปลงเอยกับอาหารเย็นที่ Youth Hostel หลังจากที่เดินวนเวียนตามร้านอาหารด้านนอกและพยายามแกะภาษาฝรั่งเศสให้เป็นภาษาอังกฤษ แล้วแกะจากภาษาอังกฤษให้เป็นภาษาไทย สุดท้ายก็ต้องกลับมากินซุปและสลัดราคาถูก ๆ ฉันสวาปามสลัดเข้าไปเต็มคราบ แต่ผักดองผสมอยู่ในสลัดนั้นอย่างเลือกไม่ได้

จะกินอาหารเพื่อสุขภาพที่เป็นผักทั้งที ก็กลับเป็นผักดองไปเสียนั่น...ฉันอยากจะบ้าตาย...

ภาพบน : มุมจากภายในโรงอาหารของโฮสเทล

ภาพบน : วิวอีกมุมของทางลงไปโฮสเทล

ที่โรงอาหารแห่งนั้น ฉันเห็นน้องยูจอง คิม แม่สาวกิมจิ เดินวนไปเวียนมาผ่านหน้าฉันอยู่หลายเที่ยว สุดท้ายเธอก็เข้ามาชวนฉันไปเดินเล่นด้านนอกในยามค่ำคืนด้วยกัน ฉันกล่าวปฏิเสธไปอย่างสุภาพเพราะวัยรุ่นตอนปลายอย่างฉัน ถ้าหากเกิดอะไรมิดีมิร้ายในยามมืดค่ำเช่นนี้ แล้วต้องวิ่งหนีขึ้นเขาลงเขาในลักเซมเบิร์กแล้วละก้อ..คงจะมีแต่แขกในหนังอินเดียเท่านั้น ที่อยากเดินไปกับเธอ

น้องกิมจิ เธอคงเหงา จึงเดินเข้ามาคุยด้วยที่โต๊ะ เธอกำลังโศกเศร้าที่ต้องเดินทางคนเดียว เพราะเพิ่งแยกมาจากการท่องเที่ยวกับพี่สาว แถมเธอต้องกลับไปเรียนภาษาอังกฤษต่อที่ลอนดอนอีกตั้ง 4 เดือน จึงจะได้กลับเกาหลี

“เธอรู้ไหมว่าการได้มีโอกาสศึกษาในต่างประเทศนั้น มันคือความใฝ่ฝันสูงสุดของฉันมาตั้งแต่เด็กเลยนะ แต่ฉันก็ไม่เคยมีโอกาสนั้นเลย” ฉันกล่าวกับน้องยูจอง คิม

ภาพบน : ยูจอง คิม สาวน้อยร่วมห้องในโฮสเทลนี้

ฉันยกแม่น้ำทั้งห้า เพื่อให้เธอมองเห็นคุณค่าในความโชคดีของเธอที่ได้รับ “โอกาส” มากกว่าคนหลายล้านคนบนโลกใบนี้ รวมไปถึงตัวฉันเองด้วย

ยูจอง คิม มีรอยยิ้มเปื้อนหน้าและรู้สึกซาบซึ้งใจจนเธอขอจับมือของฉัน ฉันเลยแจก “กอด” แถมเธอให้ไปอีกหนึ่งที

ภาพบน : วิวจากหน้าต่างที่ฉันพัก

ค่ำคืนนี้ในห้องเล็ก ๆ ของโฮสเทลที่เราสองคนต่างนอนชมดาวทางด้านนอกหน้าต่างอยู่นั้น

ทั้งฉันและยูจอง คิม ต่างหลับฝันดีไปตามกัน

ฉันและเธอต่างมีความสุข..สุขที่ได้ให้และสุขที่ได้รับ..



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
tanthainium วันที่ : 05/10/2012 เวลา : 01.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณBlueHill : "สวยเริดเชิดหยิ่ง" อันที่จริง ก็ไม่ค่อยถนัดนักหรอกค่ะ โดยเฉพาะ "สวย"

คุณchailasalle : ดีใจจัง ที่มีคนเข้าใจความรู้สึกที่แตนต้องการถ่ายทอดภาพออกไปจากภาพ...ใช่เลยค่ะ...ภาพเหงา ๆ จากคุณยาย

ความคิดเห็นที่ 13 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
chailasalle วันที่ : 30/01/2011 เวลา : 23.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chailasalle

ภาพคุณยายดูเหงาดีจัง

ความคิดเห็นที่ 12 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
BlueHill วันที่ : 27/01/2011 เวลา : 09.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

ฉันยอมรับให้ “ชะตา” กำหนดชีวิต แต่ฉันจะไม่ยอมรับให้ “ความชรา” มาเป็นอุปสรรคในการกอบโกยความสุขเป็นแน่

