• ทิวสน
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : tewson7@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-05-07
  • จำนวนเรื่อง : 513
  • จำนวนผู้ชม : 3585797
  • ส่ง msg :
  • โหวต 737 คน
ทิวสน ชลนรา
หลากเรื่องราว...หลายเรื่องสั้น สร้างสรรค์-บันดาลใจ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
วันอังคาร ที่ 19 มิถุนายน 2550
Posted by ทิวสน , ผู้อ่าน : 1282 , 20:55:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"ประตูที่ไม่เคยปิด" (ตอนจบ)

โดย : ทิวสน ชลนรา



เสียงล้อเหล็กบดกับราง ดังแหลมเสียดแก้วหู พร้อมแรงกระตุกจากการเบรก ทำเอาหญิงสาวสะดุ้ง พร้อมหลี่ตามองนอกหน้าต่าง ขณะที่รถค่อยๆ ชะลอ ป้ายสีขาวตัวหนังสือสีดำเขียนว่า "โพธาราม" ถึงแล้วหรือนี่...หญิงสาวยันกายนั่งตรง ขยับตัวหันมองท้ายโบกี้ ซึ่งเป็นทางลง



* * * * *


นาฬิกาที่หน้าห้องขายตั๋วบอกเวลา 22.20 น. มอเตอร์ไซค์รับจ้างส่งสัญญาณเชิงเชิญชวน แต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธพาหนะซึ่งเป็นชนิดเดียวที่จะนำสู่จุดหมายได้...ใช่จะเย่อหยิ่ง แต่ทั้งตัวเธอไม่มีเงินเหลือแล้ว...วิธีเดียวที่จะถึงบ้านคือ เดินเท้า กับระยะทาง 2 กิโลฯ จากที่นี่สู่บ้านเธอ... "จะเป็นไรไป...ในเมื่อเคยเดินมาแล้วนี่" เธอบอกตัวเอง พลางกอด อก บรรเทาหนาว แล้วก้าวเดินจากชานชาลา มุ่งหน้าผ่านตลาดสดไปยังถนนที่ทอดสู่ชานเมือง...


* * * * *


แม้จะเป็นตัวอำเภอ แต่คนที่นี่ส่วนใหญ่เข้านอนกันหัวค่ำ เธอย่ำเท้าเดินผ่านถนนหน้าตลาดสด ที่มีรถเข็นขายก๋วยเตี๋ยว ราดหน้า บะหมี่ ขนมหวาน และอื่นๆ อีก 2-3 ร้าน มีคนนั่งกินอาหารรอบดึกอยู่ประปราย...

"ทานก๋วยเตี๋ยว โต๊ะว่างนั่งเลยจ้า" เสียงเจ๊ร่างท้วมทักทาย เธอหันมองพบรอยยิ้มเชิญชวน ได้แต่ยิ้มตอบอย่างแห้งเหี่ยว กลิ่นน้ำซุปลอยมาตรึงจมูกยั่วน้ำลาย...พร้อมรู้สึกแสบท้องมากขึ้น แต่จำต้องเบือนหน้ากัดฟันเดินต่อไป...

เริ่มออกห่างจากตลาด ก็เริ่มห่างบ้านเรือนผู้คน ถนน 2 เลน ทอดยาวออกไป มองเห็นแสงไฟวอมแวมอยู่ลิบๆ ความมืดโรยตัวอยู่รายรอบ หญิงสาวรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง อยากเดินให้ถึงบ้านโดยไว ความหนาวเย็นและความเหนื่อยล้าทำให้ระยะทางเหมือนอยู่แสนไกล ปล่อยให้สองเท้าย่างก้าวไปเรื่อยๆ ขณะที่ความคิดวูบหนึ่งพาให้หวนนึกถึงความอบอุ่นใจที่เคยได้รับเสมอมา ตั้งแต่ครั้งยังเยาว์...

คราวนั้นราว 3-4 ขวบ ที่หกล้มเพราะวิ่งซนไล่จับกับหนูส้มโอ้ที่บ้านลุงวิชัย ซึ่งรั้วติดกัน แม้จะดูแก่นและเป็นหัวโจกในกลุ่มเพื่อน แต่พอถึงคราวเจ็บตัวเธอก็หมดมาด ร้องไห้ปาดน้ำตาวิ่งกลับบ้านไปหาแม่ และไม่ว่าแม่จะทำอะไรหากได้ยินเสียงก็จะพักมือเข้ามาหา ดึงเข้าไปกอดไว้ ลูบหัว นำไปทำความสะอาดแผล...ใส่ยา...แล้วเป่าไปตรงที่เจ็บ... จากนั้นแม่ก็จะสอนให้ระวังมากขึ้น แม้อีกหลายครั้งจะไม่มีแผลฟกช้ำ แม่ก็ยังเป็นห่วงเป็นใยเสมอ...

เธอยังจำแววตาที่เปี่ยมความเมตตาคู่นั้นได้ดี...และสิ่งที่แม่ไม่เคยลืมเลยเมื่อสอนเสร็จคือ แม่จะกุมมือน้อยของเธออธิษฐานกับพระเจ้าของแม่ ให้พระองค์รักษาเธอให้หายโดยไว หญิงสาวในวัยเด็กนึกถึงภาพตัวเองที่จ้องมองแม่หลับตาอธิษฐาน ซึ่งเธอมักจะพูดลงท้ายว่า "เอเมน" พร้อมแม่เสมอ และทุกครั้งก่อนที่จะปล่อยให้เธอออกไปวิ่งเล่นต่อ แม่จะพูดว่า "หนูเป็นลูกของแม่...แม่รักลูกนะเดือน" เสมอ

เธอยังจำได้ดี...ทุกครั้งก่อนนอน แม่มักจะเล่านิทาน และอ่านพระคัมภีร์ที่แม่อ่านเป็นประจำให้เธอฟัง เธอเองก็ช่างซักเหลือเกิน

"ทำไมพระเจ้าหวงแอ๊ปเปิ้ลล่ะแม่...ทำไมเอวา เป็นเด็กดื้อจังแม่...โนอาห์เก่งจังเลยแม่...สร้างเรือลำโตได้ด้วย..."

สารพัดคำถามและความเห็นของเด็กช่างพูด แต่แม่ไม่เคยเบื่อที่จะตอบ แม้หลายครั้งจะตอบเพลินจนลืมดูไปว่า เธอหนุนตักแม่หลับไปนานแล้ว...

วันอาทิตย์เป็นอีกวันที่เธอสนุกกับการได้เจอเพื่อนเยอะๆ เพราะพ่อแม่พาเด็กมาที่โบสถ์ แถมยังได้กินขนมอร่อยๆ พอวันคริสต์มาส เธอมักจะได้แสดงรีวิวประกอบเพลงกับส้มโอ และเด็กๆที่อยู่ละแวกนั้นเสมอ...

หลายหนที่แม่มักจะบอกว่า "พระเจ้ารักลูกนะเดือน" แม่อยากให้เธอรู้จักพระองค์ด้วยตัวเธอเอง และสอนให้อธิษฐาน แต่เธอก็อธิษฐานอย่างเสียไม่ได้ โดยเฉพาะก่อนทานข้าวพร้อมแม่

กระทั่งเมื่อเรียนจบชั้นประถมปลาย แล้วเรียนต่อมัธยมในตัวจังหวัด คำอธิษฐานก็ห่างไปจากปากและจากใจจนหมดสิ้น พร้อมความห่างเหินที่เธอมอบให้กับแม่เพราะติดเพื่อน ขณะที่แม่ยังคงพยายามเข้ามาดูแลเธอเช่นเดิม คอยเตรียมอาหาร เตรียมสิ่งจำเป็นให้อยู่มิได้ขาด แม้จะต้องใช้จ่ายมากขึ้น แต่แม่ก็ไม่เคยบ่น หากยังคงทำงานหนัก พร้อมกับวัยที่เริ่มโรยรา…น้ำตาเอ่อไหลลงมาเคลีย 2 แก้มอีกครั้ง...ทำไมหนอ...ทำไมเธอจึงได้เฉยชาต่อความรักของคนที่รักเธอเช่นนี้

แสงไฟจากเสาไฟสองฟากฝั่งถนนแลเห็นอยู่ไม่ไกล บอกถึงระยะทางที่กระชั้นใกล้ชุมชนและบ้านเข้าไปทุกขณะ และตอนนี้ 2 ขาแสนจะหนักอึ้งจนแทบก้าวไม่ไหวแล้ว...

เธอเดินผ่านบ้านเรือนที่คุ้นเคย... ซ้ายมือนั้นคือโรงเรียนที่เคยเรียนเมื่อครั้งประถมฯ... ขวามือคือบ้านของป้าอ้อยเพื่อนของแม่ ขายห่อหมกที่สถานีรถไฟ...และนั่น ตรงหัวมุมถนนด้านขวา อาคารไม้จั่วแหลม ด้านบนมีไม้กางเขน เป็นโบสถ์ที่เธอเคยมาประจำตอนเด็ก เธอเดินข้ามฝั่งไปยังทางแยกข้างโบสถ์ เพื่อเดินเข้าซอยเล็กๆ จากตรงนี้อีกไม่ไกลก็ถึงบ้าน แต่หัวใจเธอสิ โบยบินไปถึงที่ห้องนอนแต่นานแล้ว...

ถนนสายเล็กๆ เส้นนี้ไงเล่าที่เธอวิ่งเล่นมาตั้งแต่เด็ก และได้จากไปเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน แต่คล้ายดังว่าจากไปนานเหลือเกิน ยิ่งเดินเข้าใกล้ก็เห็นบ้านหลังน้อยในเงามืดชัดเจนขึ้น เมื่อเข้าไปใกล้มากขึ้นก็สังเกตเห็นแสงไฟที่สาดลอดมาจากหน้าต่างฝั่ง "ห้องนอนแม่"

เธอหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วสูงระดับสายตา มองบ้านที่โอบล้อมด้วยแมกไม้ด้วยความอบอุ่นใจ กำลังจะล้วงกุญแจรั้วบ้านในกระเป๋าพลันนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่จากไป เธอไปแต่ตัว... "จะเป็นไรไปปีนก็ได้" หญิงสาวจับที่ขอบด้านบนของรั้ว ครั้นกำลังจะโหนตัวขึ้นไป ประตูก็เปิดออก...รั้วบ้านไม่ได้ใส่กุญแจ!... เธอผลักประตู เดินผ่านเข้าไปแล้วปิด มุ่งไปที่ประตูชั้นล่าง ในเงามืดนั้นเธอมองเห็นว่า ประตูได้เปิดแง้มไว พลางนึกเฉลียวใจ...ปกติแม่ไม่เคยลืมดูแลบ้านแบบนี้..ประตูรั้วไม่ได้ปิด ซ้ำประตูบ้านก็ไม่ปิด เอ๊ะ...หรือว่า....!?

ความกังวลวิ่งพล่านในหัว หญิงสาวก้าวเท้าฝ่าความมืดเข้าไปในบ้าน มุ่งไปยังชั้น 2 ทันที แล้วตรงไปที่ห้องนอนของแม่ ซึ่งพบว่าเปิดแง้มไว้เช่นกัน ความหวาดกลัวผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่อยากจะคิด ไม่อยากจะคาดเดาอะไร..ในใจเริ่มนึกถึงใครสักคน ใครคนนั้นที่เธอเคยรู้จัก คนที่แม่พร่ำบอกให้เธอพึ่งพาเสมอ...พระเจ้า ช่วยหนูด้วย หนูไม่อยาก...

เธอก้าวไปถึงประตู มองเข้าไปในห้อง ครั้นเห็นภาพข้างใน ต้องตาเบิกโพลงหัวใจเต้นแรง...

แม่หันหลังนอนหมอบตะแคงอยู่ข้างเตียง เธอปราดเข้าไปหาทรุดตัวลงเขย่าตัว

"แม่!...แม่!...แม่เป็นอะไร!...แม่อย่าเป็นอะไรนะ...ใครทำอะไรแม่ หนูกลับมาแล้ว แม่จ๋า แม่ต้องไม่เป็นอะไร..พระเจ้าขา ช่วยแม่หนูด้วย" พลางเริ่มร้องไห้ เขย่าตัวแม่ แล้วซบหน้าลงที่ไหลของแม่ซึ่งนอนนิ่ง...

ขณะที่สะอื้นไห้ตัวโยนอยู่นั้น ก็มีมือหนึ่งไล้ที่เรือนผมของเธอ พร้อมกับการพลิกตัวของแม่ เดือนลุกขึ้นนั่งมองดูแม่ ที่ค่อยๆ เผยอตาขึ้นมอง..แล้วเบิกกว้าง พร้อมกับยันกายลุกขึ้น

"เดือน!...เดือน!...ลูกกลับมาแล้วเหรอลูก...ลูกของแม่..." พูดเพียงเท่านั้นก็โผกอดลูกสาวแน่น ขณะที่เดือนกลับงุนงง

"แม่จ๋า...แม่..แม่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย...ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย" เธอระล่ำระลักถามพลางสะอื้น

แม่คลายอ้อมแขน จ้องมองใบหน้าลูกสาว มือที่เริ่มเหี่ยวไล้ไปที่แก้มปาดน้ำตาที่ไหลเป็นทาง "แม่ไม่เป็นไร...แม่ไม่ได้เป็นอะไรลูก"

"แล้ว...ประตู...เปิดเอาไว้..." หญิงสาวซักได้เท่านั้น ผู้เป็นแม่ก็พูดสวนขึ้น

"เดือน...แม่เป็นห่วงลูกมากรู้มั้ย...แม่อธิษฐานเผื่อลูกตลอดเวลา ร้องทูลวิงวอนพระเจ้าทุกคืน ขอให้นำลูกของแม่กลับมา...และตอนนี้ ลูกของแม่ก็กลับมาแล้ว...กลับมาอยู่ต่อหน้าแม่แล้ว..แม่ดีใจจริงๆ ขอบคุณพระเจ้า...ขอบคุณพระเจ้า" เธอบอกความในใจด้วยน้ำตา

"แล้วประตู..." ไม่ทันที่เธอจะถามซ้ำ แม่ก็เอ่ยขึ้น

"ลูกเอ๋ย...อย่างไรแม่ก็รัก และให้อภัยลูกเสมอ ลูกคือของขวัญที่พระเจ้าประทานให้กับแม่ ลูกคือแก้วตาดวงใจของแม่นะลูก...บ้านนี้เป็นบ้านของเรา...เป็นบ้านที่ลูกมีสิทธิ์จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้" ถ้อยคำกลั่นจากใจเอ่ยขึ้นพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นเปี่ยมรัก

"ลูกรัก...แม่เข้าใจลูกเสมอ...แม่รู้ว่า หากลูกกลับมา บางทีลูกอาจจะไม่พร้อมที่จะเห็นหน้าแม่ ไม่พร้อมจะเจอแม่...แม่รู้ว่า ลูกไม่ได้เอากุญแจบ้านไป…และตั้งแต่วันที่หนูจากแม่ไป แม่ก็ไม่เคยปิดประตูบ้านของเราอีกเลย"


ได้ฟังเพียงเท่านั้น หญิงสาวก็โผเข้ากอดแม่ ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น พร้อมคำขอโทษ สำนึกผิดที่พรั่งพรูออกมาไม่รู้หมดสิ้น

"แม่จ๋า...หนูขอโทษ...หนูขอโทษ ฮือ.อ.อ.อ." ขณะที่แม่เองก็กอดกระชับลูบหลังเชิงปลอบโยน

"แม่จ๋า...หนูมีอีกอย่างอยากจะบอกแม่..."

"อะไรเหรอลูก"

"...หนูตัดสินใจแล้ว...พรุ่งนี้วันอาทิตย์...หนูขอไปโบสถ์ด้วยนะแม่"


"...ได้สิลูก...พระองค์ก็รอหนูกลับบ้านเสมอ...แม้ทางจะแคบ แต่ประตูที่เข้าสู่ทางนี้ก็ไม่เคยปิดเลย ลูกเอ๋ย"

(หมายเหตุ : เขียนจากประสบการณ์ชีวิตจริงสั้นๆ ในหนังสือชุดชิคเค้นซุป)


* * * * * * * * * *





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
แม่หมี วันที่ : 09/09/2007 เวลา : 06.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

แฮปปี้เอนดิ้งค่ะ แหมกลัวว่าจะหักมุมเสียอีก ดีค่ะดี หมีใหญ่และหมีน้อย ก็เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดสำหรับแม่หมีค่ะ พระเจ้าประทานมาให้แม่หมี และแม่หมีก็จะดูแลเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่แม่หมีจะทำได้ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ตาเรน วันที่ : 21/07/2007 เวลา : 15.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sammaapii
เรียนฟรีจริง ๆ  ขอเชิญแวะเยี่ยมตาเรนที่  >>> http://www.webudon.net


แวะมาชมบล๊อคสวย..และมาบอกวิธีเลิกเหล้าครับ
http://www.oknation.net/blog/sammaapii/2007/07/21/entry-2

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
thesaint วันที่ : 22/06/2007 เวลา : 12.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thesaint
---- การมีสายยางอยู่ในจมูกดูเลวร้าย แต่การดึงออกมามันทำให้ผมแทบบ้า ----


----ทีสุดแล้ว องค์พระเยซู ก็นำลูกแกะที่หลงทางกลับสู่บ้าน สรรเสริญพระองค์ ครับ----

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
thesaint วันที่ : 22/06/2007 เวลา : 12.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thesaint
---- การมีสายยางอยู่ในจมูกดูเลวร้าย แต่การดึงออกมามันทำให้ผมแทบบ้า ----


----ทีสุดแล้ว องค์พระเยซู ก็นำลูกแกะที่หลงทางกลับสู่บ้าน สรรเสริญพระองค์ ครับ----

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
coolwater วันที่ : 22/06/2007 เวลา : 11.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cool
enough  is  enough   ความเพียงพอคือความพอเพียง

เขียนได้ดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วคิดถึงแม่จัง

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
อัญชา วันที่ : 21/06/2007 เวลา : 23.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ancha
between the line

ความรักของแม่ยิ่งใหญ่จริงๆ ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
มีนา วันที่ : 21/06/2007 เวลา : 20.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mena
 ทุกก้าวย่างของชีวิตคือการเดินทาง ทุกเส้นทางบอกเรื่องราว

ชอบที่จะอ่านเรื่องราวความรักของแม่กับลูกค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
Freedomheart วันที่ : 21/06/2007 เวลา : 02.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Freedomheart

....เยี่ยม....

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
phiroj วันที่ : 20/06/2007 เวลา : 21.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phiroj
"..... ฟุตบอลไม่ใช่ความเป็นความตาย... แต่มันมีความหมายมากกว่านั้น "  : บิล แชงค์ลี่ย์

ยอดเยี่ยมครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
Sigree วันที่ : 20/06/2007 เวลา : 06.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sigree
ขอกรุณาแห่งพระเจ้า อำนวยพรแด่ท่านทั้งหลาย

ขอพระเจ้าอำนวยพรครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ปลิวลม วันที่ : 19/06/2007 เวลา : 21.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pliewlom

ได้สิลูก...พระองค์ก็รอหนูกลับบ้านเสมอ...แม้ทางจะแคบ แต่ประตูที่เข้าสู่ทางนี้ก็ไม่เคยปิดเลย ลูกเอ๋ย"

ศรัทธาแรงกล้า

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เจ้าอารมณ์ วันที่ : 19/06/2007 เวลา : 21.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pimeiei
http://www.jaoarom.com

จบแบบซาบซึ้งใจจัง
สุดท้ายไม่มีอ้อมอกใครจะอบอุ่นเท่าอ้อมอกของแม่

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
รวงข้าวล้อลม วันที่ : 19/06/2007 เวลา : 20.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/roungkaw
กัลยาณมิตร    เป็นสิ่งหาง่ายเสมอ   แค่รู้จักคำว่า....ให้....และคำว่า...รับ 


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< มิถุนายน 2007 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

[ Add to my favorite ] [ X ]