• sdcenter
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : dominicsvo@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2008-10-13
  • จำนวนเรื่อง : 1120
  • จำนวนผู้ชม : 836349
  • ส่ง msg :
  • โหวต 2607 คน
นิตยสารดอนบอสโก (thaidbm..)
All about Salesian's Stories : DonBosco Magazine Online, News, Article, Message, etc...
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/thaidbmag
วันอาทิตย์ ที่ 11 มีนาคม 2555
Posted by sdcenter , ผู้อ่าน : 922 , 11:35:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน sdcenter โหวตเรื่องนี้



“เรื่องสมมติ”          
โดย..ส.พันธิตรา    

            โลกคือละครโรงใหญ่! ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงเรื่องสมมติ แต่งเติม เขียนบทกันขึ้นมา มนุษย์เราเดินตามบทละครของชีวิต เราสวมหัวโขนเป็นตัวอะไร เล่นบทบาทเป็นตำแหน่งอะไร ชีวิตก็เป็นแบบนั้น ปฏิบัติแบบนี้ เป็นสูตรที่ถ่ายทอดกันมา เราสมมติตำแหน่ง อาชีพ ฐานันดร เพื่อส่งป้อนผลงานเข้าเครื่องจักรของสังคม แล้วแต่ผลประโยชน์ที่ตกลงกันของมนุษย์ในสังคมนั้นๆ เรามอบบทบาทให้แต่ละคน..มีเวทีแสดง เพื่ออะไร.. ก็เพื่อตอบสนองจุดประสงค์แห่งความพึงพอใจ ซึ่งที่สุดแล้ว มันทำไปเพื่อใคร? และเป็นของใคร? บางครั้งก็ไม่มีใครที่อาจหยั่งรู้ได้.. 
            บางครั้ง..ใจคนยากจะเข้าใจ หลงใหลไปกับภวังค์ ที่คิดว่า..เป็นจริงในสิ่งสมมตินั้นๆ โดยเราลืมไปว่า..มันเป็นสิ่งที่เราประดิษฐ์ ปรุงแต่ง คิดเป็นอุบายขึ้นมา เราติดบ่วงกับดักของตัวเอง..ในสิ่งแทนค่า ที่โลกใช้ชื่อมันไปต่างๆ นานา แต่แท้ที่จริงแล้ว มันเป็นภาพ..ในหมอกควันสีจางๆ ของ”ความอยาก” ของ “เงินตรา” หรือของ “ตำแหน่งอำนาจ” เราเปลี่ยนสิ่งอำนวยความสะดวก..ให้กลับเป็นปัจจัยดำรงชีวิตหลักของคนเราไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

            แผ่นกระดาษหลายหลากสี แผ่นพลาสติกหลากหลายลวดลาย หรือตัวเลขรหัสดิจิตอลออนไลน์ ที่เราแทนค่า..เรียกมันว่า “เงินตรา” ความจริงแล้ว..ในตัวมันเอง..ไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าไม่มีใครสมมติ ตีค่าราคามันขึ้นมา “ตำแหน่งอำนาจ” บทบาทหน้าที่..ที่ถูกแบ่งกันทำ เพื่อขับเคลื่อนผลประโยชน์อะไรบางอย่าง ที่แตกต่างกันออกไป มันก็เป็นเพียงแค่หมวกสูงสีต่างๆ ที่นำมาสวม หรือรูปทรงของเสื้อผ้าที่นำมาใส่ เพื่อแบ่งกลุ่มก้อนการทำงาน มันเป็นเพียงแต่..สิ่งแทน เพื่อการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ของสิ่งมีชีวิต..เดินดินบนโลกกลมๆ ของเราใบนี้ แค่เท่านั้นมิใช่หรือ.. แต่เราใส่ความอยากกระหาย..ล่าสะสม จึงทำให้เราติดอยู่เพียงแค่..เครื่องห่อหุ้มภายนอก โดยลืมแก่นแท้ภายในของสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ไป ปัจจุบันเราจึงหลงทาง และ เราหลงทางกันไปมากจริงๆ !!! 

 

            ..เหมือนพระราชาและชาวเมือง..ที่ต้องพิสูจน์ฝีมือของช่างปั้นชั้นครู 2 คนว่า..ใครจะมีฝีมือเป็นเลิศที่สุดในแผ่นดิน โจทย์ที่ถูกตั้งขึ้นว่า.. ภายในสามวัน ทั้งสองจะต้องปั้นรูปหนูด้วยวัสดุอะไรก็ได้ และนำมาที่ท้องพระโรงแห่งนี้เพื่อทำการตัดสิน ทำให้ช่างปั้นทั้งสอง..ถึงกับกินไม่ได้ นอนไม่หลับในคำสั่งของพระราชา
            เมื่อครบกำหนด ช่างปั้นทั้งสองได้ถวายงานรูปปั้นแก่พระราชา ซึ่งบรรดาข้าราชบริพารเต็มท้องพระโรงต่างเป็นสักขีพยาน และเป็นผู้ช่วยตัดสินผลงานทั้งสอง
            หนูของช่างปั้นคนแรก..ทำขึ้นจากดินเหนียวชั้นดี ฝีมือประณีตละเอียดลออ ดูราวกับมันจะมีชีวิตขึ้นมา

            ส่วนหนูของช่างปั้นคนที่สอง..ทำจากวัสดุที่แตกต่าง รูปทรงแปลกตาสวยงาม เมื่อดูไกลๆ พอจะรู้ว่า..เป็นรูปปั้นหนู แต่พอเข้าไปดูใกล้ๆ ความเหมือนกลับลดลงไป..เหลือแค่ 30 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น 

            เพียงเท่านี้พระราชาและทุกคน..ก็ลงมติเป็นเอกฉันท์ให้ช่างปั้นคนแรก..เป็นผู้ชนะ
!
            แต่ช่างปั้นคนที่สองไม่ยอมรับ โดยให้เหตุผลว่า “การจะดูว่า..หนูตัวไหนเหมือนจริงหรือไม่.. ต้องให้แมวเป็นผู้ตัดสิน เพราะแมวย่อมรู้จัก..หนู..ดีกว่าทุกคน”
 
            ทุกคนต่างเห็นด้วยกับเหตุผลอันนี้ จึงได้มีการนำแมวฝูงใหญ่..เข้ามาปล่อยในท้องพระโรง และโดยไม่มีใครคาดคิด เมื่อแมวถูกปล่อย พวกมันต่างวิ่งกรูกันเข้าไปยังรูปปั้นหนู..ของช่างปั้นคนที่สอง และต่างแย่งชิงกัดแทะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยที่รูปปั้นหนูของช่างปั้นคนแรก ไม่มีแมวแม้แต่ตัวเดียว..ย่างกรายเข้าไปใกล้ ดังนั้น ชัยชนะของการเป็นช่างปั้นอันดับหนึ่งของแผ่นดิน..จึงตกเป็นของช่างปั้นคนที่สอง
            หลังจากวันนั้น พระราชาจึงเรียกช่างปั้นคนที่สอง..มาสอบถาม ถึงสาเหตุที่ฝูงแมวต่างสนใจ เลือกวิ่งกรูกันเลือกเข้าไปที่รูปปั้นของเขา
            ช่างปั้นทูลว่า “ฝ่าบาท ข้าน้อยเพียงแต่ใช้ก้างปลามาบด และปั้นเป็นรูปหนูเท่านั้น แมวสนใจไม่ใช่ความเหมือน แต่เป็นกลิ่น..ที่ปรุงแต่งยั่วยวนต่างหากล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
 



            แต่หลายครั้ง ทั้งๆ ที่รู้..แต่เราก็เต็มใจให้หลอก เพราะเราชอบสิ่งยั่วยวน และความหอมหวานของสุขสัมผัสที่อบอวล เราแกล้งทำไม่รู้ ไม่เห็น เพื่อจะไม่ต้องออกแรง ไม่ต้องเปลี่ยนแปลง ไม่ต้องตื่นจากความฝัน หรือเพื่อไปพบกับแสงตะวัน และแสงสว่างของชีวิตที่เป็นจริง
            จึงไม่แปลกอะไร ที่อาชีพในฝันของเด็กๆ สมัยนี้จึงอยากเป็นดารา นักร้อง ขึ้นเวทีอยู่หน้าจอทีวี มันดูเท่ห์ ดูหรูหรา ดูมีความสุข ที่มีแต่กลีบกุหลาบสีชมพู สังคมสร้างบทละครให้พวกเขาเดินตาม และตะกายตามฝันที่หลายคนได้ย่างกรายเข้าไปสัมผัส แม้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างก็ตามที และคำพูดที่ดูจะเป็นคำตอบของคำถามที่ดูไม่ดี ไม่งาม สำหรับตนเองและสังคมก็คือ “มันไม่ใช่ตัวฉันหรอก มันเป็นแค่การแสดง” หรือมันเป็นอาชีพของฉัน แต่ฉันไม่ใช่อยากจะให้เป็นอย่างนี้ ฉันทำไป..เพื่อเลี้ยงชีพของฉัน  
            เคยมีคนบอกว่า “เงินตรา” เป็นสิ่งมีค่าในโลกของทุนนิยม ยิ่งคนนิยมมัน ให้ค่าของมันเท่าใด เงินก็ยิ่งหอมหวนและชวนให้ขวนขวาย เพื่อที่จะ ได้มันมา..แม้ยอมสละทุกอย่าง แม้จะต้องเหยียบหัวคนอื่นเพื่อเงิน ครั้นพอได้มันมา แล้วก็เก็บเอามาบูชา..ราวกับว่า..เป็นพระเจ้า

            มีเงินเยอะแต่ใช้ไม่เป็น ดีแต่เก็บเป็นอย่างเดียว แบบนี้เรียก..บูชาเงิน แต่อีกพวกเสพเงินจนติด ต้องใช้เพราะความอยากของกิเลส อยากได้ไปซะทุกอย่างที่ ผ่านหน้าเจอเสื้อ กระเป๋า รองเท้า อยากได้..จนควบคุมตนเองไม่อยู่ มีเงินอยู่ในกระเป๋าไม่ได้ ต้องใช้ แบบนี้เรียก..เสพติดเงิน เพราะยิ่งใช้ ยิ่งมีความสุข จนกระทั่งใช้เงินเกินตัว จนเป็นหนี้สิน และแบบสุดท้าย..ใช้เงินให้เป็นทาสเรา โดยไม่ยึดติด แบบนี้มีน้อยคนที่จะเป็น เพราะไม่เพียงแต่..คุณใช้เงินเพื่อความสุขของตนเอง และครอบครัว แล้วยังเผื่อแผ่ให้ผู้อื่นที่เดือดร้อน ที่ขาดโอกาสกว่า ไม่ว่าคุณจะมีมากเพียงใด แต่ถ้าคุณไม่รู้จักแบ่งปัน มันก็น่าเสียดาย ที่เกิดมามีมากกว่าคนอื่น เพราะใจคุณมันหลงทาง และเล็ก..ยิ่งกว่าเจ้าหนูตัวกระจิ๊ดริ๊ดเสียอีก  
            “ท่านทั้งหลาย จงอย่าสะสมทรัพย์สมบัติบนแผ่นดินนี้เลย ที่นี่..ทรัพย์สมบัติทั้งหลาย..ถูกสนิมและขมวนกัดกิน และถูกขโมยเจาะช่องเข้ามาขโมยไปได้ แต่จงสะสมทรัพย์สมบัติในสวรรค์เถิด ที่นั้น..ไม่มีสนิมหรือขมวนกัดกิน และขโมยก็เจาะช่องเข้ามาขโมยไปไม่ได้ เพราะทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ใด ใจของท่านก็จะอยู่ที่นั่นด้วย” (มธ6
:19-21)...   





แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Silence of Love

บางทีคุณอาจจะไม่มีพ่อ..ที่ดีที่สุด แต่มีพ่อ..ที่รักคุณมากที่สุด จงดูแลคนที่ดูแลคุณ ก่อนที่จะไม่มีเค้าให้ดูแล..

View All
<< มีนาคม 2012 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31



[ Add to my favorite ] [ X ]


คุณคิดว่า..Blog Thaidbm เป็นอย่างไร? How do you think about this blog?
ดีมาก / very good
841 คน
ดี / good
1522 คน
พอใช้ / satisfy
24 คน
ปรับปรุง / unsatisfy
18 คน

  โหวต 2405 คน