เห็นชอบด้วยในประโยคหลัง
แต่ประโยคแรก อยากใช้สิทธิสอดแทรกในการกำหนดชะตา ตัวเองบ้าง

"ฉันทำตัวสวยเริดเชิดหยิ่ง "
เป็นยังไง อยากเห็นครับ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
tanthainium วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 22.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณ Khox : เครื่องทองเหลือง..ไปด้วยทุกที่แหละค่ะ...ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า มันคือภาระจริง ๆ เหอ เหอ..ขอบคุณสำหรับโหวตอีกครั้งค่ะ

คุณลูกเสือหมายเลข 9 : เมืองหรูจริง ๆ ค่ะ..โดยเฉพาะตอนต่อไป..จะเห็นได้ชัด ๆ ว่า หรู ดูดีไปหมด

คุณลุงตุ่ย : ก็เขาดีไม่พอยังไงล่ะคะ...หนูถึงวิ่งหนี.. แต่หนูก็เห็นด้วยกับคุณลุงค่ะ...

คุณtoondee : หนูเที่ยวลุย ถลอกปอกเปิกขนาดนี้ ป้าชอบเหรอคะ...อิ อิ...ได้ค่ะ เดี๋ยวถ้ามีคนขอเยอะ ๆ หนูจะจัดทริปแพ็กแบ็กโอเคฯ เลยดีไม๊คะ

คุณ Bhirisa_ภิริสา : เก็บตังค์เที่ยวแบบจน ๆ ก็แบบอิฉันนี่แหละค่ะ...อดมื้อกินมื้อ เหอ ๆ...ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ

คุณ Icy : ส่วนใหญ่อารมณ์ "หนัก" จะค่อนข้างเอาแต่ใจนิดนึง...รอไม่ได้หรอกค่ะ...ต้องจุดธูปเรียก หรือไม่งั้นก็ต้องใช้มะขามเปียกเข้าช่วย...กินนะคะ..อย่าคิดมาก อิ อิ

ความคิดเห็นที่ 10 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
theeratatt วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 22.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thebier

ตามมาอ่านตอนดึกครับ

ความคิดเห็นที่ 9 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Icy วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 22.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

555+ ชอบมากๆครับ
น่าจะรออารมณ์หนักๆ นะครับ จะได้คุ้มมมมมมม ^_~
โหวตครับบบบบ +1

ความคิดเห็นที่ 8 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 20.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

ไม่โหวตไม่ได้แล้วล่่ะค่ะ,
เรื่องวันนี้ซึ้งมากค่ะ, สถานะคนโสดแบบนี้อนาคตของคนชราจะเป็นไฉนกัน...น่าคิดจริง ๆ

ภาพสวยมาก ๆ ค่ะ...เห็นแต่ละ Trip แล้วอยากเก็บตังค์ไปทัวร์ยุโรปแบบคนจน ๆ จัง

ความคิดเห็นที่ 7 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
virtual วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 17.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/virtual
- l\l๐ l)๐ubt ln l\/ly i\/iinl) \/\/here y๐u l3el๐nG -

แวะมาเที่ยวครับ

ความคิดเห็นที่ 6 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
toondee วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 14.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/toondee
เกษียณแล้ว ไปไหน

สนุกทุกตอนเลยนะ ทีหลังชวนป้าไปเที่ยวด้วยซิ รับรองไม่งอแง

ความคิดเห็นที่ 5 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ลุงตุ่ย วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 10.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/THAMRONG

ถ้าเขาดีพอที่จะเป็นเงาของคุณ
ไม่มีทางวิิ่งหนีสำเร็จหรอกครับ

ความคิดเห็นที่ 4 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ลุงตุ่ย วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 10.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/THAMRONG

ถ้าเขาดีพอที่จะเป็นเงาของคุณ
ไม่มีทางวิิ่งหนีสำเร็จหรอกครับ

ความคิดเห็นที่ 3 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 10.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

มาเที่ยวเมืองสวยหรู

ความคิดเห็นที่ 2 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
khox วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 09.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khox
เค-ฮ๊อคซ์ : "เช่น นั้น เอง"

อ่านจบแล้วครับ..อิอิ ยังมี..กะละมังทองเหลือยังอยู่ด้วย

โหวตครับผม

ความคิดเห็นที่ 1 tanthainium ถูกใจสิ่งนี้ (1)
khox วันที่ : 26/01/2011 เวลา : 09.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khox
เค-ฮ๊อคซ์ : "เช่น นั้น เอง"

เจิม

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน