• ทีเคต้นกล้า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : tkshop2hand@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2014-03-17
  • จำนวนเรื่อง : 343
  • จำนวนผู้ชม : 198377
  • ส่ง msg :
  • โหวต 396 คน
ปริญ บุญภูพิพัฒน์
วันอังคาร ที่ 26 สิงหาคม 2557
Posted by ทีเคต้นกล้า , ผู้อ่าน : 2156 , 15:37:40 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน ทีเคต้นกล้า โหวตเรื่องนี้

เรื่องสั้นขนาดกลาง  :  “ฟ้าหลังฝน”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่เครื่องผม ผมรับสาย ปลายสายพูดว่า “พี่คะ หนูอยากเลิกเหล้า”

ผมชื่อ ‘เก๊า’ เป็นลูกชายคนเดียว  ป๊าผมชื่อ ‘อาตง’  ม๊าผมชื่อ ‘อาเง๊ก’ ทั้งสองมีอาชีพขายเกาลัคในย่านเยาวราช ผมอายุยี่สิบย่างยี่สิบเอ็ด ผมถูกส่งตัวมาให้อาม่าเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ  เพราะป๊ากับม๊าต้องทำงาน ไม่มีเวลาเลี้ยงดูผม

สมัยเรียนมัธยม ผมเป็นคนที่ติดเพื่อนมาก จะว่าไปแล้ว ผมเป็นคนที่เกเรชอบหนีเรียน อยากรู้อยากลองไปเสียทุกเรื่อง ผมเริ่มสูบบุหรี่ตอนอายุสิบห้า และแน่นอน ผมเริ่มติดเหล้าในเวลาต่อมา...  

ผมชอบเที่ยวสังสรรค์เฮฮากับเพื่อนๆ ไม่สนใจการเรียน แต่ผมก็สามารถเอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง

ผมรักอิสระ ผมรักเพื่อน และเพื่อนๆก็รักผม ผมเหมือนคนมีปมด้อย เพราะคิดอยู่เสมอว่า ป๊ากับม๊าไม่เคยเลี้ยงดูผม ผมไม่เคยได้รับความรักทางร่างกาย แต่ได้รับความรักทางวัตถุเงินตรา ซึ่งผมไม่ได้ต้องการความรักแบบนี้

ผมเริ่มติดเหล้าตั้งแต่อยู่ชั้นม.สี่ ด้วยความที่อยากรู้อยากลอง วันหนึ่งผมพูดกับเพื่อนว่า “เฮ้ย! ไอ้แมค กูอยากลองแม่โขงในบ้านมึง เทมาให้กูสักแก้วซิ”

วันต่อมา ไอ้แมคทำงานได้ดีมาก ถ้ามันเอาใจใส่อย่างนี้ เหมือนการเรียนก็คงจะดี 

ทันทีที่เหล้าเข้าปาก น้ำสีชาแทบจะพุ่งออกมา ผมสบถด้วยความไร้เดียงสาว่า “ไอ้สัตว์! ขมฉิบหายเลย...” และนั่นก็เป็นคำพูดเดียว เพราะหลังจากนั้นมา ผมก็กลายเป็นทาสมันไปเสียแล้ว

..........

ป๊ากับม๊าผม ทั้งสองรักกันมาก ผมไม่เคยเห็นป๊าดุด่าว่าม๊าเลยสักครั้ง ไม่ใช่ซิ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ป๊าเตะเก้าอี้พังไปสองตัวด้วยความโมโห ที่ม๊าไม่ยอมกินยาตามที่หมอสั่ง

ผมมักทำให้ป๊ากับม๊าต้องหนักใจอยู่เสมอ วันหนึ่งม๊าเข้าไปทำความสะอาดในห้องผม แล้วบังเอิญเห็นขวดเหล้าที่ผมเพิ่งซื้อมา ผมกลับมาถึงบ้าน ด้วยความที่อยากเหล้า เปิดในตู้แล้วหาไม่เจอ ผมหามันจนทั่ว ไปเจอขวดเปล่าอยู่ในถังขยะ ผมรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น  

ผมโมโหมากควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ หยิบขวดเหล้านั้นปาลงพื้น เศษแก้วแตกกระจาย ป๊ากับม๊าได้ยินเสียง จึงรีบวิ่งออกมาดู  

ทันทีที่เห็นผม ป๊าตะคอกใส่ผมว่า “อาเก๊า ลื้อเป็นอะไรของลื้อ” ข้างกายป๊ามีม๊ายืนร้องไห้อยู่..

พออารมณ์เริ่มเย็นลง ผมเข้าไปคุยกับป๊า  ป๊าบอกว่า “อาเก๊า ป๊ารักม๊าลื้อมาก ลื้อรู้ใช่ไหม? ทำไมลื้อถึงชอบทำให้ม๊าต้องเสียใจอยู่เรื่อย ม๊าลื้อมีคนเดียวนะ ลื้อทำตัวให้ดีๆหน่อยได้ไหม?”

หลังจากเหตุการณ์นั้น ผมเข้าไปขอโทษม๊า ม๊าขอร้องให้ผมเลิกกินเหล้า

ผมรับปาก แต่ก็ทำได้แค่เดือนเดียว เพราะหลังจากนั้นมา ผมก็กลับมากินเหมือนเดิม

...........

ผมกินเหล้าทุกวัน วันหนึ่งผมกินเหล้าหนักจนไม่สบาย ตัวร้อนมีไข้ขึ้นสูง เวลานั้นเป็นเวลาสี่ทุ่ม

ม๊าบอกป๊าว่า “เฮีย เดี๋ยวอั้วจะออกไปซื้อยานะ” ทั้งๆที่ข้างนอก ฝนกำลังตกหนัก  

ด้วยความเป็นห่วงม๊า ป๊าพูดว่า “เดี๋ยวรอให้ฝนหยุดตกก่อน อั้วจะออกไปซื้อให้”

ม๊าตอบกลับมาว่า “เฮีย อาเก๊าอีตัวร้อนมากนะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวอั๊วจะรีบไปรีบมา”  

...ไม่นานนัก ผมได้ยินเสียงรถเบรค ตามมาด้วยเสียงล้อยาง เสียดสีกับพื้นถนน  มีคนร้องตะโกนว่า “มีคนถูกรถชน”

ฝนยังเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ผมพยุงตัวขึ้นจากเตียง เรียกป๊าให้ออกไปดูด้วยกัน ทันทีที่มาถึง ป๊าตกใจในสิ่งที่เห็นตรงหน้า เจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังยกตัวม๊าขึ้นรถพยาบาล ผมและป๊าติดตามไปในทันที

..........

โรงพยาบาลที่ดูสงบเงียบ ตอนนี้เหมือนมีลมมรณะพัดความร้อนรนและกลิ่นคาวเลือดเข้ามา 

“หลีกทางหน่อยครับ หลีกทางหน่อยครับ เอาเข้าห้องฉุกเฉินเลย” บุรุษพยาบาลสองนาย ช่วยกันเข็นร่างไร้สติของม๊าเข้าห้องฉุกเฉินในทันที

ช่วงเวลาต่อมา ผมกับป๊ายืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน สีหน้าป๊าดูเป็นกังวลมาก ยังคงช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  ผมเดินเข้าไปกอดป๊าแล้วพูดว่า "ป๊า อั้วขอโทษ  อั้วทำให้ม๊าต้องเป็นแบบนี้”

ป๊ามองหน้าผมแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ความผิดของลื้อหรอก ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ม๊าเขารักลื้อมากนะอาเก๊า“

“ป๊า ต่อไปนี้ อั้วจะเลิกเกเร อั้วจะเลิกกินเหล้า” ผมมองหน้าป๊าด้วยสายตาที่บ่งบอกคล้ายคำมั่นสัญญา  

ทันทีที่พูดจบ หมอผู้ดูแลเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่ดี หมอพูดว่า ”คนไข้ถูกชนที่อวัยวะสำคัญ อีกทั้งยังเสียเลือดมาก หมอพยายามอย่างเต็มที่แล้ว เสียใจด้วยครับ”

หมอพูดจบ ป๊าที่ดูแข็งแรงทรุดตัวลงกับพื้น น้ำในตาไหลออกมาเป็นทาง หัวใจป๊าแทบแตกสลาย ผมเดินเข้าไปกอดป๊าแต่ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากผม        

เหตุการณ์นี้เป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตผม  และคนที่ชนม๊าผมตาย ตอนนี้ทางตำรวจรู้ตัวแล้ว เป็นวัยรุ่นอายุสิบเจ็ดย่างสิบแปด เมาเหล้าหลังกลับจากงานปาร์ตี้ และ ‘มัน’ เป็นลูกนักการเมืองระดับประเทศ เรื่องทั้งหมดก็ดูเหมือนจะเงียบหายไป

...........

หลังจากม๊าเสีย ป๊าก็ดูเปลี่ยนไป ป๊ายังไม่หายจากอาการเศร้าและมันคงจะไม่หายตลอดไป ทุกๆวันที่ตื่นขึ้นมา ชีวิตป๊าเหมือนขาดเลือดไปหล่อเลี้ยงหัวใจ กำลังวังชาที่มีเริ่มหดหายไป คลื่นหัวใจค่อยๆแผ่วบางลงไปทุกที 

บางคืนผมแอบเห็นป๊ามองรูปม๊า แล้วพูดว่า “อาเง๊ก อั้วทุกข์ใจเหลือเกิน ไม่มีลื้อ อั้วจะอยู่อย่างไร? อั้วอยากลืมความทุกข์ ขออั้วดื่มนะอาเง๊ก”  ป๊าพูดจบ เหล้าในมือก็ถูกกระดกลงคอหายวับไป

“ขออั้วดื่มนะอาเง๊ก” คำนี้อาม่าเคยเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนป๊าผม เป็นคนที่ดื่มจัดมาก แต่หลังจากได้เจอกับม๊า ม๊าบอกว่าถ้าป๊ายังไม่เลิกกินเหล้า ก็จะไม่ยอมแต่งงานด้วย และความรักก็สามารถชนะทุกอย่าง  ป๊ายอมเปลี่ยนตัวเอง โดยให้คำมั่นสัญญาว่า จะเลิกกินเหล้าจนกว่าจะตายจากกันไป ป๊าก็ทำได้จริงๆ จนมาผิดคำสัญญาในวันนี้ ...

พอป๊าเริ่มดื่ม ก็เหมือนความรู้สึกเก่าๆมันค่อยๆย้อนกลับมา ป๊าเริ่มดื่มหนักขึ้นๆทุกวัน จนร่างกายทรุดโทรม ไม่มีเรี่ยวเเรงจะทำงานเหมือนแต่ก่อน มือไม้สั่น ซึมเศร้า ชีวิตครอบครัวเราตกต่ำลง

เงินทองที่มีก็หมดไปกับขวดเหล้า และถ้าวิญญาณของม๊ารับรู้คงเสียใจมาก แต่จะให้ทำอย่างไร เพราะเหล้าเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ป๊าหายจากความเศร้าโศกได้ (ชั่วคราว)

หลังจากม๊าเสีย เป็นผมเองที่กลับเลิกเหล้าได้ ผมมองเห็นสภาพป๊าในวันนี้แล้ว ไม่ต่างอะไรกับหมูในโรงฆ่าสัตว์ที่รอโดนเชือด ขืนปล่อยไว้อย่างนี้ ไม่ดีแน่  ถ้าผมไม่คิดจะทำอะไร ผมมันก็ลูกเนรคุณแล้ว ผมตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ผมจะพาป๊าไปรักษาที่สถานบำบัด

...และในคืนนั้นเอง ระหว่างที่ผมกำลังจะเข้านอน ผมได้ยินเสียงคล้ายลูกขนุนตกดังกระทบพื้น ตามด้วยเสียงแก้วแตก ผมรีบวิ่งลงมาดู ตกใจในสิ่งที่เห็น ป๊านอนหมดสติอยู่ที่พื้น เนื้อตัวแดงกล่ำ ผมตะโกนเรียกคนในละแวกบ้าน ให้ช่วยกันพาป๊าส่งโรงพยาบาลทันที

ระหว่างทาง ผมบอกกับป๊าว่า “ป๊าอย่าทิ้งอั้วไป ป๊าอย่างทิ้งอั้วไป“

...........

โรงพยาบาลที่ดูสงบเงียบ ตอนนี้เหมือนมีลมมรณะพัดความร้อนรนและกลิ่นคาวเหล้าเข้ามา 

ภาพเดิมๆย้อนกลับมาหาผมอีกครั้ง

“หลีกทางหน่อยครับ หลีกทางหน่อยครับ เอาเข้าห้องฉุกเฉินเลย” บุรุษพยาบาลสองนาย ช่วยกันเข็นร่างไร้สติของป๊าเข้าห้องฉุกเฉินในทันที

เวลาผ่าน ผมเฝ้ารอด้วยความร้อนรนและกังวลใจ หมอผู้ดูแลออกจากห้องฉุกเฉิน แล้วพูดว่า “พ่อคุณเกิดอาการช็อคกะทันหัน เลือดไม่ไปเลี้ยงสมองชั่วคราว ต้องได้รับการผ่าตัดโดยด่วน”

“ป๊าผมเป็นอะไรครับ?” ผมถาม

“พ่อคุณเส้นเลือดในสมองแตก โอกาสรอดห้าสิบห้าสิบ” หมอพูด

ผมปาดน้ำตาที่ซึมไหลออกมา แล้วพูดว่า “หมอ ช่วยป๊าผมด้วยครับ..”

............

บุรุษพยาบาลเข็นป๊าออกจากห้องผ่าตัด หลังผ่านไปสามชั่วโมง สภาพที่ผมเห็น  ป๊ามีผ้าขาวพันรอบศีรษะ ที่จมูกมีเครื่องช่วยหายใจ พร้อมสายยางระโยงระยางสอดเข้าไปในปาก ป๊านอนหลับตาสนิท  

ผมเห็นสภาพป๊าตอนนี้แล้ว ผมพร่ำถามตัวเองว่า มันคงเป็นเวรกรรมของผม ที่ต้องมารับโทษในสิ่งที่ผมได้กระทำไป ผมมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า “เมื่อไหร่เรื่องเลวร้ายจะผ่านไปเสียที”   

ผมหลับไปตอนไหนไม่รู้  ทันทีที่ตื่นขึ้นมา ป๊ายังอยู่บนเตียง ป๊าลืมตาได้แต่พูดไม่ได้ ป๊าเหมือนต้องการจะบอกอะไรบางอย่างแก่ผม  ผมมองเข้าไปในดวงตาป๊า ผมรับรู้ได้ทุกอย่างที่ป๊าต้องการจะบอก

ป๊าจะไม่ไหวแล้ว ป๊าขาดกำลังใจ ถ้าม๊าอยู่คงจะไม่เป็นแบบนี้ ดวงตาคู่นั้นก็ค่อยๆปิดลง ลมหายใจเริ่มแผ่วเบา เส้นชีพจรเต้นถี่ช้าลงทุกทีๆจนเป็นเส้นตรง และนั่นก็เป็นคำตอบว่า  ป๊าได้จากผมไปแล้ว  

...........

หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับครอบครัวผม  มันทำให้ผมได้คิดทบทวนว่า เหตุการณ์ทั้งหมดนั้นมันเกิดจากอะไร? และ คำตอบที่ได้ คือ ‘เหล้า’  

ถ้าผมไม่กินมันจนล้มป่วยไม่สบาย  ม๊าก็คงไม่ต้องออกไปซื้อยาให้ผมในช่วงเวลาอย่างนั้น  และ ม๊าคงไม่โดนไอ้ขี้เมาชนตาย ถ้าม๊าไม่ตาย ป๊าก็คงไม่ตรอมใจกินเหล้าหนักขนาดนี้  สุดท้าย ‘มัน’ ก็มาคร่าชีวิตป๊าผมไปอีกคน

“ทำไมไม่เอากูไปคนเดียว ทำไมต้องเอาครอบครัวกูไปด้วย” ผมพร่ำร้องตะโกนกับตัวเอง 

ผมเกลียดมัน! ทางเดียวที่ผมพอจะทำให้ คือ กำจัดมัน

หลังจากวันนั้นมา ผมบอกกับตัวเองว่า ชีวิตที่เหลือของผมจะอุทิศทำเพื่อสังคม ผมเริ่มไปสมัครเป็นอาสาสมัครเกี่ยวกับการรณรงค์เลิกเหล้า ร่วมเดินสายทำกิจกรรมให้ความรู้ ต่อต้านเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ทุกประเภท

เมื่อประสบการณ์มากขึ้น ผมเริ่มมีโอกาสได้เดินสายออกบรรยายด้วยตัวเอง ถึงพิษภัยและโทษของแอลกอฮอลล์ โดยยกเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับครอบครัวผมนำมาถ่ายทอด ลำพังตัวผมเอง ก็คงทำได้ระดับหนึ่ง แต่ถ้าหลายคนช่วยกัน จึงเกิดเป็นพลังอันยิ่งใหญ่

ผมเริ่มตั้งชมรม ‘อยากเลิกเหล้า เราจัดให้’ โดยเน้นให้ความรู้และให้คำปรึกษา โดยปัจจุบันผมมีแฟนเพจแล้วประมาณสามพันคน ที่พร้อมจะช่วยเหลือ และติดตามความเคลื่อนไหวของชมรม ต่อต้านและสู้กับมันทุกรูปแบบ

เราต้องปรับเปลี่ยนค่านิยมใหม่ โดยการปลูกฝังให้คนหมู่มากรู้สึกรังเกียจ คนที่เชิดชู ‘น้ำเปลี่ยนนิสัย’ บางทีความเท่ไม่ได้อยู่ที่การ อยู่ในสังคมของคนกินเหล้า แต่ความเท่มันอยู่ที่เรา ได้ทำอะไรช่วยเหลือสังคมนี้มากน้อยแค่ไหน หากทุกคนช่วยกัน สังคมโดยรวมจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน ผมเชื่ออย่างนั้น

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่เครื่องผม ผมรับสาย ปลายสายพูดว่า “พี่คะ หนูอยากเลิกเหล้า”

........

เรื่องโดย : ปริญ  บุญภูพิพัฒน์ (ต้นกล้า)  

 




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< สิงหาคม 2014 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            



[ Add to my favorite ] [ X ]