• ต้นบัวดิน
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-03-27
  • จำนวนเรื่อง : 104
  • จำนวนผู้ชม : 77829
  • ส่ง msg :
  • โหวต 51 คน
tonboudin
การกระทำบางสิ่งที่ เป็นสิ่งธรรมดา การ พูด ฟัง เขียนอ่าน เล่นเสียง ง่ายๆ เพื่อใครบางคน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/tonboudin
วันอาทิตย์ ที่ 14 เมษายน 2556
Posted by ต้นบัวดิน , ผู้อ่าน : 588 , 11:42:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน ต้นบัวดิน โหวตเรื่องนี้

เรื่องสั้น: ทะเลทรายกลางป่าหิมะ โรมิโอและจูเลียต

 

ร้านกาแฟแห่งหนึ่งใจกลางมหานคร ประเทศไทย

 

กาแฟอะไรวะ แม่ง กูซื้อเนื้อเลี้ยงคนได้เกือบครึ่งตำบลน่ะเนี่ย เหี้ย! 

“ผมสบถในดวงหทัยของกวีบ้า เบาๆ”

 

รักท้องทะเลในดวงจันทร์

ความรัก ทะเลทรายกลางป่าหิมะ

ความรัก ของโรมิโอและจูเลียต”

 

ผมคิด ขณะเขาถาม ผมรู้สึกตัว ว่ามีคำถาม

 

เขา “มาทำธุระแถวนี้หรือเปล่าค่ะ”

 

ผม “วันนี้ฝนตกหนัก”

 

“คะ มันร้อนมาหลายวัน”

 

“ดีครับ” ผมตอบอย่างสุภาพ

 

“อเมริกาโน่ร้อน 1 ที่ครับ”

 

รอยยิ้มของเธอและสูตรคำถามอันสง่างามที่ส่งมา ทำให้ผมต้องประมวลผล

จริงแล้วไม่ต่างจาก  “เป็นไงบ้าง สบายดีไหม” “ กินข้าวมาแล้วยัง”

คือ ความคุ้นชิน คุ้นเคย เราสนิทกันทันที่ทันใด ใช่หรือไม่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าพื้นที่ที่ห่างไกลจนใกล้

ไกลจนมิอาจจะใกล้ได้ แต่ก็รู้สึกบ้าง ก็ดีที่รู้สึกครับ คนเขาถามก็น่าจะเข้าท่าเข้าที แม้นจะเป็นการถ้าตอบไป

ผมเกลียดชังเหตผลเสียจริง แต่ผมชอบสาเหตุของเหตุผลอย่างไร้สาเหต บ้าเปรี้ยะ ให้ตายชิ

 

ผมตอบเขาไปว่า 

“วันนี้ฝนตกหนัก”

ซึ่ง เธอก็รีบปรี่สวมรับคำตอบว่า

“ค่ะ มันร้อนมาหลายวัน”

ค่ะ อเมริกาโน่ร้อน และอุณหภูมิเดือด เมษายน 2556...

ครับผม...

 

เธอยิ้มพร้อมยื่นกาแฟแก้วนั้นให้ผม เหมือนกับหนุ่มสาวจีบกัน คะนองนึก

พายุฤดูแล้งมันร้ายจริงๆ โบราณว่า

 

“ขอบคุณครับ”

ผมยิ้มตอบกลับไป เธอชายหางตาอย่างน่ารักน่าชังในเสน่ห์ของเธอ

แรงพอกับพายุฝนหลงฤดูชอบกลบอกไม่ถูกครับ

 

ผมรีบไปหาที่นั่งที่อันน้อยนิด แถบจะไม่มีว่างเลยก็ว่าได้

พร้อมกันนั้นก็สงบสติอารมณ์นิดหน่อยระหว่างหาที่นั่ง

ผมมอง ผมมองออกไปไกลเสียจน.. ทุกคนต่างก็นั่งพูดคุยกันอย่างเงียบเหงาในสำเนียงที่ละเมอเมือง

ความเป็นเมือง และเมืองควรจะเป็น...?

 

อเมริกาโน่ร้อน วรรณกรรมระดับโลกเช็คสเปียร์ จากอักษรศาสตร์ ฯ

ผมทำไงได้ นอกจากอ่านมันคู่กับการจิบกาแฟ รอคอยอย่างสิ้นหวัง

คงต้องดูอาการ การยกพลตะลุมบอนระหว่างเม็ดฝน และเแสงแดดร้อน

การเก็บศพเม็ดฝนทำไปได้ยากลำบาก และไม่ปรากฏร่องรอยใด

เมษาฯ นรก ในท่ามกลางสายฝนผ่าฤดูร้อนสุดหรรษา

และสายลมแกมเม็ดฝนได้คุกคามกันและกัน ทะเลาะวิวาท กระทบกระทั่ง

ทั้งคู่ผสมกลมกลืนลงอากาศ ในแสงแดดร้อนอย่างเอาเป็นเอาตาย

สุดท้ายก็ไม่สงบ จู่ๆ ทันใดนั้นก็จบลงได้เป็นอย่างดี ราวกับว่า

ไม่เคยมีฝนตกแดดออกเลย

 

ผมรู้อยู่แล้วต่อไป ต่อไปต้องอบอ้าว อับชื่น เหนียวอึดอัด

คับแค้นระหว่างคู่กรณีเศษเสี้ยว กระจัดกระจายไปเป็นธรรมดาและธรรมชาติ

 

ทุกอย่างก็คงเส้นคงว่าในความเป็นไปของมนุษย์

แทบไม่มีความแตกต่างอะไรระหว่าง การเกิด แก่ เจ็บ ตาย

ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นการที่ฝนตกในฤดูที่แปลกประหลาด

ยอมเป็นไปโดยไม่ต้องคิดว่าพิสดารแต่อย่างใด 

 

กาแฟคำแรก ผมดื่มแก่ความทุกข์ระทม แด่ความตายของเม็ดฝนที่จุติบนโลก

โดยที่ไม่รู้ชะตากรรมต่อไป มันจะเป็นอย่างไร ชีวิตกาแฟ

 

มันไหล มันร้อนพ่าวๆ ไหลลงลำคอดาดลำใส้เล็ก-ใหญ่ลงไปถึงส่วนที่ร่างกายอนุญาต

อนุญาตให้พักอยู่ตรงนั้นชั่วคราว ช่างเหมือนชีวิตคนจริงๆ หรืออาจจะไม่เป็นเช่นก็ได้

 

หญิงสาว ความรัก ชายหนุ่ม เรื่องราวใดๆ ใครกัน ช่างเขียนบทได้โรแมนติกอย่างนี้

ชายหนุ่ม รักหญิงสาว ความรักระหว่างสองคนไม่ใช่ความรักที่เรารัก

และเขารักกัน แต่รักและแรงปรารถนาจากสิ่งอื่นที่หยิบยื่นให้แทนการเลือก

สิ่งที่หลงเหลือคือ...ความรักที่เลือกจากคนเหล่านั้นได้มีเสรีภาพเลือกเอง

บังคับมิได้ ละคร ละครจริงๆ

 

หนังสือในมือ ตัวละครแสดงลงในสมอง ความรู้สึกหลากล้นในพื้นจินตนาการ บท ตัวบท เวลา สถานที่

ผมสร้างมันขึ้นเองแล้วเริ่ม จิบกาแฟ จิบกาแฟร้อน หญิงสาวคนนั้น

ร้อยยิ้มดังประกายไฟในดวงตาเธอปรากฏในใจเรา

 

 "ผมอ่าน"

 

แม็คเบธ หนึ่งในเรื่องโศกนาฏกรรมของเช็คเปียร์ แต่โรมิโอ และจูเลียต

สร้างบรรายกาศดึงผมไปสู่สถานที่ เวลาจินตนาการที่ที่ปรากฏจริง

และปรากฏจริงจริงในบรรทัดของการอ่าน มีอำนาจเหนืออำนาจบางอย่าง

มันทำให้ผมต้องใช้เวลาระหว่างรอเม็ดฝนนอกฤดูกาลมาเยี่ยมโลกเพื่อสลายร่างแห่งตัวตนอีกครั้ง 

 

ที่พื้นโลกอาจจะผ่อนคลายความตรึงเครียดอารมณ์

ความรู้สึกอันทรมานที่แสนงดงามสุนทรีย์แสงแดดฤดูร้อนเมษายน

พิฆาตแหลกลาญ เละ เศร้า ทรมานในสุดห้วงอารมณ์แห่งมนุษย์ ที่นั่งรอบข้างนี้กระมัง

 

ผมหาที่นั่ง โต๊ะเก้าอี้ พร้อมกับกาแฟแก้วนั้น เป็นสมบัติของผมทันทีที่ผมจ่าย

ประตูทางเข้าทิศตะวันออก ระหว่างนั้นมีคนเดินเข้าออกอย่างมาก 

 

กาแฟคำแรก ผมดื่มแก่ความทุกข์ระทม แด่ความตายของเม็ดฝนที่จุติบนโลก

โดยที่ไม่รู้ชะตากรรมต่อไป มันจะเป็นอย่างไร ชีวิตกาแฟ

 

เมืองเวโรนา และตระกูลคาปูเลตส์กับมองตากูร์ ทะเลาะวิวาทกันจนบ้านเมืองไม่มีความสงบสุข

ตัวละครเริ่มตายลงที่ละตัว โกรธ โลภ หลง รัก ความรักคือความเกล้าหาญ ความรักคือสิ่งที่รุนแรงพร้อมอ่อนโยน

บ้าคลั่งและอื่นๆ และอื่นๆ......

ความลับที่เปิดเผยมิได้ แต่ที่จริงก็ทราบทั้งหมด ทั้งหมดของหัวใจแต่ก็พูดมิได้ 

 

ถ้าสองตระกูลก่อเหตุอีกครั้งจะต้องได้รับโทษอย่างหนัก เป็นพระราชกระแสรับสั่ง

เจ้าผู้ครองนคร คำสั่งอาจจะใช้ไม่ได้เมื่อเหตและผลมันไม่คงเส้นคงวา

ทำให้ความรักทั้งหมดถึงจุดจบอย่างบังคับมิได้

 

ผมอ่านจบพร้อมกับกาแฟแก้วนั้นเกือบหมดแก้ว รอยยิ้มของหญิงสาวหรือของจูเลียตเป็นแบบใหน

มีประกายไฟในสายตาเลยทำให้โรมิโอ หลงเสน่ห์แม่จูเลียตยังชิน่ะ

หรือว่ากาแฟจะเป็นเหมือนบทละครของเช็คสเปียร์

ผมคิดว่าถ้าใช่จะเป็นยังไง

ถ้าไม่ใช่เป็นอย่างไร

"ผมยิ้ม" 

เหตผลมันไม่เข้ากัน จะเปรียบเทียบกันได้อย่างไรเล่า

 

ผมบอกรักครั้งสุดท้ายจริงๆ โดยสาบานว่าจะดื่มให้หมดแก้ว

เพื่อที่ฝนและแสงแดดเมษายนนี้และหรืออื่นๆ

จะไม่มีความตายปรากฏจากสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ระหว่างเม็ดฝนหรือแสงแดด

พื้นดินอาจจะไม่ใช่ที่เก็บร่างกายใครต่อใครและหวังว่าโรมิโอ และจูเลียต

คงปราถนาให้เช็คเปียร์ เขียนบทให้พวกเขาไม่ต้องตายจะได้ไหม

อะไรทำนองอย่างนี้

 

กาแฟหยดสุดท้าย น้ำตาลื่นไถลหกคะเมนตีลังกาในท่านั่งปกติธรรมดา

พร้อมกันกับเสียงกระหึ่มซิมโฟนี่บทที่เก้าของเบโธเฟ่นดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ขณะที่ผมนั่งฟังคอนเสิร์ต ที่เกาหลีใต้ 

 

ผมเดินเลียบเลียสายลมฝั่งโขงที่ต้าจู่ เหาะท่องลงมา เที่ยวลงมาเรื่อยๆ เปื่อย 

รอพบกลุ่มนักเขียน ณ จุดนัดพบ ฝั่งโขงหนองคาย

 

จุดนัดพบ

“กูหิวข้าว ฉิบหาย”

“สงครามจะเกิดอีกครั้งละซิ”

 

“เฮ้ย! สั่งอะไรไปบ้างยัง”

“ยั้งๆ กูหิว ฉิบหาย”

“แดรกๆ ไปก่อนละกันเบียร์ผลไม้สด”

“ผมตอบไปยังคนที่ถาม”

“รอพวกนั้นมันเสร็จมาก่อนค่อยว่ากัน”

“เออ ดีเหมือนกัน เดียวคงมาถึง กูว่าพระอาทิตย์มักจะรอสายลม” สวาทจริงๆ

 

เขาหยิบกวีนิพนธ์ ของ ของใครก็ไม่รู้จัก หยิบขึ้น หยิบขึ้นมาอ่านอย่างมีอาการทุราจารมองมายังผม

ผมก็มองไม่ทันเห็น วิบวับๆ เล่มนั้น ชื่ออะไรก็ไม่รู้

 

“ผมนั่งริมฝั่งโขงและเพื่อนๆ นักเขียน ตอนเย็นๆ ของวันนั้น”

“ผมนึกถึงเรื่องพวกนี้ได้อย่างไรเนี่ย บ้าชะมัดเลย”

 

ส้มตำ ปลาเผา เบียร์สดผลไม้ และหญิงสาวในบทกวี “เจ้าหญิงบัวดิน” ถกกันนัวเนีย

ในบันดานักเขียน คุณค่ามันอยู่ตรงไหน ? ฯลฯ

 

ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นกับคำถกเถียงนั้น ทั้งหมด

 

นอกจากส้มตำ เบียร์สดผลไม้ รสชาติมันอร่อยมาก มากจนอากาศ ภูมิประเทศ 

บรรยากาศที่กำลังจะจากผมไป แทบแยกไม่ออกเลย ผมคงไม่ได้พบอีกแล้วซิ ที่รัก...

 

“คลุ้มคลั่งเล็กน้อย” ผมระงับมันด้วยรสเบียร์ผลไม้สด

ลื่นเลยครับ เนียนจริง แม่เจ้าโว้ย ตัดกับรสส้มตำเปรี้ยวหอมรสมะนาวสดๆ หวาน เข็ม เผ็ด

กรอบผสมจนลงตัวอย่างมากๆ รสปลาเผาที่สด ผักที่สดสุดๆ มันอาจจะทำให้ผมลืมเธอช่ัวขณะ”

ให้ตายซิ...

 

ผมรักเธออย่างจริงจังแล้วเนี่ย...

โอ้ จูเลียตของผม...

ที่รักอย่าเพิ่งจากผมไปเลยๆๆๆ ครับๆๆๆๆ เสียงในโสตประสาทกำธร...

ดวงตะวันลับฟ้า สัญญาณว่าชีวิตก็ลาลับเช่นกัน

ผู้คน ความฝัน ความจริง

ภาษา และการสนทนา...

จากนั้น เพลงน้าพรศักดิ์ ส่องแสง เต้ยโขง...ตึบๆ เลยครับ

คลอเคลียไปกับรสชาติอาหารได้เป็นอย่างดี

ผม...

 

...จบ...

@ต้น บัวดิน





แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน