*/
  • tanthainium
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-09-01
  • จำนวนเรื่อง : 120
  • จำนวนผู้ชม : 227405
  • จำนวนผู้โหวต : 181
  • ส่ง msg :
  • โหวต 181 คน
วันจันทร์ ที่ 7 มีนาคม 2554
Posted by tanthainium , ผู้อ่าน : 2960 , 12:11:52 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน BlueHill , INDYLOVE และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

Day 21

ช่วงสายแห่งวัน..หลังจากที่ได้กินกาแฟและขนมปังฝรั่งเศสในประเทศฝรั่งเศสเข้าจริง ๆ แล้ว อีริคกับฉันก็เริ่มออกตะลอนไปตามหาหมอคอมพิวเตอร์ที่จะช่วยโหลดภาพออกจากเมโมรี่การ์ดของกล้องฉัน

เราเริ่มหาจากเมืองเล็ก ๆ จนสุดท้าย ก็เตลิดเปิดเปิงเข้าไปถึงประเทศสเปน

อันที่จริงมันก็ใกล้กันนิดเดียว โดยถ้าไม่มีใครบอก ฉันก็ไม่มีทางรู้หรอก ว่าแผ่นดินที่เรายืนอยู่นั้นมันคือประเทศอะไร

มาเริ่มสังเกตอีกที ก็เมื่อได้เห็นผู้คนในย่านนั้นมีผิวสีน้ำผึ้งคล้าย ๆ กับฉัน แต่ต่างกันที่จมูกของเขาไม่แบนเท่าเรา

ออกไปทางใต้ของหมู่บ้านเซยากูส ประเทศฝรั่งเศส ประมาณ 30 นาที เราขับรถมาถึงเมืองพิคเซดา (Puigcerda) ของสเปน ฉันรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าวันแรกที่ได้เห็นชายแดนสเปนเสียอีก เพราะวันนี้ฉันได้เหยียบแผ่นดินสเปนจริง ๆ

เมืองพิคเซดา เป็นเมืองเล็ก ๆ น่ารัก ที่พร้อมสรรพไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แถมมีสวนสาธารณะให้พักผ่อนหย่อนใจ กระทั่งโบสถ์เก่าแก่และแหล่งช็อปปิ้งที่หาได้ตั้งแต่ยี่ห้อเบเนต็องไปจนถึงแบกะดิน..

ภาพบน : มุมจากสวนสาธารณะ

ภาพบน : อาคารสีสวยหวานเหลือเกิน

วันนี้เป็นวันอาทิตย์...”พิคเซดา” มีตลาดนัดทำมือ ที่เปิดโอกาสให้เจ้าของสินค้าได้มานั่งทำไปขายไป เป็นที่น่าสนใจเป็นอย่างมาก มีสินค้าหลายอย่างที่ต้องตาต้องใจฉันนัก แต่ราคาไม่ค่อยถูกชะตากับค่าเงินในกระเป๋าสตางค์ของฉัน แถมแต่ละอย่าง ทั้งใหญ่และมีน้ำหนักเกินกว่าจะแบกอีกต่างหาก ฉันได้สบู่ทำมือมา 1 ก้อน ในราคาที่เกิดมาไม่เคยซื้อสบู่แพงขนาดนั้นมาก่อน...ไม่แน่ใจว่ามันจะดีสมกับที่จ่ายหรือเปล่า..แต่ทำอย่างไรได้..ก็ที่นี่มันเมืองนอก

ภาพบน : ถนนแคบ ๆ แต่น่าเดินและปลอดภัยดี

ภาพบน : ที่อยู่อาศัยภายในเมืองพิคเซดา

ฉันไม่เพียงแต่จับจ่ายซื้อของให้ตัวเอง แต่ยังตะล่อมชวนให้อีริคเสียเงินเป็นเพื่อน โดยขอให้เขาซื้อหมอนอิงลายอินเดียที่มีสีสันขัดใจแม่สำหรับบ้านของเขา ฉันก็แค่อยากช่วยปรับเปลี่ยนการตกแต่งภายในบ้านของอีริคก็เท่านั้น เพราะบ้านของเขาดูเหมือนซาฟารีเวิร์ลเข้าไปทุกที

ทุกอย่างภายในบ้านของชายที่เคยผ่านการผจญภัยในลุ่มน้ำอะแมซอนมาแล้วนั้น ไม่น่าแปลกใจ ที่เขาจะมีแต่สิงสาราสัตว์นานาชนิดประดับอยู่เต็มไปหมด และที่ขาดไม่ได้คือปลาปิรันญ่า และแม้กระทั่งโซฟาที่นั่ง ฉันก็ยังไม่กล้านั่งเพราะมีตัวอะไรก็ไม่รู้ ขนฟู ๆ พาดอยู่บนพนักพิงหลัง

ภาพบน : คุณลุงกำลังถักตะกร้าขาย

ภาพบน : สินค้าเครื่องเคลือบสีสันสดใสสไตล์สเปน

แม้ตลาดทำมือจะน่าสนใจเพียงใด แต่เมื่อถึงเวลาปิดเพื่อพักผ่อนนอนงีบตอนกลางวันของคนที่นี่ (siestas)พวกเขาจะไม่สนใจไยดี พวกที่ยังเดินอยู่บนถนนเลย ในช่วงเวลาไม่กี่นาที...เมืองพิคเซดา...จึงเงียบพอที่จะทำให้คนด้านในตึกสามารถหลับกันได้ ก่อนจะกลับมาเปิดร้านต่อในตอน 4 โมงเย็นไปจนถึง 2 ทุ่ม

ภาพบน : อ่านไม่เข้าใจ แต่เดาได้ว่าตัวเลขที่หายไปก็คือคือเวลานอนกลางวันค่ะ...อิ อิ...

ภาพบน : วิวสวย ๆ ของเมืองพิคเซดา

ภาพบน : มีทางลงแบบลิฟท์แก้ว

ภาพบน : มีโบสถ์เก่าแก่

เมื่อหมดเรื่องช็อปปิ้ง...ฉันจึงหันมาสนใจเรื่องกิน อาหารกลางวันมื้อนี้ เป็นอาหารฝรั่งเศส ซึ่งมีทั้งหอยแมลงภู่ตัวเขื่องและหอยทากอบซอสเนยกระเทียม ที่ต้องเอาไม้เคาะกิน สลัดปลา เฟร้นฟรายด์และเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์แบบเมาได้อย่างเนียน ๆ อาหารทุกอย่างที่ลองในวันนี้...ล้วนแล้วแต่เป็นประสบการณ์ใหม่ในชีวิตทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหอยทาก ที่ฉันเคยเห็นมันลากตัวไปมาอย่างนิ่ม ๆ วันนี้ฉันได้มีโอกาสเอาไม้จิ้มลากตัวมันออกมาใส่ปาก...คิดแล้วไม่อยากเชื่อว่ามันจะอร่อยจนฉันไม่อยากยอมรับใบหน้าค่าตาของมันในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

(ปล.ฉันคาดว่า..หอยทากที่กินคงจะเป็นคนละชนิดกับที่เห็นในเมืองไทยนะคะ)

ภาพบน : อาหารกลางวันในมื้อนี้

ภาพบน : ร้านขนมที่ขายอยู่ข้าง ๆ

 “เทหญ้า...วันนี้ ฉันชวนเพื่อน ๆ ของฉันมานัดพบปะกัน โดยฉันบอกกับพวกเขาว่า ฉันจะพาเธอไปแนะนำให้พวกเขารู้จัก” สิ้นเสียงอิริค หอยทากในปากฉันแทบพุ่ง ฉันบอกไม่ถูกว่าเกิดอาการแพ้หอยทากฉับพลัน หรือ ความเครียดลงกระเพาะ...ฉันเกิดคำถามในใจว่า อีริคต้องการเปิดตัวฉันในฐานะอะไร...

“เพื่อนคนไทย...แฟนคนใหม่ หรือ เจ้าสาวในอนาคต” ฉันยังอยากเป็นเพื่อนคนไทยไปเรื่อย ๆ ก่อน แต่เขาคงอยากจะเป็นสองข้อหลังเสียมากกว่า

ฉันปฏิเสธที่จะไปร่วมงานสังสรรค์ ด้วยลึก ๆ ในใจรู้ดีว่า ทุกอย่างมันรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวไปเสียหมด ฉันไม่อยากให้อีริคต้องอับอายขายหน้าเพื่อน หากว่าถึงวันที่ “ผู้หญิง” ที่เขาแนะนำตัวในวันนี้ เดินทางกลับเมืองไทยไป แล้วเธอเกิดตัดสินใจไม่ย้อนกลับมาหาเขาอีกเลย ฉันแคร์เขามากพอที่รู้สึกว่าไม่อยากให้เขาเสียใจและอายเพื่อน....หากว่าจะมีเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นจริง

อีริค..ไม่ใช่บุคคลที่ฉันต้องการทำร้าย แม้ฉันจะเดินทางผ่านมาเพียงไม่กี่วันที่นี่ แต่ทุกวินาที่ผ่านไป ฉันก็อยากให้มันเต็มไปด้วยความสุข สนุกของเราทั้งสองคน ...ฉันไม่อยาก เป็นผู้ผ่านมาเยือน แล้วสร้างประวัติศาสตร์เหตุการณ์ใด ๆ ให้เป็นรอยแผลเป็นไว้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว

ความรักเป็นสิ่งสวยงาม..แต่ความรักที่แท้จริง ควรใช้เวลาในการก่อตัวมิใช่หรือ

ระหว่างฉันกับเขา ”เวลา” ของเรามีขนาดที่ต่างกัน

ทำไมในวันนี้...สมองของฉันสั่งการช้ากว่าปกติ โดยเฉพาะกับความคิดเรื่องการตัดสินใจในความรัก

ฉันคิด เพราะฉันไม่ชอบหลอกใคร โดยเฉพาะหลอกหัวใจตัวเอง...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อีริค ชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อให้ฉันไปร่วมงานในวันนี้

“ถ้าเธอกลัวว่าฉันจะเสียหน้าในวันนั้น...แต่วันนี้ที่เธอไม่ไป ฉันก็เสียหน้าอยู่ดีเพราะฉันบอกเพื่อนไว้หมดแล้ว” อีริคเริ่มมัดมือชก

ในระหว่างที่ฉันกำลังรู้สึกเหมือนมีรถไฟวิ่งอยู่หลายขบวนภายในหัว...สายตาของฉันก็เหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่างเพื่อผ่อนคลาย...

ตรงมุมชานบ้านด้านหน้า..มีเรือนไม้เล็ก ๆ สำหรับนั่งดื่มชากาแฟ ที่นั่นมีโคมไฟลายไทยทำด้วยอะลูมิเนียมซึ่งเขาซื้อมาจากถนนคนเดินในเชียงใหม่เมื่อครั้งที่เราไปเที่ยวเหนือด้วยกัน เขาเพิ่งสร้างมุมนั้นเสร็จก่อนฉันจะเดินทางมาถึงเพียงไม่กี่วันและให้ชื่อมุมนั้นว่า “บ้านไทย”

ฉันรู้สึกสำคัญตัว แต่ในเวลาเดียวกันก็เหมือนมีคนนำเชือกมาผูกแขนและพันขา พร้อมยัดเยียด “บ้านไทย” ให้ตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึง...เขาสร้างฝัน โดยเอาฉันเข้าไปวางในนั้น..แต่ฉันอยากสร้างฝันไปพร้อม ๆ กันกับเขา...เมื่อฉันพร้อมมากกว่านี้

ภาพบน : บ้านไทย..ฝันที่อีริคสร้าง...

ฉันรู้สึกเหมือนต้องรับผิดชอบ หยาดเหงื่อที่เขาตั้งใจทำเพื่อบ้านไทย..ซึ่งไม่ต่างไปจากความรู้สึกในตอนนี้ที่ฉันจะต้องไปงานเลี้ยงเพื่อพบกับเพื่อนของเขา

มันอึดอัด เหมือนถูกจับมัดเอาไว้ และวันหนึ่งฉันจะต้องรับรักเขาเพราะถูกทุกอย่างยัดเยียดโดยไม่เคยได้รับการร้องถามว่าสิ่งนั้นฉันต้องการบ้างหรือไม่

“ใครทำแบบนี้กับตัวอะไรสักตัวที่ชอบบิน...ยิ่งไล่จับ ..มันก็ยิ่งบินหนี...”

เหมือนฉันในตอนนี้...ถ้าหากมีรองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่วางไว้ตรงหน้าบ้าน เพื่อให้ฉันเตรียมวิ่งหนีเขา...ฉันคงกำลังคว้ารองเท้าข้างใดข้างหนึ่งมาสวมรอไว้แล้วกระมัง ..แล้วฉันจะถอดมันวางเอาไว้ที่เดิมหรือจะสวมอีกข้างต่อกันนะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“เธอนัดเพื่อนไว้กี่โมงล่ะ อีริค” ฉันถาม

“อ๋อ..เดือนที่แล้ว” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนถามเป็นภาษาอังกฤษอย่างช้า ๆ ชัด ๆ กับเขาอีกครั้ง

“วันนี้ เธอนัดเพื่อนไว้กี่โมง”

“อ๋อ...ฉันเข้าใจแล้ว...นัดไว้ตอน 5 โมงเย็นน่ะ” เขาตอบโดยไม่ทันสังเกตสีหน้าอดทนของฉัน

วันนี้..ฉันไม่รู้สึกอยากหัดพูดภาษาฝรั่งเศส และฉันไม่อยากพูดภาษาอังกฤษ

วันนี้..ฉันอยากพูดภาษาไทย....”จะมีใครเข้าใจไหม ฉันเหนื่อยกับการพูดซ้ำไปซ้ำมาเพื่อให้เราได้สื่อสารเข้าใจกัน ฉันอยากพูดภาษาไทย ฉันอยากพูดภาษาไทย ฉันอยากพูดภาษาไทยโว๊ย”...เฮ้อ..โล่งขึ้นเมื่อได้พูดคำว่า โว๊ย (อยู่ในใจ)

การเดินทางวันที่ 21 เป็นวันแรกที่ฉันคิดถึงภาษาไทยเป็นที่สุด

+++++++++++++++++++++++++++++++++

ภาพบน : หมู่บ้านในหุบเขาตรงเบื้องหน้า..ฉันกำลังจะไปงานเลี้ยงของวันนี้

เมื่อน้ำนิ่ง ลมสงบ ป่าสงัด...รถจิ๊ปสีขาวก็พาฉันมุ่งไปยังอีกหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเซยากูส

 “อีโรดี้” และสามี เจ้าของสถานที่...ออกมาต้อนรับเราอย่างอบอุ่น บ้านของพวกเขาอยู่ติดกับภูเขา ชนิดที่ชิดแนบแน่นกัน จนเราต้องเดินไล่ระดับจากที่จอดรถขึ้นไปยังตัวบ้าน

อีโรดี้อ้าแขนต้อนรับฉัน เอาแก้มชนแก้มทั้ง 2 ข้าง ก่อนจะชี้ทางเดินไปยังสถานที่สังสรรค์หลังบ้านของเธอ

