*/
  • วนา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : noi_build@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-03-28
  • จำนวนเรื่อง : 117
  • จำนวนผู้ชม : 343404
  • จำนวนผู้โหวต : 119
  • ส่ง msg :
  • โหวต 119 คน
เพลงโปรด

เทียนน้อย โดยวง ฆราวาส

View All
<< มิถุนายน 2009 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 4 มิถุนายน 2552
Posted by วนา , ผู้อ่าน : 3140 , 11:11:37 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันก้าวผ่านเรื่องราว มาถึงยังตอนสุดท้ายแล้ว ... ฉันไปอยู่ที่โน่นถึง 8 วัน แต่ฉันไม่ได้ไปเที่ยวไหนจริง ๆ จัง ๆ เลย...ใครที่จะค้นหาเรื่องราวเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในเอนทรีของฉันนี้ อาจจะต้องผิดหวังนะคะ...เพราะเรื่องราวส่วนใหญ่ เก็บเล็กผสมน้อย...เพราะวันเวลาส่วนใหญ่ของฉันหมดไปในห้องประชุม

ซ้าย Davao City ค.ศ. 1962                 ขวา Davao City ในศตวรรษที่ 21

ถึงกระนั้น ก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรเลย...เอนทรีนี้ เป็นสัพเพเหระ จากความรู้สึกส่วนตัวของฉันล้วน ๆ สิ่งที่ฉันประทับใจ แง่คิด หรือประสบการณ์ ที่ฉันอยากจะถ่ายทอดเรื่องราวจิปาถะในชีวิตประจำวันของฉัน ในช่วงระยะเวลา 8 วันที่ดาวาวซิตี้

ของกินสุดโปรดของฉันและเพื่อน ๆ ก็นี่เลยค่ะ ฮาโล ฮาโล ขนมหวานเย็น ที่มีความอร่อยพิเศษ หน้าตาและส่วนผสมเหมือนขนมหวานเย็น รวมมิตรบ้านเรานั่นแหล่ะค่ะ แต่ฮาโลฮาโล มีความพิเศษคือ ใส่นม เผือกกวน และไอศครีมค่ะ...ถ้วยนี้ทายซิคะว่าราคาเท่าไหร่????

180 เปโซค่ะ แพงมาก...ดูขนาดถ้วย เทียบสเกลกับขวดน้ำซีคะ ใครกินของหวานถ้วยนี้หมด “วนา” ยกนิ้วโป้งให้ 2 นิ้วเลยค่ะ...ถ้วยนี้ เราแบ่งกันกินถึง 3 คนทีเดียวค่ะ

ถัดมา ร้านอาหารสุดโปรด โอเอซิสของ “วนา” เมื่อครั้งไปเยือนที่มะนิลา ร้าน Chowking ค่ะ เป็นร้านฟาสต์ฟู้ด เปิด 24 ชั่วโมง เมนูอาหารก็หลากหลายนะคะ มีตั้งแต่ บะหมี่ เกี๊ยว ข้าวราดผัดผัก โจ๊ก ฯลฯ และที่ขาดไม่ได้เลย เมนูสุดเด็ด ก็คือ ฮาโล ฮาโล นั่นเองค่ะ

ร้าน Chowking นี้ เป็นสถานที่ที่ทำให้พวกเรารอดตายมาได้เมื่อสมัยมาทำงานที่มะนิลา เมื่อ 3 ปีที่แล้ว สำหรับการมาดาวาว ซิตี้ ในครั้งนี้ เราไม่ได้เฉียด ชอว์คิงเลยแม้แต่น้อย ค่าที่ว่าเมืองนี้ มีร้านอาหารให้เลือกชิมหลากหลาย และรสชาดดีกว่า มะนิลา หน่อยนึง

แม้จะเป็นเกาะ แต่แปลก อาหารทะเลที่นี่ก็แสนแพง แถมไม่อร่อยอีกต่างหาก...ทุกครั้งบนโต๊ะอาหารของพวกเรา สิ่งเหล่านี้จึงช่วยได้มาก และขาดไม่ได้เสียทีเดียว นั่นคือ มะนาวและพริกขี้หนูค่ะ มะนาวของที่นี่ลูกเล็ก น้ำเยอะ เมล็ดก็เยอะ และไม่เปรี้ยวมากเท่าไหร่ แต่พริกขี้หนูนั้น เผ็ดสะใจดีเหลือเกิน

 

ความเก๋ไก๋ของภาชนะค่ะ...เป็นจานไม้ รองด้วยใบตอง

สิ่งที่ทำให้ชีวิตพวกเรารื่นรมย์อยู่ได้ที่นี่ ก็เห็นจะเป็นเจ้าเมนูขนมโคตรอ้วนเหล่านี้แหล่ะค่ะ....

โดยเฉพาะขนมชนิดนี้ เป็นขนมปังอบรสหวาน ทาเนย โรยน้ำตาลไอซ์ซิ่ง และตบท้ายด้วยชีสขูดเป็นเส้น ๆ แบบนี้ค่ะ อร่อยสุด ๆ แต่ก็เสียสุขภาพสุดสุดเหมือนกัน...กลับมาเมืองไทยแล้ว “วนา” ต้องอดอาหารล้างพิษอยู่หลายวันทีเดียวค่ะ

ดาวาวซิตี้ ถูกชูโรงว่าเป็นเมืองแห่งราชาผลไม้ สีสันของเมืองนี้จึงคือทุเรียนนั่นเองค่ะ ส่วนผสมของขนมหรืออาหารหลาย ๆ อย่างของที่นี่ จึงมีทุเรียนเป็นส่วนผสม เช่น ผลไม้กวน อย่างมังคุดกวน ก็ผสมทุเรียน ทานแล้วกะอักกะอ่วนชอบกล หรือ เมนูเด็ด อย่างกาแฟเฟลบปูชิโน่ทุเรียน อืมมม....รสชาดแปลกดี กาแฟกลิ่นทุเรียน เป็นกาแฟที่ขึ้นชื่อ และหาทานยากทีเดียวค่ะ มีขายเฉพาะที่เพียงไม่กี่ร้านเท่านั้น...^_^

รถJeepny หรือจี๊ปนี่ ก็เป็นอีกสีสันหนึ่งที่น่ารักน่าชังค่ะ จิ๊ปนี่เป็นรถสองแถว หน้าตาคล้ายรถจี๊ปผสมรถเมล์ ซึ่งเป็นรถที่ทหารอเมริกาใช้ขนสรรพวุธในสมัยสงครามโลก เมื่อสิ้นสุดสงครามรถเหล่านี้นำมาดัดแปลงเป็นรถโดยสารประจำทาง และได้กลายเป็นอีก 1 สัญลักษณ์ของฟิลิปปินส์ไป ... จี๊ปนี่จึงเป็นเสน่ห์ที่น่าหลงใหลของฟิลิปปินส์เลยทีเดียวค่ะ

เมื่อวันที่แดดสวย...น้ำทะเลงาม ฉันจึงต้องรีบบันทึกภาพเหล่านี้ไว้เป็นที่ระลึก...เพราะไม่ช้าไม่นาน เมฆฝนก็จะดำทะมึน มาบดบังท้องฟ้าอันสวยงาม...ท้องทะเลให้หม่นหมอง ฉันชอบสีสันของฤดูร้อน...และคลั่งไคล้ใหลหลงกับเสน่ห์ของฤดูหนาว...ฉันเกลียดฤดูฝน...เพราะทุกครั้งที่ฝนตก ฉันจะรู้สึกเหงาและว้าเหว่...แต่ทุก ๆ ครั้งที่ฝนตก หากเป็นยามค่ำคืน ฉันก็ชอบนอนฟังเสียงฝนตกในยามค่ำคืน...มันช่วยขับกล่อมให้ฉันนอนหลับสบาย...!!!

ทุกวันตอนเที่ยง ฉันมักจะเลือกที่จะนั่งทานข้าวตรงมุมนี้...แม้อาหารจะไม่อร่อย แต่อย่างน้อยฉันก็มีอาหารตาที่น่ารื่นรมย์อยู่มิใช่น้อย...เลย

ภาพ ๆ นี้ เกิดจากฝีมือหนุ่มน้อยชาวเกาะ...เจ้าของเสียงเปียโนพริ้วหวาน เป็นภาพที่ฉันประทับใจ...สีสันที่ฉูดฉาด...แต่นั่นยังไม่เท่ากับความรู้สึกนึกคิดที่คมคายของเจ้าของภาพ ภาพนี้...โจทย์ คือคำว่า “การพัฒนา”คำอธิบายมีว่า

“มันเป็นการปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความดี...หากเราหมั่นรดน้ำพรวนดินด้วยหัวใจ ด้วยความรัก สิ่งต่าง  ๆ เหล่านั้นย่อมแตกดอกออกผลงอกเงยเป็นสิ่งที่ดีงาม สิ่งนั้นเรียกว่า การพัฒนา คุณจะทำสิ่งใดใด ก็ตามหากคุณทำมันออกมาจากหัวใจ...มันย่อมงดงามเสมอ”

เหมือนที่อาจารย์ท่านหนึ่ง สอนให้เล่านิทาน...ท่านบอกว่า เวลาเราเล่านิทาน เล่ามันออกมาจากหัวใจ...นิทานเรื่องไหน ๆ ก็สนุกทั้งนั้น....ฉันเห็นด้วยเต็มร้อย

ฉันยังมีอะไรอีกนะ...ที่ฉันอยากจะบอก อยากจะเล่า ...คงเป็น

เรื่องราวของผู้คน

เรื่องราวของวิถี

หลากหลายแห่งชีวิต

ความจริงแล้วเราเปรียบเสมือนดั่งเพื่อน ดั่งญาติ ใกล้ชิด...ไม่ต้องอะไร แค่หน้าตา เราอยู่ห่างไกลกันหลายร้อยกิโลฯ...กลับไม่เห็นความแตกต่างระหว่างเรา

วิถีที่ดำเนินมันคือวิถีเดียวกัน หากแต่ว่าวิถีนั้นบางที..ปรียบดั่งเส้นขนาน ที่นาน ๆ อาจมีห้วงเวลาที่มาบรรจบ...หรือบางที ตลอดห้วงเวลาแห่งชีวิต...เรามิอาจประสบพบพาน

วิถีแห่งชีวิต วิถีแห่งสายน้ำ

 

ด้วยสำนึกที่ว่า....

การอยู่ในโลกนี้ด้วยความสำนึกว่า

เราเป็นผู้อาศัยซึ่งกันและกัน

ความสำนึกว่าเราอาศัยเขา

จะทำให้เราไม่เหิม

และอ่อนน้อมถ่อมตน

ความสำนึกว่าเขาต้องอาศัยเรา

ทำให้เกิดการเกื้อกูล

เพราะเขาอยู่ได้ด้วยเรา (ท่านจันทร์)

ฉันแค่ว่า...อยากจะเรียนรู้

เพื่อว่า....

วันหนึ่ง เราอาจจะคิดวาบได้...ฉับพลัน

เข้าใจและแลเห็นสัจธรรมในวิถีทางต่าง ๆ ของสรรพชีวิต

ก้าวผ่านตัวตน....

สรรค์สร้างสิ่งงดงามแก่กันและกัน

จบเรื่องราว Davao City เมืองนี้....มีความหมาย!!!

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะชมค่ะ

เรื่องและภาพ : วนา

มีความสุขทุกรอยเท้าที่ก้าวเดิน....ทุกท่านค่ะ

ขอขอบคุณ เพลง ภูเขา ทะเล พี่จุ้ย ศุ บุญเลี้ยง


ภูเขา ทะเล Mountain and Sea - ศุ บุญเลี้ยง Su Boonliang

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
theeratatt วันที่ : 06/06/2009 เวลา : 18.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thebier


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
BlueHill วันที่ : 04/06/2009 เวลา : 16.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

ถ้าเอาพันธุ์มะนาวบ้านเราไปปลูก คงขายดีนะครับ เพราะเปรี้ยวมาก คงถูกใจคนเมืองนี้

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน