• ทิวสน
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : tewson7@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-05-07
  • จำนวนเรื่อง : 534
  • จำนวนผู้ชม : 3942402
  • ส่ง msg :
  • โหวต 737 คน
ทิวสน ชลนรา
หลากเรื่องราว...หลายเรื่องสั้น สร้างสรรค์-บันดาลใจ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
วันศุกร์ ที่ 9 สิงหาคม 2556
Posted by ทิวสน , ผู้อ่าน : 1521 , 10:21:12 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

.

ถ้อยคำหวาน...สาส์นรักจาก "แม่"
.

โดย : ทิวสน ชลนรา

 .

.

(ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต)
.

ช่างดีอะไรเช่นนี้ สัมมนาภาคบ่ายเสร็จไม่ถึงกับเย็นมาก จึงทำให้ฉันพอมีเวลาได้ออกมารับลมทะเล เดินเปลือยเท้าย่ำทรายขาวเม็ดละเอียดเช่นตอนนี้
.
ที่ผ่านมาเมื่อมีการสัมมนาต่างจังหวัด จะกี่ครั้งก็มีอันเลิกประชุมเสียเย็นค่ำ กินข้าวแล้วยังมีสัมมนาต่อ จึงน้อยครั้งที่จะได้ออกมาซึมซับความสดชื่นจากธรรมชาติ กับอากาศบริสุทธิ์ โดยเฉพาะชายทะเล ที่ฉันชอบ...

ชายหาดแห่งนี้สงบเงียบ เพราะเป็นที่ส่วนบุคคล กวาดสายตาพบแต่ชาวต่างชาติ ที่ทอดตัวนอนบนเปลรับลมทะเล บ้างก็เล่นน้ำ บ้างก็จูงมือลูกเดินเล่นริมหาด

ระลอกคลื่นซัดสู่ฝั่งสม่ำเสมอ ลมทะเลพัดหอบกลิ่นไอเค็มบางๆ มาเป็นระยะ ฉันรู้สึกผ่อนคลาย...ความขึงเครียดจากการประชุมตลอดทั้งวัน มลายไปหมดสิ้น


.

.

ฉันทอด สายตาออกไปไกล สำรวจริมหาด ฟองคลื่นสีขาว...น่าเดินเท้าแช่น้ำเสียจริง... ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขได้พาฉันหันไปสะดุดกับภาพหนึ่ง เด็กหญิงผมแดง หยิก ฟู กำลังยิ้มร่า หัวเราะเอิ๊กอ๊าก....แก้มยุ้ยน่าหยิกนั้น แดงอย่างกับผลมะเขือเทศสุก...

แม่หนูสวมชุดว่ายน้ำสีขาว ลาย ดอกไม้สีแดงเล็กๆ ตรงเอวมีระบาย คล้ายกระโปรงสั้นๆ แลดูน่ารัก กับวัยไม่น่าจะเกิน 3 ขวบ เธอกำลังวิ่งไล่จับผู้เป็นแม่ ซึ่งจับได้บ้าง ไมได้บ้าง ครั้งจับได้ก็หัวเราะชอบใจ จับไม่ได้ก็ทำท่าโยเย

ขณะหนึ่ง หนูน้อยโถมตัวไปข้างหน้าหมายจะคว้าแม่ให้ได้ แต่เป้าหมายข้างหน้าเบี่ยงหลบ จึงล้มคมำไปข้างหน้า และดูเหมือนความสนุกจะสะดุดหยุดอยู่เพียงนั้น เสียงหัวเราะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง
ทำให้ผู้เป็นแม่ชะงักเท้าหันกลับ ปราดเข้าไปหาก้มลงคว้าประคองตระกองกอดไว้ในอ้อมอก แล้วอุ้มขึ้นลูบหลังปลอบโยน เพียงครู่เสียงร้องไห้ฟังคล้ายจะแผ่วลง ขณะที่แม่หนูยังคงสะอื้นตัวโยน...

จากภาพเบื้องหน้า...มีอะไรบางอย่างเข้ามาสัมผัสใจฉัน...

ใช่…ฉันยังจำได้ดี เมื่อยังเด็ก ฉันก็เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้
และแม่ได้กระทำสิ่งที่วิเศษสุดต่อฉัน...


.

.

* * * * * *
.

ครั้งยังเด็ก และเริ่มจำความได้ คราใดที่ฉันหกล้ม คนที่มาถึงฉันเพียงชั่วอึดใจก็คือ "แม่"

เมื่อมาถึง แม่จะพยุงฉันลุกขึ้น แล้วอุ้มไปที่เตียงของแม่ ประคองให้ฉันนั่งลง แล้วแม่ก็หอมลงไปตรงที่ "โอ๊ย!" ฉันมักจะร้องออกมาให้แม่ได้ยิน จะได้รู้ว่าฉันเจ็บมากมายเหลือเกิน ทั้งที่แท้จริง บางครั้งก็ไม่ได้เจ็บถึงขนาดนั้น แต่ฉันก็แสร้งทำให้เหมือนจริง จากนั้น แม่จะขึ้นมานั่งข้างๆ ฉันบนเตียง จับมือน้อยของฉันไปกุมไว้...จ้องตาฉัน...แล้วพูดว่า...

"ปราย..เวลาที่ลูกเจ็บ ปรายบีบมือแม่นะจ๊ะ แล้วแม่จะบอกลูกว่า แม่รักลูกจ้ะ"

ฉันพยักหน้ารับคำ ด้วยสีหน้าที่แลดูน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่จะค่อยๆ เอนตัวลงนอน โดยมีแม่นอนอยู่ข้างๆ กุมมือฉันไว้ ฉันบีบมือแม่ ครั้งแล้วครั้งเล่า.... และทุกครั้ง...ฉันจะได้ยินเสียงแม่ตอบรับกลับมาว่า…

"แม่รักลูกจ้ะ" ทุกครั้งไป

ฉันยอมรับว่า บางครั้งก็แกล้งทำเป็นเจ็บ เพียงเพื่อจะให้แม่พูดคำนั้นอีก...


.

.

(ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต)

.
ครั้นโตขึ้น วิธีการปลอบประโลมของแม่ก็เปลี่ยนไป แม่เป็นนักสร้างสรรค์ ชอบคิดหาวิธีใหม่ๆ ปลอบโยนให้กำลังใจฉันเสมอ ทุกสิ่งที่แม่ทำล้วนแต่เป็นวิธีที่ทำให้ฉันรู้สึกดีกับชีวิตมากขึ้น...ใน ช่วงเรียนมัธยมปลาย แม้จะมีภาระยุ่งยากและเหนื่อยตลอดทั้งวัน แต่แม่ก็จะเตรียมเอแคร์ไม่ก็เค้กกล้วยหอมที่ฉันชอบ พร้อมน้ำส้มคั้น ไว้รอเมื่อฉันกลับถึงบ้านเสมอ…
.
พออายุ 19 เข้าเรียนมหาวิทยาลัย มีบ่อยครั้งที่ตอนสายๆ แม่จะโทรมาหาฉัน ชวนออกไปกินข้าวกลางวันอย่างกะทันหัน เพียงเพราะรู้สึกว่าวันนั้นอากาศดี แม่กับพ่อจึงขับรถจากชานเมือง เพื่อมากินข้าวกับฉัน และทุกครั้งที่พ่อกับแม่กลับไป แม่จะส่งการ์ดขอบคุณมาให้ฉันทางไปรษณีย์เสมอ ทั้งที่เราจะได้เจอกันทุกๆ วันเสาร์ เมื่อฉันกลับบ้านปลายสัปดาห์อยู่แล้ว ฉันรู้ว่าสิ่งนี้แม่ทำเพื่อย้ำเตือนให้ฉันรู้ว่า ฉันเป็นคนพิเศษสุดสำหรับแม่เสมอ...
.
ทว่า วิธีที่ประทับแน่นในความทรงจำของฉันมากที่สุด ก็ยังเป็นวิธีที่แม่กุมมือฉันไว้ และบอกว่า

"เวลาที่ลูกเจ็บ...บีบมือแม่นะจ๊ะ...แล้วแม่จะบอกลูกว่า แม่รักลูกจ้ะ" อยู่นั่นเอง


* * * * *


คืนหนึ่ง ในวัยสามสิบเศษ ฉันกลับถึงบ้านจวนเที่ยงคืน ทำธุระเสร็จ เตรียมจะเข้านอน พลันโทรศัพท์ได้ดังขึ้น...พ่อโทร.มา!
ทุกครั้งพ่อจะดูเป็นผู้นำ ความคิดชัดเจนเสมอ ไม่ว่าจะทำสิ่งใด แต่คืนนั้นจากน้ำเสียงของพ่อ ฉันสัมผัสได้ว่า พ่อกำลังสับสนและตื่นกลัว
"ปรายแม่ไม่สบาย เป็นอะไรไม่รู้ พ่อไม่รู้จะทำยังไงดี...ลูกรีบมาบ้านเราด่วนเลยนะลูก"

 

* * * * *


ขอบคุณพระเจ้า ที่การขับรถจากกลางเมืองไปชานเมืองใช้เวลาเพียง 30 นาที ต่างจากกลางวันลิบลับ ตลอดเวลาที่อยู่หลังพวงมาลัยเป็นช่วงเวลาที่ฉันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวได้ แต่วิงวอนเบื้องฟ้า เพราะห่วงกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่

ครั้นก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน ฉันพบสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของพ่อ เดินวนไปมา อยู่ที่ห้องรับแขกเพื่อรอฉัน..

ฉันเปิดประตูเบาๆ เข้าไปในห้องนอนของแม่ที่เปิดไฟสลัวที่หัวเตียง พบแม่นอนพริ้มตาอยู่บนเตียง หายใจแผ่ว ดูไร้เรี่ยวแรง...สองมือประสานไว้ที่อก...

ฉันรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ เดินเข้าไปใกล้...ทรุดลงข้างเตียง แล้วพยายามเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงที่สงบราบเรียบที่สุด ทั้งที่ก้อนสะอื้นมันจุกที่คอ

"แม่คะ...หนูอยู่นี่ค่ะ"

"ปรายเหรอ"

"ค่ะแม่"

"ปราย...ใช่หนูรึเปล่าลูก"

"ใช่ค่ะแม่...หนูเองค่ะ"

ฉันไม่ทันจะตั้งตัวเตรียมรับคำถามใดๆ ที่จะตามมา และเมื่อได้ยินฉันก็ถึงกับตัวแข็ง ด้วยไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปอย่างไรดี

"ปราย...แม่กำลังจะตาย...แม่กำลังจะไปอยู่กับพระเจ้าแล้วใช่มั้ยลูก" เสียงนั้นเบาหวิว แต่กรีดลึกลงกลางใจฉัน

ภาพแม่ที่อยู่เบื้องหน้า พร่าเลือนด้วยน้ำตาของฉัน ที่เอ่อท้นเต็มสองขอบตา จ้องมองดูแม่ที่แสนรัก นอนอยู่แบบช่วยอะไรตัวเองไม่ได้...

ความคิดของฉันวิ่งพล่าน กระทั่งคำถามหนึ่งแว่วผ่านเข้ามาในสมอง... แล้วถ้าเป็นแม่ล่ะ แม่จะตอบว่าอย่างไรนะ

ฉันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แต่เหมือนเวลาผ่านไปนานนับล้านปี กระทั่งคำพูดหนึ่งหลุดออกมา

"แม่คะ ...หนูไม่รู้ว่าแม่จะตาย รึเปล่า...แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ แม่ก็ทำใจให้สบายเถอะนะคะ...เพราะวันหนึ่งเราจะได้พบกันที่สวรรค์ และ...หนูรักแม่ค่ะ"

ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบดี แม่ก็ร้องครางออกมา "ปราย.ย.ย...แม่เจ็บเหลือเกินลูก"

อีกครั้งที่ฉันพยายามนึกว่า ควรจะพูดอะไรดี ฉันคว้ามือขวาแม่ขึ้นมากุมไว้ที่อก และได้ยินเสียงของตัวเองพูดออกไปว่า...


"แม่คะ...ถ้าแม่เจ็บ แม่บีบมือหนูนะคะ...แล้วหนูจะบอกว่า...หนูรักแม่ค่ะ"

 
แม่บีบมือฉัน...

"แม่คะ...หนูรักแม่ค่ะ"

 .

 .

(ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต)

.

การบีบมือและเสียงตอบ "หนูรักแม่ค่ะ" เกิดขึ้นระหว่างแม่กับฉันหลายครั้ง ตลอดเวลา 2 ปี ต่อมา... กระทั่งแม่จากไปด้วยโรคมะเร็งที่มดลูก

 .

ฉันไม่รู้ว่า นาทีแห่งชีวิตของแต่ละคนรอบกายฉันจะมาถึงเมื่อใด...แต่ ฉันรู้แล้วว่า เมื่อนาทีนั้นมาถึง ไม่ว่าฉันจะอยู่กับใครก็ตาม ฉันจะมอบวิธีปลอบประโลมแสนหวานของแม่ที่เคยกระทำกับฉัน ให้คนนั้นเสมอ…
.

"เวลาที่ลูกเจ็บ...บีบมือแม่นะจ๊ะ แล้วแม่จะบอกลูกว่า แม่รักลูกจ้ะ"


* * * * *

สุดสายตาที่ปลายฟ้า สีครามม่วงหม่นกำลังคลี่คลุม...ความมืดกำลังโรยตัว... ขณะที่ลมเย็นจากทะเลยังคงหอบพัดมา พร้อมเกลียวคลื่นทยอยซัดสู่ฟังหยอกล้อผืนทรายสม่ำเสมอ...ทุกสิ่งยังคงดำเนินไปเช่นเดิม ...

.
เฉกเช่นเดียวกับถ้อยคำหวานของแม่ ที่ยังคงขับขาน ดังก้องสะท้อนเป็นกำลังใจให้กับฉันตลอดทุกวันเวลา และจะยังคงประทับแน่นอยู่ในใจเสมอไป...

 .

.


หมาย เหตุ :: แต่งจากเรื่องจริงที่ได้รับจากฟอร์เวิร์ดเมลเมื่อราวปี 2000 ซึ่งเป็นเนื้อหาสั้นๆ ได้นำมาต่อยอด สร้างฉาก สร้างเหตุการณ์ เพิ่มรายละเอียด เพื่อนำเสนอในลักษณะเรื่องสั้น.../ทิวสน ชลนรา

 

* * * * * * * * *

.

 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ลำชานบ้านบู วันที่ : 09/08/2013 เวลา : 18.39 น.

สวัสดีครับ
รักแม่ครับ

ความคิดเห็นที่ 1 ลำชานบ้านบู ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ซันญ่า วันที่ : 09/08/2013 เวลา : 17.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SonyaUAS
เส้นทางเดินที่...ยาวไกลในแผ่นดินอื่น  http://www.booking.com/hotel/th/comon-bungalow-haadchaophao.html_ www.comonbungalow.com www.OmoneyCenter.com/805941/G  

ก้มคำนับกราบลงตรงหน้าตัก

สำนึกรักกตัญญูอยู่เสมอ

หมดดวงใจแด่แม่หลวงปวงเสนอ

ประชาเจอยิ้มรื่นชื่นละมัย

แหงนมองภาพข้างฝาทุกคราครั้ง

มีพลังจริงหนอเพราะยิ้มให้

แม่หลวงเราร่มเย็นปกฟ้าไทย

ชื่นฤทัยฉ่ำเย็นทั่วทุกตำบล

ก้มกราบแทบเท้าแม่แก่ของฉัน

ทุกคืนวันหอม อกอุ่นละมุนล้น

แม่คนดีทีหนึ่งของคนจน

ลูกรักท้นดวงใจให้แม่เอย.

............................

แด่แม่ฟ้าหลวง และ

แด่คุณแม่ของคนจนที่ท่านอยู่บนสรวงสวรรค์

ขอพุทธานุภาพคุ้มครองแม่เราทุกคน

ให้มีสุขภาพที่แข็งแรง


http://www.oknation.net/blog/SonyaUAS/2008/08/09/entry-1

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< สิงหาคม 2013 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

[ Add to my favorite ] [ X ]