สามีภรรยาคู่นี้..มี “หลังบ้าน” ที่แตกต่างไปจากที่ฉันเคยพบ เพราะพวกเขามีหลังบ้านอยู่บนเขาที่เป็นลานกว้างพอให้คนนับสิบได้ขึ้นไปมองวิวทิวทัศน์อันงดงามจากจุดนั้นได้อย่างน่าบันเทิงเริงรมย์

ทางเดินขึ้นไปบริเวณที่จัดงานมีระยะทางประมาณเพียง 300 เมตร แม้จะไม่ไกลนักแต่เมื่อบวกกับความสูงชันที่ต้องไต่ขึ้นไป กว่าจะถึงที่นั่น ก็เล่นเอาฉันหอบเป็นสุนัขไปพักใหญ่

บนลานหน้าผาที่เราเดินไปถึง...มีการก่อกองไฟและผู้คนยืนล้อมรอบเพื่อรับไออุ่น พวกเขาแลกเปลี่ยนบทสนทนาพาทีกันตรงที่แคบ ๆ ที่นั่น และเบื้องหลังของพวกเราที่นอกจากจะเป็นหินผาแล้ว อีกด้านหนึ่งของลานกว้างบนนี้..ได้ถูกตีเป็นห้องด้วยปีกไม้เล็ก ๆ เพียงแค่ 3 ด้าน ส่วนด้านที่เหลือ ก็คือภูเขาที่มีรูปร่างเกือบตัดตรงตามลักษณะธรรมชาติของมัน

ภายในห้องนั้น ถูกวางเรียงไปด้วยโต๊ะกลมขนาดเท่าโต๊ะจีนเตรียมไว้ 4 ตัว ที่นี่คือสถานที่สำหรับดื่มด่ำบรรยากาศของธรรมชาติล้วน ๆ เพียงแต่ แค่ถูกคลุมด้วยบ้านไม้เพื่อกันลมฝนและความหนาวเย็นที่มักกระหน่ำในยามวิกาลก็เท่านั้น

ภาพบน : ภาพจากอินเตอร์เน็ต...(ขออภัย..วันนี้ไม่พกกล้องไปไหนเพราะไม่มีกะจิตกะใจจะสนุกสนาน)

เพื่อนของอีริคทั้งหญิงชาย ล้วนแล้วแต่มีสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรงทั้งสิ้น ทุกคนมีรูปร่างดี ซึ่งดู ๆ ไป ก็คล้ายเหมือนพวกเขาคือนักกีฬาทีมชาติก็ว่าได้ แต่พอเห็นริ้วรอยบนใบหน้าใกล้ ๆ ก็น่าจะเดาได้ว่าอายุอานามคงเกินเลข 4 กันหมดแล้วทุกคน (ยกเว้นฉันและอีโรดี้) ฉันเห็นหุ่นเฟิร์มของพวกเขา..แล้วก้มลงไปมองพุงตัวเอง...แล้วพลางคิดไปว่า..หุ่นอย่างฉัน ถ้าจะต้องเป็นนักกีฬากับเขาบ้าง...อย่างดี ก็คงเป็นได้เพียงแค่นักกีฬาฮูลาฮูบ..ห่วงยางไม่ต้องเพราะฉันพกมาเอง

สังคมเพื่อนของอีริค คือสังคมของคนรักธรรมชาติและกีฬาโลดโผนเป็นชีวิตจิตใจ นี่คือคลับเล็ก ๆ ที่พวกเขามักจับกลุ่มเพื่อออกไปปีนเขาด้วยกันในช่วงวันหยุด เมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา...พวกเขาเพิ่งสูญเสียเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งไป โดยเธอผู้นั้น..เสียชีวิตจากอุบัติเหตุปีนเขา...ทุกคนเสียใจแต่ต่างเห็นพ้องต้องกันว่า เธอหมดลมหายใจไปพร้อมกับกีฬาที่เธอรักมากที่สุด...แม้จะเป็นอุบัติเหตุ แต่ทุกคนเชื่อว่าเธอมีความสุขและไปดี..ฉันเองก็ขอให้เป็นเช่นนั้นด้วยเถิด

หลังจากได้รับการบำบัดอารมณ์และจิตใจด้วยไวน์จากประเทศฝรั่งเศสไปเสียหลายขนาน ฉันจึงเริ่มจินตนาการไปว่า...ถ้าวันนึง ฉันและอีริคลงเอยกันด้วยดี..ชีวิตฉันคงจะกลายเป็นคนบ้ากีฬาไปกับพวกเขาด้วยอย่างแน่นอน

ถ้าเป็นเช่นนั้น..มันก็คงจะดีกับสุขภาพกาย แต่สุขภาพใจของฉันอาจเสื่อมลง ถ้ายังคงพูด ฟัง อ่าน เขียน ภาษาฝรั่งเศสไม่ได้อยู่เช่นนี้...ไฟกองนั้น..มันลุกโชน ฉายแสงสีสวย ช่วยทำให้ฉันได้มองเห็นภาพผู้คนรอบข้างสนทนากันอย่างสนุกสนาน โดยมีฉัน..คนเอเซียคนเดียวที่ยืนคุยกับแก้วไวน์อย่างเปลี่ยวเหงา เพราะเราไม่เข้าใจประโยคใด ๆ ของพวกเขาสักคำ...

“ขอโทษนะคะ..ฉันพูดภาษาอังกฤษไม่เก่ง แต่ฉันอยากคุยด้วยค่ะ” หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มเดินเข้ามาทักฉัน ด้วยบทสนทนาเรียบง่าย ก่อนจะมีเพื่อนคนอื่น ๆ ตามมาคุยกับฉันอย่างกระท่อนกระแท่นเพื่อไม่ให้ฉันเมาก่อนเพื่อน

วันนี้...ฉันได้รู้จักกับวิถีชีวิตอีกแบบหนึ่งของชาวฝรั่งเศสในแถบท้องถิ่นนี้ มันคือเรื่องงดงามกับการใช้ชีวิตสมถะ เรียบง่าย ในอากาศที่มีเพียงโอโซนบริสุทธิ์ พวกเขาไม่ได้แต่งตัวโก้หรูหรือดูสะอาดสะอ้านเหมือนคนในเมืองหลวง แต่ทว่า ความจริงใจที่ผ่านสายตาของพวกเขา อ่านออกมาได้ว่ามันใสสะอาดกว่าคนเมืองอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ถ้าใครว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม..คืนนี้..ฉันขอไม่อาบน้ำจะดีกว่า..ก็ฉันจะได้เป็นพวกเดียวพวกเขาไง



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
tanthainium วันที่ : 21/04/2011 เวลา : 18.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณผีเสื้อพเนจร : เคยทำอะไรแล้วขัดใจตัวเองไม๊ล่ะคะ...อย่างงั้นเลย เหอ เหอ

คุณINDYLOVE : ข้าวของที่นั่น สีสันสดใส น่าซื้อน่าใช้ทั้งนั้นเลยค่า

คุณเปียกปูน(s) : ได้ค่ะ...จับไว้แน่น ๆ น๊าาา

คุณBlueHill : เหมือนจะเป็นโดนัททอดมากกว่าค่ะ...ไม่ได้ชิม แต่กลิ่นใกล้เคียงมาก ๆ ค่ะ

คุณlim : หวังว่าจะกลับมาอ่านแล้วนะคะ

คุณAe^ : ใช่ค่ะ บ้านเมืองสะอาด เล็ก ๆ น่ารัก น่าอยู่มากค่ะ

คุณchailasalle : วาดรูปไหนของแตน...เอามาแบ่งให้แตนดูบ้างนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ

คุณBhirisa_ภิริสา : เขียนช้ามาก ๆ เลยนะคะเนี่ย เพราะมัวแต่ยุ่ง ๆ ๆ และ ยุ่งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 08/04/2011 เวลา : 21.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

ตอนที่ ๒๑ แล้วเหรอเนี่ย...โอ! ยุโรป ทำไมน่าไปเช่นนี้นะ

ถ้าลงเอยกับอีรีค...กรี๊ดดดดดด ...

ว่าแต่ภาษาฝรั่งเศสนี่ยากเอาเรื่องนะคะ...

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
chailasalle วันที่ : 10/03/2011 เวลา : 01.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chailasalle

ขอแอบเก็บภาพสวยๆๆไว้เป็นแบบวาดเป็นภาพสีน้ำครับ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
Ae^ วันที่ : 09/03/2011 เวลา : 08.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chae-reu-mai

บ้านเมืองเขาสะอาดจัง

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
lim วันที่ : 08/03/2011 เวลา : 20.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/meema

แปะไว้ก่อนเดี๋ยวมาอ่านต่อครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
BlueHill วันที่ : 08/03/2011 เวลา : 19.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

ขนมปังก้นหอย(หรือเปล่า)
เวลาดึงออกมาเป็นเส้นตรง
คงยาวน่าดูชมทีเดียวครับ

แอบเห็นชุดกาแฟสเปน หวานแหววมาก ๆ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
เปียกปูน(s) วันที่ : 08/03/2011 เวลา : 15.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pieakpoon
...รักฉันเลยละกัน ก็เธอน่ารักฉันก็อยากชวน...

ขอเกาะล้อเครื่องบินตามไปด้วยได้มั๊ยคร่าาา

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
INDYLOVE วันที่ : 08/03/2011 เวลา : 13.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/loveindy
บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับความทรงจำความประทับใจ ประสบการณ์ในการท่องเที่ยว และอาหาร

ภาพสวยทุกภาพเลยค่ะ โดยเฉพาะพวกเซรามิค
สีสันสวยงามน่ารัก น่าใช้จังค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 08/03/2011 เวลา : 11.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

ถ้าไปงานเลี้ยง แต่ ภายในใจไม่อยากไปนี่ ยังไงก็ไม่น่าสนุกเลยนะครับ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
tanthainium วันที่ : 07/03/2011 เวลา : 23.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณสิงห์มือซ้าย : ไม่ต้องเม้นท์อะไรก็ได้ค่ะ...เรื่องในตอนนี้มันกระอักกระอ่วนสิ้นดี...แต่ก็นี่แหละ...ชีวิตจริง..มิได้อิงนิยาย...ไม่โรแมนติกทุกวันค่า...

คุณ theeratatt : ไม่เพียงแต่น่ากิน แต่หอมและอร่อยอย่างรุนแรงด้วยค่ะ...

คุณเท้าบ่น : ถ้าฟังเพลงจี่หอย...คงไม่ได้กินหอยแล้ว เพราะมัวแต่เต้นประกอบเพลง...ส่วนเรื่องกองไฟ..ไม่มีอะไรจะเหมาะกับไวน์ฝรั่งเศสแล้วค่ะอ้าย...ลำแต้ ๆ เจ้า...

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
เท้าบ่น วันที่ : 07/03/2011 เวลา : 20.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/taobon

ตอนกินหอยฟังเพลง "จี่หอย"โตยก่อ...บรรยากาศรอบกองไฟในหุบเขา ขาดแต่ข้าวหลามปิ้ง ชอบๆๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เท้าบ่น วันที่ : 07/03/2011 เวลา : 20.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/taobon

ตอนกินหอยฟังเพลง "จี่หอย"โตยก่อ...บรรยากาศรอบกองไฟในหุบเขา ขาดแต่ข้าวหลามปิ้ง ชอบๆๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
theeratatt วันที่ : 07/03/2011 เวลา : 15.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thebier

หอย น่ากินมักกกกๆๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 07/03/2011 เวลา : 14.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 


อ่านจบแล้ว แต่ยังไรู้ว่าจะเม้นต์อะไรดี ไปทำงานก่อน
นึกว่าตอนนี้จะโรแมนติกเสียอีก เฮ้อ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน