*/
  • tanthainium
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-09-01
  • จำนวนเรื่อง : 120
  • จำนวนผู้ชม : 224288
  • จำนวนผู้โหวต : 181
  • ส่ง msg :
  • โหวต 181 คน
วันพุธ ที่ 4 มกราคม 2555
Posted by tanthainium , ผู้อ่าน : 2041 , 13:09:06 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน คิม_นพวรรณ , ni_gul และอีก 3 คนโหวตเรื่องนี้

DAY 39

ณ กลางดึกภายในห้องพักรวมของนักท่องเที่ยวชั้นประหยัดที่ฉันอยู่

“ฟืด ฟาด ฟืด ฟาด” เสียงลมหายใจของเพื่อนร่วมห้องที่นอนอยู่เตียงด้านข้าง ดังเป็นจังหวะ

แต่ความเงียบสงัดนั้น มันทำให้ฉันได้ยินเสียงหายใจแผ่ว ๆ อีกหนึ่งเสียง แทรกเข้ามาคั่นกลางระหว่างฉันและเธอคนนั้น

ภายใต้เปลือกตาที่ยังปิดสนิท บัดนี้สมองของฉันเริ่มเปิดสว่างและครุ่นคิดว่า ก่อนหน้าที่ฉันจะล้มตัวลงนอน มีแค่เพียงเราสองคนในห้องนี้เท่านั้นมิใช่หรือ

“แล้วเสียงหายใจที่ 3 นั้นเป็นของใครกัน” แค่คิดหัวใจของฉันก็เต้นระรัวไม่เป็นระส่ำเสียแล้ว ฉันนอนคิดอยู่ว่า จะปล่อยให้เสียงลมหายใจที่สาม รบกวนหูอยู่เช่นนั้นแล้วข่มใจให้นอนต่อ หรือเพียงแค่ลืมตาหาความจริงว่าเสียงนั้น ๆ สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าหรือเพียงแค่ภายใต้จิตของเราเท่านั้น ก็เป็นอันจะสรุปได้ว่าอะไรจะขึ้นต่อไปก็เท่านั้นเองจริงๆ

ฉันค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะต้องเบิกตาโพลงขึ้นในทันที เมื่อภาพต้นตอของเสียงกำลังยืนหันหน้ามา ตรงปลายเตียงของฉัน เขาเป็นชายหนุ่มร่างผอมหน้าขาวซีด ดูอิดโรย

“ไอ้บ้าเอ๊ย...เข้ามาก็ดึก แถมหน้าตาดันเหมือนผีญี่ปุ่นเสียอีก” หัวใจของฉันแทบวายกับการที่ได้เห็นสมาชิกใหม่เพื่อนร่วมห้องหนุ่มแดนปลาดิบ ที่กำลังทำท่าเงอะ ๆ เงิ่น ๆ หาบันไดเพื่อขึ้นเตียงที่อยู่ด้านบนของฉัน

ถึงพ่อหนุ่มนี้จะไม่ใช่ผี แต่ฉันก็ไม่สามารถหยุดอาการตื่นเต้นแล้วปรับตัวให้หลับต่อไปได้อย่างง่ายดายเสียแล้ว

ในเช้าวันต่อมา ฉันจึงดูเหมือนผี เสียเข้าเองจริง ๆ ด้วยเพราะพักผ่อนไม่เต็มที่และต้องตื่นแต่หัววัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฉันจัดการเก็บสัมภาระใส่กระเป๋าเพื่อออกเดินทางไปยังจุดหมายต่อไป

หลังจากเสร็จธุระเรื่องการเช็คเอ้าท์ออกจากโฮสเทลเรียบร้อยแล้ว ฉันจึงสาละวนควานหาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาใช้

วันนี้...เป็นวันเกิดของแม่ ฉันรีบโทรหาแม่ ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการทำรดน้ำผักอยู่ที่บ้านสวนเมืองสิงห์

“แหม...คิดว่าสิงห์บุรี จะอยู่ไกลเกินกว่าจะนึกถึงเสียแล้วนะ” แม่พูดแซวระคนน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจที่ได้ยินเสียงของฉัน

“ต่อให้ไกลขนาดไหน หนูก็ไม่เคยลืมแน่นอนค่ะ” คำตอบที่มอบให้ ฉันคาดว่าน่าจะเป็นของขวัญวันเกิดให้แม่แอบยิ้มได้ไม่มากก็น้อย

เพื่อเป็นการป้องกันสิ่งผิดพลาดใด ๆ ฉันรีบออกเดินทางมาไปสถานีรถไฟ Gare du nord เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่สายเกินไปสำหรับรถไฟสายปารีส-อัมสเตอร์ดัม

กับเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่เหลืออยู่ที่นั่น ฉันใช้ให้มันหมดไปกับการเดินเล่น จากนั้นจึงได้มายึดมุมเสาเป็นศูนย์บัญชาการในการนั่งรอ แล้วก็รอ แล้วก็รออยู่เช่นนั้น.....

ณ สถานีรถไฟสายหลัก อันเต็มไปด้วยผู้คนสัญจรที่เดินกันขวักไขว่จอแจ ฉันเริ่มใช้เวลาให้มีประโยชน์มากขึ้น ด้วยการควักเอาข้าวกล่องขึ้นมาซัดกินตรงกลางสถานีรถไฟแบบไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมใด ๆ ที่กังวลอยู่คนเดียว เห็นจะเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจหรือพนักงานรักษาการณ์ในสถานีแห่งนี้ก็เท่านั้น

ขณะกำลังเคี้ยวอาหารลงกระเพาะ ในใจก็คิดไปว่าอาจมีเจ้าหน้าที่ตะโกนใส่มาทางฉัน

“หยุดนะ...นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ รีบวางอาวุธแต่โดยดี” อาวุธของฉันก็คือช้อน ไม่ใช่ปืน ถ้าการกินข้าวกล่อง จะทำให้ฉันโดนจับกลางสถานีรถไฟก็ให้มันรู้ไปสิ...ฉันจ้วงอาหารใส่ปากพร้อมพูดคุยกับจินตนาการข้างใน...

พูดถึงเรื่องการรับประทานอาหารในที่สาธารณะ...ตอนนี้ ฉันเริ่มเคยชินและหน้าหนาขึ้นทุกวันเสียแล้ว ก็ใคร ๆ ที่นี่ ก็นั่งกินอาหารกันข้างทางเหมือนกันทั้งนั้น มิหนำซ้ำ หลายคนยังเตรียมน้ำท่ามากินกันเสร็จสรรพอีกด้วย แต่คงยังติดที่เกรงใจกันอยู่บ้าง มิเช่นนั้น คงได้แปรงฟันหลังอาหารกันเห็น ๆ

รถไฟเข้ามาจอดเทียบชานชาลาแล้ว ฉันก็รีบเก็บอาหารการกินแล้วแบกเป้ขึ้นหลัง เพื่อหาที่นั่งต่อไปในรถไฟขบวนนี้ทันที รถไฟมีขนาดยาวเป็นกิโล แถมที่นั่งของฉันดันอยู่ในตู้แรกของขบวนเสียด้วย กว่าจะได้ที่นั่งก็หมดเวลาเดินไปเกือบ 10 นาทีไปแล้ว

รถไฟแล่นออกจากนครปารีส มุ่งหน้าไปด้านทิศเหนือของประเทศ ผ่านเมืองใหญ่ต่าง ๆ ก่อนจะเข้าสู่เมืองอัมสเตอร์ดัม ประเทศฮอลแลนด์ ด้วยระยะเวลากว่า 4 ชั่วโมง ฉันอาลัยอาวรณ์กับประเทศฝรั่งเศสอยู่ไม่น้อย แต่หากไม่เสียใจเลยสักนิดที่จะได้กลับไปฮอลแลนด์อีกเช่นกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++

แม้จะจากอัมสเตอร์ดัมไปถึง 1 เดือนแล้ว แต่ความทรงจำต่าง ๆ ยังครุกรุ่นอยู่ประหนึ่งว่าเพิ่งจากเมืองนี้ไปแค่ไม่กี่วัน ฉันยังสามารถจำถนนหนทางและเส้นทางเดินของรถไฟฟ้าที่จะมุ่งหน้าไปยังบ้านของเพื่อนซี้ สาวลอร่า ผู้น่ารักของฉันได้ดี

แต่ในยามที่อยากได้แผนที่ของเมืองเพื่อกระชับความมั่นใจความทรงจำ ฉันกลับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ฉันไม่มีแผนที่ของอัมสเตอร์เสียแล้ว ด้วยฝากของใช้ที่ไม่จำเป็นต่าง ๆ ให้อีริคเพื่อนยาก แบกกลับไปเมืองไทยเสียหมด งานนี้ จึงต้องระลึกชาติเพื่อให้หาทางกลับบ้าน “ลอร่า”ให้จงได้ ส่วนลอร่าเอง ก็ต้องทำงานจึงไม่สามารถมาดูแลฉัน จนกว่าเราจะได้พบกันหลังจากที่เธอเสร็จงานแล้วในคืนนี้

ฉันก้าวขึ้นรถไฟสาย 14 แล้วคอยนั่งมองทางไปเรื่อย ๆ ในใจก็คิดถึงเรื่องการเดินทางต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นไปพลาง

บนเส้นทางยุโรปที่ฉันไปเยือนแต่ละประเทศนั้น ฉันได้พบผู้คนมากหน้าและได้ยินภาษาที่แปลกแตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็นภาษาสเปน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเฟลมมิส และภาษาดัตซ์ ยกเว้น “ภาษาอังกฤษ” ซึ่งเป็นภาษาต่างชาติภาษาเดียวที่ฉันพูดได้ ยิ่งภาษาไทยก็ยิ่งแล้วเข้าไปใหญ่ ไม่ต้องพูดถึง

การเพิ่งจากประเทศฝรั่งเศสมาหยก ๆ และได้ยินแต่ภาษาฝรั่งเศสมาเป็นเวลาพักใหญ่ ๆ แม้ฉันไม่เข้าใจอะไร แต่ก็เริ่มชินหู และเมื่อในเวลาเพียงสั้น ๆ ฉันต้องมาเปลี่ยนเป็นได้ยินเพียงภาษาดัตซ์เท่านั้น หูของฉันก็เริ่มกระดิกไปกระดิกมาเหมือนต้องตั้งหาสัญญาณจูนเครื่องใหม่กันไปเลย

“ก็เมื่อ 4 ชั่วโมงที่แล้ว ฉันไม่ได้ยินเสียงใครพูดภาษาดัตซ์นี่นา...ไม่น่าแปลกใจ ถ้าสมองของฉัน ยังมีแต่คำว่า หวี หวี หวี...ภายในหัวอยู่เช่นนั้น” (หวี คือ oui แปลว่า ใช่ ในภาษาฝรั่งเศส)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฉันภูมิใจตัวเองยิ่งนัก ที่สามารถหาทางกลับบ้านลอร่าได้ โดยเฉพาะทางเข้าบ้านซึ่งเป็นตึกที่มีลักษณะเหมือนกันทั้งหมด ฉันพยายามหาภาพวาดฝีมือของเด็กน้อยที่เขียนอยู่บนฝาผนังอาคาร ที่ลอร่าเคยเล่าว่า นั่นคือฝีมือการวาดภาพของเธอเมื่อสมัยที่เธอยังเล็กนัก ไม่น่าเชื่อว่า งานศิลปะของลอร่าในอดีต จะช่วยชีวิตแบ็กแพ็กเกอร์หน้าเซ่ออย่างฉันได้จริง ๆ

คำว่า “เพื่อน” ฉันให้นิยามกับคำนี้ว่า เพื่อนสามารถเป็นได้ทั้งคน สัตว์ สิ่งของ หรือใด ๆ ที่สามารถทำให้เรารู้สึกดีที่ได้อยู่ด้วย และหากเพื่อนที่เป็นตัวบุคคลนั้นเล่า ก็ใช่ว่าเขาหรือเธอคนนั้น จะต้องเป็นเพศเดียวกัน อายุเท่ากัน หรือเชื้อชาติและภาษาเดียวกันเสียเมื่อไหร่ แต่ตราบใด ที่เรามองตาแล้วเข้าใจ นั่นแหละคือภาษาที่สำคัญที่สุดระหว่างมิตรภาพที่จะเกิดขึ้น

การพบเพื่อนดี ๆ สักคนหนึ่งในโลกใบนี้ จึงไม่ต่างนัก จากการได้ขุดพบเจอเพชรพลอยอันมีค่าก็ว่าได้

การที่ฉันได้พบและเป็นเพื่อนกับ “ลอร่า” จึงถือเป็นเรื่องโชคดีในชีวิตของฉันยิ่งนัก

เพื่อนดี ๆ ฉันว่าบางทีก็มีค่ายิ่งกว่าเพชรพลอยเสียอีก

ทันที่ฉันเปิดประตูอพาร์ทเม้นท์เข้าไป ก็พบว่าลอร่า ได้เตรียมผ้าเช็ดตัว ผ้าเช็ดหน้า วางไว้บนโต๊ะ พร้อมข้อความเล็ก ๆ น่ารักให้กับฉัน

“ยินดีต้อนรับการกลับมาของเธอ

มันช่างดีเหลือเกินที่จะได้มีเธอกลับมาที่นี่อีกครั้งหนึ่ง

ฉันได้แต่ตั้งตารอคอยพบกับเธอในคืนนี้

เพื่อที่จะได้รับฟังเรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางที่ผ่านมาของเธอ แล้วพบกันคืนนี้นะ

ปล.ถ้าเธออยากโทรหาฉัน ก็โทรมาได้ที่เบอร์นี้นะ....ลอร่า”

นี่คือข้อความที่เธอเขียน ซึ่งวางคู่ไว้กับโทรศัพท์ไร้สายที่เธอนำมาตั้งไว้ตรงนั้นอย่างพร้อมสรรพ

ลอร่าและฉัน มีหลายอย่างที่คล้ายคลึงกัน โดยเฉพาะในเรื่องของการเก็บรายละเอียดความรู้สึกของคนที่เรารัก เราสองคนไม่เคยมองข้ามความสำคัญของกันและกัน เราจึงมีความรักและห่วงใยให้กันอยู่ตลอดเวลา

ฉันชอบสนทนากับลอร่าเป็นยิ่งนัก มันไม่ใช่การสนทนาแบบไร้สาระ แต่มันแทบจะเรียกว่ายิ่งคุยก็ยิ่งได้ลับสมองของกันและกัน เพราะเธอเป็นผู้หญิงฉลาด มีความมั่นใจสูง มีความคิดเห็นในทำนองเดียวกับฉันเสียส่วนใหญ่ โดยเฉพาะความเป็นตัวของตัวเอง อาจเป็นเพราะเธอเติบโตจากสิ่งแวดล้อมที่แตกต่างไปจากฉัน เธอจึงดูเหมือน“แรง” ได้ในระดับหนึ่ง และหลายครั้ง ฉันก็ต้องอึ้งในคำพูดและความขวานผ่าซากของเธออยู่เช่นกัน แต่สิ่งที่ลอร่าเป็น มันทำให้ฉันต้องหันกลับมามองตัวเองอีกครั้งว่า เออหนอ...ตัวเราเอง ก็คงจะเคยเป็นเช่นนี้กับผู้อื่น เพราะฉะนั้น เมื่อเข้าใจความรู้สึกแล้วว่า เวลาโดนใครพูดใส่ด้วยคำพูดหนัก ๆ มันเป็นเรื่องน่าอึ้ง สะอึกและกระอักกระอ่วนขนาดไหน

ฉันเคยแอบขอบใจลอร่าอยู่หลายครั้ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++

แล้วลอร่าก็กลับมาถึงบ้านตามเวลาที่คาดไว้ เธอแสดงความยินดีเป็นยิ่งนักกับการกลับมาที่นี่ของฉัน โดยเธอพร่ำพูดอยู่เช่นนั้นจนนับครั้งไม่ถ้วน

ฉันเองก็ดีใจ แถมมีของฝากติดมือมาให้ลอร่า ซึ่งถูกใจเธอเป็นนักหนา แต่ที่น่าประทับใจก็คือเธอเอง ก็ซื้อของเอาไว้ให้ฉันอยู่เช่นกัน มันเป็นกำไลข้อมือที่ทำแบบพื้นเมืองสไตล์ชาวดัตซ์ เป็นอันซาบซึ้งใจกันไปทั้งคู่

ค่ำนี้...เราสนทนากันท่ามกลางแสงเทียนที่เธอจุดจนรอบบ้าน แล้วดื่มไวน์ พร้อมขนมปังแครกเกอร์เป็นกับแกล้ม

เรื่องราวประหนึ่งละครรักน้ำเน่า กึ่งเรื่องผจญภัยของนางเอกจอมแก่นของฉัน ก็พร่างพรูผ่านไวน์แก้วแล้วแก้วเล่า ก่อนเราจะแยกย้ายกันไปเข้านอน

บนเตียงนอนกลางห้องพักที่ลอร่าตระเตรียมเอาไว้นั้น...แม้มันจะไม่พิเศษอะไร แต่ฉันกลับรู้สึกไปเองว่ามันช่างอบอุ่น ปลอดภัยเหมือนเราอยู่ในบ้านของตัวเอง อาจเป็นเพราะฉันเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่ผ่านมา อีกทั้งเรื่องราวบางช่วงบางตอนที่ต้องทำให้ปลายสมองบางส่วนต้องทำงานหนัก สถานที่เล็ก ๆ ตรงนี้และเพื่อนดี ๆ สักคน จึงเหมือนเครื่องเติมเต็มที่ช่วยให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย

นานแค่ไหนแล้ว ที่ฉันไม่ได้พร่างพรูความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดอย่างเช่นในวันนี้ การได้ระบายออกไป ช่วยให้ฉันรู้สึกดีและสมองเบาขึ้นอีกครั้งจริง ๆ

ฉันเดินไปปิดม่านเพื่อไม่ให้แสงลอดเข้าตา ก่อนกลับมาซุกตัวลงบนที่นอนด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น

It’s so nice to meet you again too, Laura.



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
tanthainium วันที่ : 05/01/2012 เวลา : 21.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณคิม นพวรรณ : ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ อันที่จริง หนูว่าบทความถ้อยคำของหนูไม่ค่อยงดงามหรอกค่ะ แต่ถ้าเรื่องความจริงใจคงต้องให้เต็มร้อยกับตัวเอง...เขียนแบบไม่หลอกตัวเอง..คิดอะไรก็เขียนจากใจไปเลยค่ะ...ดีใจที่คุณคิม ชอบค่ะ สวัสดีปีใหม่ ด้วยคน

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
คิม_นพวรรณ วันที่ : 05/01/2012 เวลา : 21.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kimz
คิม นพวรรณ

สวัสดีค่ะ

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอบคุณค่ะสำหรับบันทึกที่งดงามทุกถ้อยคำค่ะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
tanthainium วันที่ : 05/01/2012 เวลา : 00.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณย่าดา : หนูอยากจะโหวตให้กับคนที่โหวตให้ "อย่าได้แคร์" มากที่สุดจังค่ะ... ขอบคุณมาก ๆ ที่แวะมาอ่าน ยิ้ม และโหวต...มีความสุขทุกครั้งที่รู้ว่าคุณย่าดาอ่านค่ะ

คุณสำรวจฟ้า : คำนี้ใช่เลยค่ะ "โรมานซ์จริง ๆ" เพราะมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ค่ะ...อยากมีเพื่อนแบบนี้อีกสักสิบคน แต่ขอให้อยู่เมืองไทยและใกล้ ๆ กันหน่อยนะ...

คุณพี่ ni_gul : สวัสดีปีใหม่พี่ด้วยนะคะ...ขอให้มีแต่ยิ้มและสุขภาพแข็งแรงตลอดนะคะ...ขอบคุณที่ติดตามอ่านงานเขียนของหนูเสมอมาค่ะ

คุณนาราด้า : ขอบคุณที่แวะมาอ่านและดีใจที่อ่านแล้วมีความสุข....ทำให้มีกำลังใจโม้ได้ต่ออีกค่ะ แหะแหะ..

คุณนายแพทย์สวรรค์กาญจนะ : คำถามของคุณหมอ..เหมือนเป็นคำถามรอบตัดสินนามงามจักรวาลเลยค่ะ......อยากตอบให้ สวย ๆ เก๋ ๆ ...เอาเป็นว่า ทุกที่สว่างสไวไปหมดเมื่อมี "ยิ้ม" ...ส่วนที่ไม่ได้ยิ้มหรือยิ้มไม่ค่อยออก...ตอนนี้นึกไม่ออกแล้วว่ามีบ้างไหมค่ะ....

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 22.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

ลอร่า ยิ้มหวานจริง ๆ
แม้ลายมือจะโยเย แต่ก็แสดงให้เห็นถึงอารมณ์โรแมนติก

เลียนแบบ บก

แต่ว่ายิ้มของคุณแตนกับล่อร่า ฟ้าที่ฝรั่งเศษ กับที่อัมสเตอร์ดัม ที่ไหน สว่างไสวกว่ากัน

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
นาราด้า วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 22.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tarot
http://www.oknation.net/blog/narada ไพ่ยิปซีทำนายชีวิต

อ่านแล้วประทับใจมั่กๆค่ะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
ni_gul วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 21.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc
"ทุกคนก็มีจิตใจที่จะรักกัน ทุกคนมีจิตใจที่จะช่วยกันทำอะไรต่างๆ โดยที่เป็นสิ่งที่เป็นมงคล ไม่ทะเลาะกัน. แค่นี้ก็พอ ขอแค่นี้" พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (๔ ธ.ค. ๒๕๓๗) สาธุ! คนไทยทำได้แล้วค่ะ - สมานมหัศจรรย์ | ๐สมาน มือไทยเทศทั้ง_โลกา, สมาน มิตรใส่ใจพา_ช่วยได้, สมาน แผลใส่ยาทา_ยังชั่ว, สมาน ชาติเสียสละไซร้_เพื่อเกื้อมหัศจรรย์ http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc/2018/07/17/entry-2 

สวัสดีปีใหม่นะคะน้อง
ขอให้คงความอารมณ์ดี อัดแน่นไปด้วยจินตนาการแบบนี้ไปชั่วกาลนานเล้ย

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
สำรวจฟ้า วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 20.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PeeThong

รับรู้ถึงความรู้สึก ยามเมื่อเจอเพื่อนที่รู้ใจและคุยกันท่ามกลางแสงเทียน โรมานต์จริงๆ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
ย่าดา วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 18.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

อ่านจบและโหวดให้กับการเล่าเรื่องการเดินทางได้สนุกสนานน่าประทับใจจ๊ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
tanthainium วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 15.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

พี่พร : บ้านน้ำท่วม ยังไม่ได้ฤกษ์เริ่มซ่อมเล้ยยยยย...จะได้ฤกษ์ไอโฟนเสียก่อนแล้ว....

พี่ชาลี : โรแมนติกจริง ๆ ค่ะ จุดเทียนอย่างนี้....ซื้อดอกไม้มาประดับบ้านอย่างนี้....ชอบไปหมด...เสียดายอย่างเดียว...ลอร่า เป็นผู้หญิง....

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
BlueHill วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 15.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

ลอร่า ยิ้มหวานจริง ๆ
แม้ลายมือจะโยเย แต่ก็แสดงให้เห็นถึงอารมณ์โรแมนติก


ความคิดเห็นที่ 6 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 14.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

ได้ฤกษ์เปลี่ยนเป็น 4S

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
tanthainium วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 14.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

พี่ลูกเสือ : อันที่จริงแล้วแทนไทยเนียม มีสนิทไม่ถึง 10 คนในชีวิตนี้...แต่เพื่อนกระหยิบมือพวกนี้...สุดยอดจริง ๆ ค่ะ

พี่พร : สวัสดีปีใหม่ค่ะ...วันที่ 1 มกรา ที่ผ่านมา...รับความทุกข์ไปแล้วค่ะ...ไอโฟนโดนขโมย...เศร้าสุด ๆ ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 14.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

สวัสดีปีใหม่จ้า เทย่า
ลอร่าน่ารักทั้งนิสัยและหน้าตา

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 14.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

อ่านแล้ว..
ลอร่าน่ารักมาก ดีจังที่ได้เพื่อนดีๆแบบนี้

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
tanthainium วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 13.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

พี่ลูกเสือ....น่าร้ากกกกกกกอ่ะ สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 04/01/2012 เวลา : 13.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ก่อนจะอ่าน..ขอบอกว่า สวัสดีปีใหม่...

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน