*/
  • tanthainium
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-09-01
  • จำนวนเรื่อง : 120
  • จำนวนผู้ชม : 224300
  • จำนวนผู้โหวต : 181
  • ส่ง msg :
  • โหวต 181 คน
วันศุกร์ ที่ 13 กรกฎาคม 2555
Posted by tanthainium , ผู้อ่าน : 2824 , 11:16:54 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน รวงข้าวล้อลม , แม่หมี และอีก 6 คนโหวตเรื่องนี้

Day 42 Last Day of my journey

วันนี้...ฉันจะเดินทางกลับเมืองไทยแล้ว...

ฉันเฝ้ารอคอยค่ำคืนอันยาวนานให้ผ่านไปอย่างใจจดจ่อ

แม้ร่างกายจะอ่อนล้า ทว่า...เสี้ยวหนึ่งของสติมักกลับคืนให้ฉันได้ตื่นในยามสงัด แม้เข็มวินาทีจะเดินตามจังหวะปกติ แต่ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่านาฬิกา อาจเริ่มเดินช้าเพราะแบตเตอรี่อ่อน

นอนคิดไปเพลิน ๆ ...แล้วแบตเตอรี่ในร่างกายของฉันก็หมดไปก่อนเจ้านาฬิกาตัวนั้น

ลูกหมาหูยาว เดินมาปลุกฉันถึงที่นอน อันที่จริงจะเรียกว่ามันเดินมาปลุกก็แทบจะไม่ได้ เพราะฉันกับลูกหมา ก็นอนติด ๆ กันนั่นแหละ

ฉันลุกขึ้นอาบน้ำ แต่งตัว แล้วเริ่มเก็บสมบัติบ้าใส่กระเป๋าจนเข้าที่เข้าทาง

แอบปรายตามองเข้าไปดูภายในห้องนอนของลอร่า ซึ่งเปิดประตูอ้าเอาไว้ ให้พบว่าแม่เพื่อนเกลอก็ตื่นแล้วเช่นกัน แต่เธอยังคงนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ อยู่ตรงนั้นอย่างสบายใจ

.................................................................................

.................................................................................

.................................................................................

ไม่นานนัก เราสองคนก็พาลูกหมาออกไปเดินด้านนอก ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายและอากาศที่หนาวเย็น ร่มคันเล็ก ๆ ถูกแจกจ่ายให้กางคนละคัน เราเดินสนทนาเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อฆ่าเวลาให้ผ่านไปอย่างเรื่อยเปื่อย

แผนการณ์ในวันนี้มีกำหนดว่าเราจะออกไปสนามบินล่วงหน้า ก่อนเวลาขึ้นเครื่องสัก 3 ชั่วโมง ทั้งนี้ ก็เพื่อความแม่นยำแน่นอนและมั่นใจไร้กังวลในการเดินทาง

ฉันและลอร่า เดินลัดเลาะเลี้ยวไปอยู่ไกลโข แต่เราก็ยังกลับมาถึงที่พักก่อนเวลาที่กำหนดไว้อยู่ดี

ถึงแม้ว่าฉันจะต้องขึ้นเครื่องอีกตั้ง 5 ชั่วโมงข้างหน้า แต่การที่จะต้องมานั่งกอดเข่าเจ่าจุกอยู่ในห้อง เราเลือกตัดสินใจออกจากบ้านก่อนเวลา

.......................................................................

.......................................................................

โดยชีวิตปกติแล้ว รถประจำกายของลอร่าจะเป็นเพียงจักรยานเท่านั้น แต่ในเมื่อแม่ของเธอฝากรถยนต์เอาไว้ เธอจึงใช้โอกาสนี้ในการพาขับขี่ไปส่งฉันถึงสนามบิน ฉันมองดูหน่วยก้านการจับพวงมาลัยและขับรถยนต์ของลอร่า แล้วนึกแอบอิจฉาเจ้าลูกหมาที่ไม่ได้มาร่วมชะตากรรมในครั้งนี้ด้วย ในใจก็อยากรับอาสาขับรถแทน แต่ก็ยังติดลูกเกรงใจเจ้าของอยู่

แม่สาวดัชซ์ เข้าเกียร์โยกไปมาประหนึ่งกำลังเล่นเกมส์ตู้ เธอสาวพวงมาลัยรถอย่างขัด ๆ เขิน ๆ มิหนำซ้ำ เธอยังลังเลกับการเลี้ยวซ้ายขวาและเบรกอย่างกะทันหันจนหน้าทิ่มหน้าตำอยู่ก็บ่อย

“$#@*/!~#!!!!!@@!!#!” ลอร่าด่าเป็นภาษาดัชซ์ มาตลอดทาง...โดยครั้งนี้ ฉันรู้สึกดีที่ไม่เข้าใจว่าเธอพูดเกี่ยวกับอะไร ก็ได้แต่ให้กำลังใจบ้าง ปลอบใจบ้าง ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเธอจะโกรธอะไรนักหนากับรถราบนท้องถนน

จนแล้วจนรอด ลอร่าก็พาฉันหลงทิศทาง โดยแทนที่จะได้มุ่งหน้าเข้าสู่สนามบิน แต่เธอกลับพาฉันมุ่งหน้าออกไปยังทิศตรงข้ามของสนามบินเสียนั่น

...................................................................

...................................................................

เธอพลาดซ้ำสอง เมื่อรู้ตัวว่า ไม่ได้เตรียมตัวในการอ่านแผนที่เพื่อการขับรถมาก่อนหน้านี้ ด้วยมั่นใจว่าทุกอย่างจะง่ายอย่างที่คิด ไอ้ตัวเรานั้นก็เป็นคนต่างถิ่น การช่วยเธออ่านแผนที่หรือหาหมายเลขถนน ก็หมดเวลาไปกับการงงงัน ว่าฉันคือใครและกำลังอยู่ตรงไหนในแผนที่นั้นเสียมากกว่า ส่วนภาษาดัตซ์ที่เขียนอยู่บนแผนที่นั้นไม่ต้องพูดถึง

ยิ่งมองเห็นสนามบินห่างออกไปเรื่อย ๆ ฉันจึงตัดสินใจออกปากชวนให้เพื่อนสาวหันหัวขับรถกลับ แต่การแนะนำ เหมือนยิ่งทำให้เธอยิ่งหัวเสียมากขึ้นไปอีก ฉันตั้งสติด้วยการนั่งนิ่ง ๆ ไม่แสดงออกทางความคิดเห็นและไม่แสดงความวิตกกังวลให้เธอยิ่งร้อนรนใจไปกว่านั้น ทั้ง ๆ ที่ข้างในใจของฉันนั้นอยากจะตะโกนออกมาเถียงกับเธอว่า

“เฮ้ย !!! อะไรกันวะเนี่ย....บอกอะไร แนะนำอะไรก็ไม่ยอมรับฟัง...อย่าบอกนะว่าจะพาหลงจนฉันตกเครื่องน่ะ ฉันเที่ยวมา ก็นานมากโขแล้ว นี่ถ้าต้องมาตกเครื่องไม่ได้กลับในวันนี้ ฉันจะไม่นิ่งเงียบแบบนี้อีกแล้วนะ จะบอกให้”

แต่ภายนอกของฉันที่ลอร่าเห็นอยู่ในขณะนี้ ฉันแสดงได้เนียน ประหนึ่งว่าเคยได้รับการรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบหญิงดีเด่น ก็ฉันดูเหมือนผู้หญิงที่ไร้ความรู้สึกและพร้อมทำใจได้ในทุกสถานการณ์ยังไงเล่า

.........................................................................

........................................................................

โชคยังเข้าข้างฉันบ้าง เพื่อลอร่ากระเซอะกระเซิงมาจนหาทางเข้าสนามบินจนได้

ฉันดีใจนัก ที่เราออกจากบ้านมาก่อนเวลามากกว่าปกติ เพราะเวลาที่เราคาดการณ์ว่าจะมาถึงสนามบินนั้น คลาดเคลื่อนไปเยอะมาก

เมื่อขั้นตอนการเตรียมตัวก่อนบินจบสิ้นแล้ว ฉันและสหายรักต่างรู้สึกเหมือนเรากำลังลอยละล่องอยู่บนฟองน้ำ เรานั่งจิบกาแฟ แกล้มไปด้วยบทสนทนาที่เอร็ดอร่อยจนไม่อยากหยุด เรารู้สึกใจหายที่จะต้องจากกัน โดยไม่มีวันรู้ว่าจะอีกกี่เดือน กี่ปี ที่ทางเดินของเราสองคนจะมาบรรจบกันเช่นนี้อีกครั้ง เราเสนอความคิดให้กันว่า เราน่าจะพบกันครึ่งทางตรงที่ไหนสักแห่ง ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องเป็นแค่ฮอลแลนด์หรือประเทศไทยเพียงเท่านั้น

.........................................................................

.........................................................................

เมื่อถึงเวลาจาก...ฉันกระชับกอดลอร่าอยู่พักใหญ่ เธอคือเพื่อนคนเดียวและคนแรกที่มายืนต้อนรับฉันในวันที่เดินทางถึงยุโรปและเธอก็ยังเป็นคนสุดท้ายที่ยืนส่งในวันที่ต้องเดินทางกลับ ฉันละออกมาจากเธอ เพื่อหลีกเลี่ยงการเสียน้ำตา แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปสู่ด้านในสนามบินอย่างเปล่าเปลี่ยว

การจากลาเพื่อนที่รักอย่างไม่มีกำหนดพบ ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกเหวี่ยงให้หล่นลงมาจากที่สูงสุด ก็เพื่อนแบบนี้ จะมีสักกี่คนเล่าในชีวิตของฉัน

...............................................................................

แต่อีกไม่กี่วินาทีให้หลัง หัวใจดวงเดียวกันก็ถูกเหวี่ยงขึ้นให้ได้รู้สึกตื่นเต้นและสดใสอีกครั้ง

“เรากำลังจะกลับบ้านแล้ว” ข้างในใจฉัน กำลังตะโกนดังลั่นด้วยความตื่นเต้น แต่ปราศจากการออกเสียงใด ๆ ให้ผู้คนรอบข้างรับรู้ ตอนนี้หัวใจฉันเหมือนมีปีก แววตามีประกายและแอบยิ้มอยู่ตามลำพังได้เสมอ ๆ เหมือนคนบ้า

“ต่อให้ฉันอธิบายเป็นภาษาดัชซ์ ก็เถอะ ยังไงก็ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของฉันในตอนนี้” 

กาลเวลาที่ผ่านไปว่องไวในช่วงต้นของการเริ่มต้นเดินทางและเชื่องช้าเป็นเต่าแก่เดินกระเผลกในช่วงท้าย มันทำให้ฉันเอาแต่ใจจดใจจ่อที่จะได้กลับบ้านในเร็ววัน

...........................................................................

บนม่านเมฆก้อนปุยขาว ที่นกยักษ์พาร่อนบินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของโลกนั้น ฉันเฝ้าแต่นั่งทบทวนกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ตลอดเวลา 42 วันแห่งการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของฉันหนนี้

 

มันจบลงแล้ว กับการเดินทางบินเดี่ยวของตั๊กแตนปีกบาง ๆ อย่างฉัน

บนเส้นทางเดินที่พบพานผ่านสิ่งแปลกใหม่ มันทำให้ตั๊กแตนตัวนี้ มีสายตาที่ยาวไกลกว่าเก่า

ยังนับว่าโชคดีที่ปากของฉันไม่เล็กลงไปด้วย เนื่องจากไม่ค่อยได้ออกเสียงผ่านลำคอ ในการใช้พูดคุยกับใครเท่าไหร่นัก แต่ฉันว่า ฉันก็พูดมากอยู่พอตัว ทว่ามันเป็นการพูดอยู่เพียงแค่ในใจ

ฉันคุยกับตัวเอง ค้นหาตัวเองและเป็นโชคดียิ่งนัก ที่ได้ค้นพบตัวเอง โดยเฉพาะ “ใจ”

........................................................................

การเดินทางคนเดียวในยุโรปของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ (กว่าหมีควาย) อย่างฉัน อาจไม่ต่างไปจากการเข้าค่ายทดสอบจิตใจ  ฉันต้องต่อสู้กับความหิว ความหนาว ความกลัว ความเหงา ความเศร้าเสียใจ และแม้กระทั่งความสุขสุด ๆ ก็ไม่อาจแบ่งปันกับใครได้ นอกจากหันไปขโมยยิ้มของคนแปลกหน้าที่อยู่ข้าง ๆ มาร่วมวง

........................................................................

........................................................................

ทัศนคติในการดำเนินชีวิตของฉันเปลี่ยนไปแล้ว และไม่แน่ใจว่าถ้ากลับไปเจอสิ่งแวดล้อมเก่า ๆ ฉันจะกลับเป็นคนเดิมหรือจะเป็นคนแปลกหน้าในหมู่บรรดาคนรอบข้าง

 

การอยู่กับตัวเองเพียงลำพัง หลายครั้งที่ฉันเหมือนกำลังถอดร่างออกมามองตัวเองว่าเรากำลังทำอะไรอยู่

สิ่งที่ฉันเห็น หลายหนที่นึกชอบใจในสิ่งที่ทำและหลายครั้งที่ยังตั้งคำถามว่า “ทำอย่างนั้นไปทำไม”

แต่ก็เอาเถอะ...อย่างไรเสีย ทุกอย่างมันก็ผ่านและจบไปแล้ว แต่การเดินทางของชีวิตของฉันสิ ที่ยังคงดำเนินต่อไปอยู่

........................................................................

กลับบ้านไปครั้งนี้ ...ฉันหวังว่า ฉันคงจะมองเห็นหนทางเดินของตัวเองที่ชัดเจนขึ้น

แต่ถ้าบังเอิญวันใดที่หากว่าฉันยังหลงไปเลือกทางเดินที่ทุลักทุเล วันนั้น ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตรงที่สุดของทาง มันจะจบลงด้วยดีเหมือนอย่างทริปนี้หรือเปล่า

ก็เอาเถอะ..ฉันจะคอยพร่ำบอกตัวเองก็แล้วกัน...ว่าฉันจะเลือกทางเดินชีวิตของฉันอย่างตั้งใจ

…และถ้ามันจะเดินพลาดผิดพลั้งไป...ฉันก็คงจะต้องแค่บอกตัวเองเอาไว้ว่า...เชอะ!!..อย่าได้แคร์....

======================

บุคคลในความทรงจำ

ลอร่า บอส : เพื่อนชาวดัตซ์

คงเป็นชะตาฟ้าลิขิตให้เราได้พบกันในเมืองไทย และสืบสายใยรักเรื่อยมาจนวันหนึ่ง ซึ่งฉันได้โผล่ไปพบเธอ ณ ประเทศบ้านเกิดของเธอเองบ้าง ผู้หญิงโรแมนติก เก่ง ฉลาด ปากจัด โกรธง่ายหายเร็ว อย่างเธอ ทำให้ฉันตกหลุมรักจนเรียกเธอติดปากว่า “Baby” ปัจจุบัน ลอร่าเลือกทางเดินที่เธอรัก ด้วยการย้ายออกจากอพาร์ทเม้นท์อันน่ารักแห่งนั้น แล้วไปอยู่ในแคมป์ฟาร์มม้า ประเทศฝรั่งเศส หญิงสาวผู้รักสัตว์เป็นหัวจิตหัวใจ คงจะมีแต่สุขอยู่ภายใต้ธรรมชาติอันงดงาม ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งในประเทศนั้น แม้เราจะไม่ได้ติดต่อพูดคุยกันเหมือนแต่เก่า แต่ฉันเชื่อว่าความรักและห่วงใยของเรา ก็ยังคงไม่เสื่อมคลาย...ก็เพราะเราเข้าใจกัน...ฉันมั่นใจอยู่เช่นนั้น

*********************************************************

ปาป๊า-มาม๊า แห่งตระกูล บราวเวอร์

พ่อแม่ของนายใหญ่แห่งบริษัทดีทแฮล์ม ทราเวิล ประเทศไทย ผู้เคยเดินทางมาท่องเที่ยวในแถบเมืองกาญจนบุรี โดยมีฉันเป็นไกด์นำเที่ยว ความต้องชะตาทำให้ฟ้าลิขิตให้เราได้พบกันอีกครั้งในเมืองเล็ก ๆ น่ารักแห่งฮอลแลนด์ สามีภรรยาวัยเกษียณอายุ ผู้มีความรู้ภาษาอังกฤษไม่เกินระดับชั้นประถมศึกษา ดันมาพบกับ Tanthainium สาวจอมแก่น ผู้ไม่ยอมแพ้กับการมุมานะในการเดาความหมายที่พวกเขาต้องการสื่อสาร แม้ไม่ได้ภาษาพูด ก็ต้องเล่นด้วยภาษามือ ไม่ได้ภาษามือก็ต้องเล่นด้วยการแสดงออก ฉันจึงเป็นทั้งผู้รับและผู้ส่งกอด ให้กับพวกเขาอยู่ไม่เว้นวาย ขอบคุณปาป๊า-มาม๊า ที่ทำให้ฉันรู้สึกถูก “รัก” อย่างไม่ทันตั้งตัว พวกท่านทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเด็กเล็ก และถึงแม้จะไม่น่ารักเหมือนตุ๊กตาก็ตาม แต่ตุ๊กตานรกตัวนี้ก็ได้รับแต่ความสุข สนุกสนาน แถมได้ของขวัญกลับบ้านมาอีกต่างหาก อยากบอกทั้งสองว่า “หนูรักและคิดถึงท่านอยู่เสมอนะคะ”

*********************************************************

ไกด้า-อารี

ไกด้า น้องสาวของปาป๊า และอารี สามีผู้โอบอ้อมสมชื่อ ทั้งสองคนนี้เหมือนเป็นคู่รักที่เหมาะสมที่สุดในโลกอีกคู่หนึ่ง น่าเสียดายที่ไกด้า ต้องมาจากไปเมื่อปีที่ผ่านมา ความสดใส ร่าเริง ห้าวและห่ามของไกด้า เป็นเสน่ห์ที่ทุกคนหลงรักเธอได้อย่างง่ายดาย ขอให้คุณป้าไกด้า นอนหลับอย่างสบาย “หนูจะไม่ลืมเสียงหัวเราะของป้า และขอบคุณสำหรับชุดกาแฟสดที่มอบให้ด้วยนะคะ หนูรักป้าไกด้ามากนะคะ Good bye forever”

*********************************************************

อีริค เดลแอร์ : เพื่อนชาวฝรั่งเศส

นับเป็นโชคร้ายของ Tanthainium ที่อีริคไม่ยอมรับสถานะความเป็นเพื่อน หลังจากที่เราปฏิเสธความรักกับเขาอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าอิฉันจะพยายามติดตามถามไถ่ข่าวคราวของเขาเช่นไร แต่เขาก็ไม่แยแส ได้ข่าวครั้งสุดท้ายว่า อีริคได้พบรักกับสาวชาวนา แห่ง อ.วังสะพุง จ.เลย ไปแล้ว Tanthainium ขอแสดงความยินดีด้วยกับความรักของท่านทั้งสอง และหากว่าเพื่อนพี่น้องชาววังสะพุง คนใดได้อ่านเรื่องราว “อย่าได้แคร์ ก็แค่ยุโรป” ของอิฉัน และรู้จักกับคุณอีริค...รบกวนฝากบอกเขาด้วยนะคะ ว่าเพื่อนที่ชื่อ “เทหญ้า” (แต่ไม่ใช่ โรเจอร์ นะ) ฝากความคิดถึงและขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ที่มอบ “โอกาส” ที่อาจจะมีครั้งเดียวในชีวิต ได้เห็นมุมมองของโลกงาม ๆ แห่งฝรั่งเศส แอนดอร์รา และบาร์เซโลน่า ด้วยใจจริง “คุณคือเพื่อนที่ดีคนหนึ่งในชีวิตของฉัน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ อีกทั้งความรักและห่วงใยที่คุณเคยมอบให้ ฉันจะเก็บมันเอาไว้ในความทรงจำที่ดีของเราตลอดไปค่ะ Merci Beaucoup, Eric”

*********************************************************

บริษัทดีทแฮล์ม ทราเวล และ ริชาร์ด บราวเวอร์ : COO แห่งบริษัทดีทแฮล์ม ทราเวล ไทยแลนด์

ขอบคุณบริษัทดีทแฮล์มฯ ที่ให้โอกาส Tanthainium ได้เป็นส่วนหนึ่งของบริษัท แม้จะชั่วคราวบ้าง ค้างคืนบ้าง แต่ยังไงก็ยังทำให้อิฉันรักในองค์กรนี้มากกว่าบรรดาบริษัททัวร์อื่น ๆ ที่ทำงานด้วยอยู่ ขอบคุณริชาร์ดที่แนะนำให้รู้จักเพื่อน ญาติพี่น้องและครอบครัวที่น่ารักของคุณ ขอบคุณที่สนับสนุนการเดินทางลุยเดี่ยวเที่ยวยุโรป ในด้านการจองตั๋วรถไฟยูโรพาส  ขอเชิญเพื่อน ๆ นักอ่านนักเที่ยวเข้าไปจองตั๋วรถไฟยูโรพาสกันได้ที่บ.ดีทแฮล์ม โทรเบอร์นี้ค่ะ 02 660 7000 รับรองว่าคุณจะไม่ผิดหวัง ทั้งข้อมูลและความเป็นมืออาชีพของเราค่ะ

*********************************************************

สุดท้ายและท้ายสุด.....ขอบคุณพ่อ แม่ น้อง ๆ ทั้งสอง ที่เชื่อมั่นและปล่อยให้ “ตั๊กแตน” ตัวนี้ ได้ใช้ปีกที่มี อย่างสาสมและขอบคุณเพื่อนบางคนที่รู้ว่าแตนเดินทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสหายเฟย์ ผู้โบกมือลาให้กำลังใจในยามจาก....อยากบอกเฟย์ว่า เพื่อนคือกำลังใจสำคัญให้เราหายป๊อดตั้งแต่วันแรกที่เริ่มต้นการผจญภัยนะเพื่อน

+++++++++++++++++++++++++++++

แล้วพบกันกับทริปหน้า...ขอสัญญาว่าจะไม่เขียนบล็อกเรื่องเดียวนานถึง 2 ปีแล้ว...เป็นอันขาด

...แต่เอ๊ะ...ถึงเขียนช้า ก็อย่าได้แคร์ ชิมิ...

(ขอกุศลจากอรรถรสความบันเทิงที่ผู้เขียนได้สร้างสรรค์ให้ประชาชนชาวไทยผู้รักการอ่านทุกท่าน เผื่อแผ่ไปให้ป้าไกด้า และ คุณลุงคม คำทัปน์ แห่งบ้านสยามรัฐ ด้วยค่ะ)



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 33 (0)
ni_gul วันที่ : 22/02/2014 เวลา : 21.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc
"ทุกคนก็มีจิตใจที่จะรักกัน ทุกคนมีจิตใจที่จะช่วยกันทำอะไรต่างๆ โดยที่เป็นสิ่งที่เป็นมงคล ไม่ทะเลาะกัน. แค่นี้ก็พอ ขอแค่นี้" พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (๔ ธ.ค. ๒๕๓๗) สาธุ! คนไทยทำได้แล้วค่ะ - สมานมหัศจรรย์ | ๐สมาน มือไทยเทศทั้ง_โลกา, สมาน มิตรใส่ใจพา_ช่วยได้, สมาน แผลใส่ยาทา_ยังชั่ว, สมาน ชาติเสียสละไซร้_เพื่อเกื้อมหัศจรรย์ http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc/2018/07/17/entry-2 

"อาจไม่ต่างไปจากการเข้าค่ายทดสอบจิตใจ ฉันต้องต่อสู้กับความหิว ความหนาว ความกลัว ความเหงา ความเศร้าเสียใจ และแม้กระทั่งความสุขสุด ๆ ก็ไม่อาจแบ่งปันกับใครได้ นอกจากหันไปขโมยยิ้มของคนแปลกหน้าที่อยู่ข้าง ๆ มาร่วมวง"
แหม! ทำอย่างกับเป็นพระไปธุดงค์ป่า แต่แม่ตั๊กแตนเราไปแบกเป้เดินย่ำในต่างเมืองแทน
... ติดใจสำนวนแล้วนะ รวมเล่มแล้วจะแพงไหมเนี่ยะ ก็รูปมากมาย(ที่ไม่อยากให้ทิ้งไปเลยสักรูป) ... ทำเป็น e-Book ก่อนดีไหมแล้ววางขายดาวน์โหลด กะสำนักเนชั่นนี่ละ ประเดิมด้วยการปรึกษา บ.ก. ก่อนเลย เชียร์นะ
จากแฟนขับ - พี่หนิง

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
tanthainium วันที่ : 14/09/2012 เวลา : 23.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณหมีน้อยเยอรมัน : ชีวิตมีแต่การเดินทาง ไม่มีเวลาได้มานั่งเขียนอัพบล็อกอย่างที่ใจต้องการเลยค่ะ....จบได้ก็ดีใจมาก ๆ แล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ติดตาม

คุณ hayyana อย่างน้อยก็ได้เจอสักตอนสิน่า...อิอิ...ขอบคุณค่ะ

คุณนามา : ขอบคุณค่ะ คุณนามา...เอาหัวใจถ่ายภาพค่ะ

คุณ iamcraft : ร้านดอกไม้ค่ะ...ที่นั่นมีร้านขายดอกไม้สวย ๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ เห็นแล้วสดชื่อเจริญตา ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่าน อย่าได้แคร์ฯ

คุณ bon09 : คนคุ้นเคย ...ขอบคุณที่เข้ามาอ่านอยู่บ่อย ๆ นะคะ

พี่อาคม : ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ที่ติดตามอ่านเรื่อง ดูภาพของน้องตลอดมา เพิ่งแอบไปเห็นว่า มีตอนหนึ่งของอย่าได้แคร์ฯ ที่พี่อาคมเก็บไว้ในชุด favourite entry รู้สึกดีใจมาก ๆ เลยค่ะ

คุณแม่หมี : ขอบคุณที่แวะมาอ่าน จะช้าหรือเร็ว ก็ดีใจที่ได้แวะเข้ามาค่ะ อันที่จริงไม่น่าแปลกใจที่ไม่ค่อยได้เจอ เพราะช่วงหลัง ๆ tanthainium เดินทางบ่อยเกินค่ะ ไม่มีเวลามาอัพบล็อกหรือเปิดหน้าเว็บไซด์สักเท่าไหร่...อย่างไร เรื่องหน้าจะเข้าไปชวนนะคะ...

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
แม่หมี วันที่ : 14/09/2012 เวลา : 14.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

เข้ามาอ่านตอนจบ

ถามตัวเองว่า เอ๊ะ....ทำไมเราพลาดที่ทำความรู้จักสาวน้อยคนนี้

นี่ถ้าไม่เพราะไทยแลนด์บล็อกฯ เราก็ไม่ได้พบสาวน้อยน่ารักคนนี้

เรื่องต่อไป ไปตามแม่หมีนะคะ...อยากอ่าน

เสียดายทำไมรู้จักตั๊กแตนช้าไป....เขียนได้น่าอ่านและน่ารัก

ส่วนอีริค...พระเจ้าไม่จัดสรรมาให้

ไม่เป็นไร...คนที่ใช่มักจะมาช้า....

ชอบจัง โหวดให้เลย

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
อาคม วันที่ : 14/07/2012 เวลา : 12.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akom

เรื่องราวทั้งหมดน่าสนใจมาก ภาพสวยงามด้วยมุมมองนักถ่ายภาพมืออาชีพ และคิดว่าต้นฉบับเสร็จแล้วรอการจัด Artwork และเข้าโรงพิมพ์เท่านั้นเอง..เป็น Best seller ได้

และขอไว้อาลัยสำหรับคุณไกด้า ด้วยครับ

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
bon09 วันที่ : 14/07/2012 เวลา : 09.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/krasean

เข้ามาเยี่ยมวันสุดท้ายพอดี

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
iamcraft วันที่ : 14/07/2012 เวลา : 07.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/amcraft

สวัสดีค่ะ

โชคดีค่ะที่ตามมาอ่านทันวันสุดท้าย ขอให้โชคดีในการเดินทางกลับบ้านของเราจ้า

บ้านเมืองเค้าสวยงาม ดูสะอาดน่าอยู่

ชอบภาพที่มีรถจักรยานจอดที่หน้าร้าน ( ขายดอกไม้หรือเปล่าหนอ )

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
นามา วันที่ : 14/07/2012 เวลา : 06.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mydaychapter

ภาพสวยมาก และอ่านเรื่องเพลินไปเลยค่ะ ขอบจัง

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
hayyana วันที่ : 14/07/2012 เวลา : 02.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hayyana
You are what you is  !   

อ่าว ตอนสุดท้ายแล้ว เพิ่งเคยเข้ามาอ่านเป็นครั้งแรก
ซวยเลย

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
หมีน้อยเยอรมัน วันที่ : 14/07/2012 เวลา : 01.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/alexluknoi


เยี่ยมค่ะ เขียนได้ยาวนานจริงๆ เป็นความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
tanthainium วันที่ : 14/07/2012 เวลา : 00.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณ rosawan : แตนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโอกาสแบบนี้ มันจะเกิดขึ้นกับตัวเองอีกหรือไม่ แต่ทุกครั้งที่เวลาเราสมองว่าง ๆ เรามักสร้างเรื่องราวว่า ถ้าฉันทำอย่างนั้น ถ้าฉันทำอย่างนี้ ...หลายครั้ง ประสบการณ์ของแตนมักเกิดขึ้นเพราะแตนตัดคำว่า "ถ้า" ออกไป แล้วสร้างสิ่งที่เราฝันให้มันเป็นจริง

แล้วมันก็เป็นจริง...แล้วมันก็ดีจริง ๆ เสียด้วยสิ....

ตอนนี้กลับมาแล้ว...ครอบครัว เพื่อนร่วมงาน ยอมรับในความแตกต่างของเราได้ค่ะ...เลยไม่มีอะไรให้ฝืนใจในความเป็นตัวของเราเอง

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
rosawan วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 23.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rosawan
AT  THE  END  OF  THE  STORM  THERE'S  A  GOLDEN  SKY.

แอบอยากสัมผัสรู้และอิจฉาเล็กๆกับประสบการณ์...การจากลาเพื่อนที่รักไกลโพ้นอย่างไม่มีกำหนดพบจังเลย ในหลายชีวิตจะไม่เคยมีเลยด้วยซ้ำนะเนี่ย
ยินดีด้วยค่ะกับประสบการณ์ชีวิตที่น่าประทับใจขนาดนี้
กลับมาแล้วขออวยพรให้อย่ารู้สึกเป็นคนแปลกหน้าในบรรดาคนรอบข้างอย่างที่นึกกลัวก็แล้วกันนะ


ความคิดเห็นที่ 22 (0)
tanthainium วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 23.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณเท้าบ่น : จะศุกร์ที่เท่าไหร่ ก็อย่าได้แคร์ค่ะ

คุณปวิภา : ท้ายสุด

คุณชบาตานี : ถ้านั่งนานกว่านี้ ก็อาจจะมีภาพคนขี่จักรยานไป ให้นมลูกไปก็ได้นะ กร๊ากกกกก คิดไปนั่น อิ อิ...แต่ที่ชอบมาก ๆ คือ คนใส่สูทอย่างหล่อ แต่ขี่จักรยานเนี่ย...เห็นแล้วมันมีเสน่ห์ดี ทั้งภาพที่เห็นและคนที่ขับขี่...เหอเหอ...(เหตุผลข้อสุดท้ายหนักสุดนะคะ)

คุณคนขายปุ๋ย : แล้วจะยังไงต่อล่ะคะ 5555 ยังไงก็ติดตามผลงานของแทนไทยเนียมต่อไปนะคะ ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่า

คุณแม่ยายมากับตามี : นาน ๆ จะพบข้อความของคุณพี่สักที แต่ทุกครั้งก็ยังรักษาระดับความน่ารักอยู่เช่นเดิมนะคะ ขอบคุณที่ติดตามชื่นชม รักคุณแม่ยายมากับตามี เสมอนะคะ

คุณย่าดา : ถ้าชีวิตสามารถลิขิตให้เป็นดั่งนวนิยายได้จริง ๆ ละก็ หนูจะจัดให้พ่ออีริค หน้าตาเหมือน ณเดช ก่อน ส่วนที่เหลือ จะอะไรก็ยอมทั้งน้านนนนนน.....ขอบคุณแวะมาอ่านอยู่เสมอนะคะ รักย่าดาค่ะ

คุณเฟื่อง : สิ่งที่เขียนทุกตัวอักษร ในอย่าได้แคร์ฯคือความรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ ค่ะ แม้เหตุการณ์จะผ่านไป แต่คิดทีไร ก็เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง จำได้ทุกอรรถรสนะคะ แต่อยากจำความสนุกให้มากที่สุดค่ะ อิ อิ...

คุณchailasalle : ขอบคุณพี่ชาย ที่เข้ามาเม้นท์อยู่บ่อย ๆ ด้วยค่ะ ภาพซีเปียที่เห็น หนูไม่ได้ร้องไห้นะคะ อาจจะหนักไปทางง่วงนอนเสียมากกว่า เพราะไม่ได้นอนเลยในคืนก่อนหน้านี้...อย่าลืมติดตามเรื่องต่อ ๆ นะคะ พี่ชาย

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
chailasalle วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 23.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chailasalle

ตามอ่านข้ามปีมาตลอด อยากบอกว่าภาพที่เป็นสีซีเปียมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินเหมือนๆๆมีน้ำตาและชวนให้หวลรำลึกถึงเส้นทางการเดินทางที่แสนยาว......... น่าประทับใจจริงๆๆครับ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
เฟื่อง วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 18.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/creativeworld

คนเขียนหายไปนานเลยนะคะ ห้องนอนทำให้นึกถึงวันเก่าๆในฮอลแลนด์ ..
"การอยู่กับตัวเองเพียงลำพัง หลายครั้งที่ฉันเหมือนกำลังถอดร่างออกมามองตัวเองว่าเรากำลังทำอะไรอยู่"
...
ชอบนะ จะบอกให้

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
ย่าดา วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 18.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

ถึงตอนจบซะแล้ว กำลังอ่านเพลินทีเดียวค่ะ เสียดาย นางเอกไม่ได้ลงเอยกับพระเอก อีริคอ่ะ ขอเป็นรูปนวนิยาย แบบแฮปปี้เอนดิ้งจะได้ไหมคะ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

พี่ได้มาอ่านวันจบด้วยหละ ดีใจจัง เริ่มกลับไปอ่านวันที่ผ่านมาได้แล้วสิเรา
แม่ตั๊กแตนของพี่ แค่อ่านคร่าวๆ ก็เหมือนโดนมนต์เสน่ห์

จับใจกับ "ฉันต้องต่อสู้กับความหิว ความหนาว ความกลัว ความเหงา ความเศร้าเสียใจ และแม้กระทั่งความสุขสุด ๆ ก็ไม่อาจแบ่งปันกับใครได้ นอกจากหันไปขโมยยิ้มของคนแปลกหน้าที่อยู่ข้าง ๆ มาร่วมวง"


ความคิดเห็นที่ 17 (0)
คนขายปุ๋ย วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kpm

ไม่แคร์ไม่ได้แล้ว..

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ชบาตานี วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chabatani

อุ้มลูกปั่นรถถีบ เจ๋งสุดๆ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
ปวิภา วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pavipa
ปวิภา วัฒนวราสิน...@ บูชาคนดี...ไว้เชิดชู...แผ่นดินไทย @ 

วันสุดท้าย

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
เท้าบ่น วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/taobon

คุณทักกะแทน คอมเม้นคุณอยู่อันดับที่ 13 วันนี้วันศุกร์อีกต่างหาก....ยังอยากจะฟัง "อยากจะแคร์เมียข้า"อยู่รึครับ เฮี้ยนนะขอบอก!!

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
tanthainium วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณเท้าบ่น : ไปอัฟกานิสถาน ก็ไม่น่าจะเป็นไรนะ เพราะหน้าตาเราก็คล้าย อูฐ อยู่บ้าง...เขาอาจจะเกื้อหนุนจุนเจือเราดีก็ได้ ให้มองโลกในแง่ดีไว้นะ ....

เรื่องเขียนตอนใหม่ เรามาแลกเปลี่ยนกันดีกว่า ถ้าให้อิฉันเขียน "อยากจะแคร์เมียนมาร์" แล้วคุณเขียนเรื่อง "อยากจะแคร์เมียข้า" มาแลกกันได้ไม๊อ่ะ...นะ นะ นะ นะ....

ความคิดเห็นที่ 12 ni_gul ถูกใจสิ่งนี้ (1)
เท้าบ่น วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/taobon

ตามแผนที่ ถ้าหากจะพบกับลอร่าเพื่อนรักครึ่งทาง ก้อคงต้องเจอกันที่"อัฟกานิสถาน"นะครับ...อยากให้คุณแตนเล่าเรื่อง "อยากจะแคร์เมียนมา"มั่งอะครับ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
tanthainium วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 17.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณแตน คนสวย : ขอบคุณที่ช่วยอ่าน ช่วยเม้นท์เสมอมา คาดว่าฝันต่อไปของเรา คงจะว่าด้วยเรื่องทำเล่มนี่แหละ แต่ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนดี...แนะนำได้นะจ๊ะ จุ๊บ ๆ

คุณ BlueHill : ชมแบบนี้ เห็นทีไม่ต้องกินข้าวเย็นกันแระ ช่วยลดความอ้วนไปในตัว...อิ่มใจ ชื่นใจจริ๊งงงงง พ่อเจ้าประคู้นนนน...ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ พี่

ความคิดเห็นที่ 10 ni_gul ถูกใจสิ่งนี้ (1)
BlueHill วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 16.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

ต้ิองยอมรับเ้ลยครับว่าเป็นซีรีส์เที่ยวยุโรปที่โดดเด่นทั้งเนื้อหาและภาพ
ผมอ่านทุกตอน ติดตามตลอด สนุกมาก สุดยอดจริงๆ
อยากจะบอกว่า ขอบคุณมาก ๆ ครับที่ทำให้ชีวิตผมรื่นรมย์มากขึ้นขณะอ่าน อย่าได้แคร์ก็แค่ยุโรป

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
BlueHill วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 16.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

“$#@*/!~#!!!!!@@!!#!” ลอร่าด่าเป็นภาษาดัชซ์
อยากฟัีงเสียงในฟิล์ม
ถึงให้ฟังจริงๆ ก็คงเดาความหมายไม่ออกแน่ ๆ เลยครับ

ความคิดเห็นที่ 8 ni_gul ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 13.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

จบได้สวยงามสุด ๆ ...
เป็นทริปที่ยาวนานเขียนได้ดีมาก ๆ ดังนั้น "อย่าได้แคร์" จริง ๆ จ้ะ...

ว่าแต่...รวมเล่มเหอะ ... อิอิ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
tanthainium วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 12.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณผีเสื้อฯ : การเดินทาง เหมือนโรงเรียนชีวิตแหละ...สอบผ่านบ้าง สอบตกบ้าง ติด ร.บ้าง แต่ก็ยังผ่าน...ที่เหลือขึ้นอยู่กับว่าจะเอาเนื้อหาที่เราได้รับมา ไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันอย่างไร...ขอบคุณมาก ๆ ที่ติดตามอ่านมาด้วยความอดทน...

คุณหมอ : ไม่เป็นไรเลยค่ะ แค่เข้ามาอ่านอีก ก็ดีใจจนน้ำตาไหลแล้วค่ะ เรื่องเม้นท์หาย..เข้าใจเป็นที่สุด...มันยากที่จะบิ้วด์ให้อารมณ์สดเท่าเดิมใช่ไม๊คะ...

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 12.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

เจิมครับเมนส์แล้วหายขี้เกียจเขียรแระ
สนุกอะ

ความคิดเห็นที่ 5 ni_gul ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 11.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

อ่านบทสรุปตอนท้าย เหมือนดู ภาพยนตร์เลยครับ ได้รู้ว่าหลังจากนั้น ใครเป็นอย่างไรบ้าง

การเดินทาง สอนเรา มากมายครับ เจอเรื่อง ทั้ง ดีใจ เสียใจ เศร้า เหงา สุข แต่ก็นะ อย่าได้แคร์

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
tanthainium วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 11.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

คุณพิซซ่า : ขอบคุณที่แวะมาอ่าน เป็นสักขีพยานในตอนจบ...อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง ก็ไม่ต่างจากการแอบหลับในโรงภาพยนตร์นั่นแหละค่ะ...แต่ถึงเวลาจบก็ยังได้อ่านไตเติ้ลตอนท้าย สรุปรวมว่า เพลิดเพลินใจ แค่นี้ tanthainium ก็ดีใจมากแล้วค่ะ ....แล้วจะเขียนต่ออย่างแน่นอนที่สุดค่ะ....

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
พิชช่า วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 11.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lovelearnlife

ถึงไม่ได้อ่านตอนแรก แต่ได้อ่านตอนจบก็เกือบจะได้ครบในความรู้สึกของผู้เขียน
จะรออ่านทริปหน้า ถ้ายังเขียนอยู่

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
tanthainium วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 11.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tanthainium

พี่ลูกเสือ : ไปอัมสเตอร์ดัม ไม่ต้องทำอะไร...แค่นั่งจิบกาแฟ ตามร้านรวงที่อยู่ริมถนนแ้ล้วนั่งมองคนปั่นจักรยาน...ก็หมดวันแล้วค่ะ...น่าชีวิตต่าง ๆ ที่อยู่บนสองล้อบาง ๆ นี้มากค่ะ

ขอบคุณพี่ลูกเสือฯ ที่ตามอ่านและดูรูปของ Tanthainium เสมอมา....ถ้าทำตัวน่ารักไปกว่านี้ จะสมนาคุณด้วยซาลาเปา เมืองสิงห์ ในวันหนึ่งนะคะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 13/07/2012 เวลา : 11.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ชอบภาพแม่ปั่นจักรยาน มีลูกอยู่อ้อมอกจัง..

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน