*/
  • kwunk-log-cabin
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nirut@dr.com
  • วันที่สร้าง : 2012-09-21
  • จำนวนเรื่อง : 64
  • จำนวนผู้ชม : 23131
  • จำนวนผู้โหวต : 7
  • ส่ง msg :
  • โหวต 7 คน
การขอสถานะความช่วยเหลือห้ามจำหน่าย
การเลือกเมนูและการดำเนินการ
0 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูล
1 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูลสำหรับภาวะฉุกเฉิน
0 คน

  โหวต 1 คน
วันศุกร์ ที่ 14 กันยายน 2561
Posted by kwunk-log-cabin , ผู้อ่าน : 253 , 20:38:18 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บทที่ ๓๗
“อย่าข้ามคนล้ม”

มีสุภาสิตบทหนึ่ง ความว่า “ไม้ล้มข้ามได้—คนล้มอย่าข้าม” สุภาษิตบทนี้ มีอธิบายว่า ไม้ไม่มีชีวิต จิตใจ เมื่อล้มลงจะข้ามก็ควร ภัยไม่เกิดเพราะข้ามไม้เช่นนั้น ส่วนคนที่ล้ม อย่าข้ามเขา เพราะคนแม้จะล้มแล้วก็จริง แต่เรี่ยวแรงกำลังเข้ายังเหลืออยู่บ้าง และเขายังมีจิตใจอยู่ คนจึงไม่ควรหมิ่นคนด้วยกัน โดยอย่าข้าม คือ อย่าดูถูก อย่าเหยียดหยามคนที่ล้ม เพราะเขาอาจเป็นภัยต่อเราในวันหน้า ทั้งนี้ เพราะเรื่องของคนเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน ดังโบราณสอนไว้ว่า “ชั่ว ๗ ที — ดี ๗ ครั้ง” เป็นต้น ซึ่งเรื่องนี้ มีคำสอนปรากฏอยู่ ในธรรมนิติเกี่ยวกับเรื่องไม่ให้ดูหมิ่นคนด้วยกัน ความว่า

หีนปุตฺโต ราชมจฺโจ
บุตรของตระกูลต่ำ ถ้าวาสนาส่ง อาจเป็นอำมาตย์ก็ได้

พาลปุตฺโต จ ปณฺฑิโต
บุตรโง่ ถ้าหากเพียรเล่าเรียน อาจเป็นบัณฑิตก็ได้

อธนสฺส ธนํ พหุํ
คนยากจนไร้ทรัพย์ อาจกลับเป็นเศรษฐีก็ได้

ปุริโส มา จ มญฺญตฺถ
ฉะนั้น คนอย่าเพ่อดูหมิ่นคน ดังนี้ ฯ

เรื่องของคน เป็นเรื่องของความเปลี่ยนแปลง คือ ไม่แน่นอน ไม่คงที่ ต้องหมุนเวียนสลับกันไปทั้งดีทั้งชั่ว ทั้งสุข ทั้งทุกข์ เยี่ยงนี้ตลอดกาลนาน

ฉะนั้น คนจึงไม่ควรหมิ่นคน แม้ว่าผู้นั้นจะประสบความทุกข์ หรือต้องรับภัยพิบัติอย่างร้ายแรง อันเห็นอยู่เฉพาะหน้า เพราะเขาอาจโด่งดังรุ่งเรืองขึ้นใหม่ดีกว่าเราในอนาคตก็ได้ ดังที่โบราณท่านสอนไว้ว่า “ไม่ล้มข้ามได้—คนล้มอย่าข้าม” ดังนี้

ผาตึ กริยา อวิเหฐยํ ปรํ
ควรทำแต่ความเจริญ อย่าเบียดเบียนเขา

 


หนังสืออนุสรณ์งานศพ
(นายหรุ่น เพียรพิจิตร) #Archive



คอมเมนต์ถูกปิด
เข้าสู่ระบบ   |   สมัครสมาชิก