*/
  • วนา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : noi_build@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-03-28
  • จำนวนเรื่อง : 117
  • จำนวนผู้ชม : 343536
  • จำนวนผู้โหวต : 119
  • ส่ง msg :
  • โหวต 119 คน
เพลงโปรด

เทียนน้อย โดยวง ฆราวาส

View All
<< มีนาคม 2010 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 11 มีนาคม 2553
Posted by วนา , ผู้อ่าน : 3066 , 11:32:45 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

9 มีนาคม 2553

 

07.45 น. พาหนะของครอบครัวจอดส่งฉันบริเวณป้ายรถเมล์ หน้ามหาวิทยาลัย ฉันก้าวเท้าเนิบ ๆ อย่างโดดเดี่ยว ไม่เร่งร้อนเข้าสู่รั้วพ่อขุนฯ กับเงินติดตัว 500 บาท และบัตรประชาชน 1 ใบ

 

ครุยแสดงวิทยฐานะ พาดอยู่บนแขนข้างซ้าย ฉันก้าวผ่านผู้คนมากมาย ล้วนแล้วแต่มีใบหน้าอิ่มเอิบ สดใส แต่งกายสวยงาม คุณปู่ คุณย่า คุณตาคุณยาย พ่อ แม่ พี่น้อง ลุง ป้า น้าอา ....วันแห่งการรอคอย วันแห่งความสำเร็จ ของลูกเต้าเหล่าหลาน

 

ฉันเดินเนิบช้าเรียบเรื่อย นัยน์ตาสอดส่ายหาห้องน้ำรวมของนักศึกษา เพื่อทำธุระบางอย่าง....เป้าหมายฉันอยู่เบื้องหลังอนุสาวรีย์พ่อขุนฯ ซึ่งเป็นที่ตั้งของคณะมนุษยศาสตร์ สถานที่แห่งเดียวในสถาบันแห่งนี้ ที่ฉันคุ้นเคยที่สุด

 

ฉันเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับผมเผ้าที่ค่อนข้างรุงรังของตัวเองให้เรียบร้อย เงาสะท้อนจากกระจก เห็นดวงตาแห้งผาก อ่อนระโหย ขอบตาดำคล้ำ อันเป็นการแสดงสถานะของผู้อดนอนอย่างเห็นได้ชัด....ฉันเอามือลูบหน้า 1 ที ก่อนสวมครุยสีส้มแสด...แห่งคณะมนุษยศาสตร์....ส่องกระจกมองความเรียบร้อยของตัวเองแล้ว ฉันก็มุ่งหน้าตรงไปยังสถานที่นัดหมาย เพื่อรอคอยเวลาเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร

 

............การต่อสู้อันยาวนานของฉัน สิ้นสุดลงเกือบ ๆ ปีแล้ว ขุนเขาใหญ่ลูกแรกที่ฉันพยายามปีนข้าม ความเกียจคร้าน ความเหนื่อยล้า ความท้อแท้ ถดถอย และสิ้นหวัง...ฉันกำลังจะก้าวขึ้นรับ ใบประกาศอิสรภาพของฉันในไม่ช้านี้แล้ว....

 

ฉันนั่งรอเวลาด้วยความสงบ...และง่วงงุน หลายวันก่อนหน้านี้ ฉันต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดหลายวัน ได้นอนวันละไม่เกิน 3 ชม. และงานอาสาสมัครที่รับภาระเอาไว้ ก็ถึงเวลาที่จะต้องส่งงานเขาในเช้าวันนี้แหล่ะ...ดังนั้นคืนก่อนหน้านี้ ฉันจึงมีโอกาสได้หลับพักผ่อนเป็นเวลาเพียงแค่ 2 ชม.เท่านั้น...หากนั่นคือความเต็มใจ

 

วันนี้ นอกจากฉันจะบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ส่วนตัวแล้ว...มันกลับเป็นวันที่ฉันคิดว่า น่าจะเป็นประวัติศาสตร์ของใครอีกหลาย ๆ คน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลูก ๆ 10 คน กับหลานเหลนนับไม่ถ้วนของเขาคนนั้น...ฉันเป็นเพียงนักต่อสู้เพื่อตัวเอง...ต่อสู้กับตัวเองมาตลอดเวลา....มันจะเทียบได้หรือไม่ กับนักต่อสู้อีก 1 คน ที่กำลังจะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรในเวลาใกล้เคียงกับฉันนี่ .....

คุณยายวัย 81 ปี รัฐศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์...นักต่อสู้ผู้ยิ่งใหญ่ แห่งแผ่นดินที่ราบสูง....ใครที่ไม่ได้ดูข่าวนี้ คงเชยแย่....คุณยายไฮ  ขันจันทา...

 

นับว่าไม่เสียแรงที่ฉันตัดสินใจในนาทีสุดท้าย เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร เพราะมันทำให้ฉันได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ครั้งนี้....ภาพหญิงชรา วัย 81 ปี ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ สวมครุยวิทยฐานะ คณะรัฐศาสตร์ ใบหน้ากร้าวแกร่ง ดวงตาสุกใส กำลังงก ๆ เงิ่น ๆ ซ้อมการเข้ารับพระราชทานปริญญา...อยู่บนเวทีเบื้องหน้าฉันนี้ ทำให้ฉันน้ำตาซึมไปเลยทีเดียว... 27 ปีแห่งการต่อสู้เพื่อผืนนา และลูกหลานของคุณยาย...กับ ปริญญา 1 ใบ

แม้จะไม่ได้เรียนหนังสือในห้องเรียนของมหาวิทยาลัย แต่การต่อสู้กับหลักกฎหมาย และการเมืองภาคประชาชนในเรื่องสิทธิอันชอบธรรมของประชาชน ก็เป็นหลักสูตรการศึกษาที่หาไม่ได้จากห้องเรียนเช่นกัน ทั้งยังมีคุณค่าอันเป็นที่ประจักษ์แก่สังคมประชาธิปไตย

 

      เมื่อถามว่า ยายจะเอาใบปริญญาบัตรไปทำอะไร ยายไฮตอบว่า จะนำใบปริญญาบัตรนี้ไปให้ลูกหลานได้ดู เป็นเกียรติภูมิว่า มาจากความอุตสาหะ ความอดทนต่ออุปสรรคต่างๆ
       
      
 
       “ต้องขอขอบคุณมหาวิทยาลัยที่มองเห็นความพยายามของยาย ซึ่งยายขอฝากให้บัณฑิตคนอื่นๆ และประชาชนทุกคน ตั้งใจทำความดี ในการต่อสู้ชีวิต แม้ว่าจะมีอุปสรรค หรือความลำบากอย่างไร ก็ขอให้ต่อสู้กันต่อไป ขอให้อดทน ใจดีสู้เสือ จะได้มีความสุข”

 

ฉันรู้สึก เหมือนตัวเองเล็กจ้อย ลงในพริบตา...เมื่อคุณยายก้าวขึ้นรับพระราชทานใบปริญญาจากพระหัตถ์ของสมเด็จพระเทพรัตน์ฯ...ท่าทีงกเงิ่นเนิ่นช้า ไม่ได้ทำให้บรรยากาศอึดอัดขัดเคือง ตรงกันข้าม มันเป็นภาพที่อบอุ่นและอิ่มเอม....น่าปลื้มใจเป็นที่สุด

 

คนอย่างฉัน...ที่มุ่งแต่จะเรียนรู้เรื่องราวเพื่อนมนุษย์...อดไม่ได้หรอกที่จะน้ำตาซึม ขณะยืนรอลุ้นให้คุณยายลงเวทีอย่างถูกทิศถูกทาง...นัยน์ตาที่ฝ้าฟางของวัยชรา...ไม่น่าแปลกที่จะทำให้หลายสิ่งหลายอย่างพร่ามัว...หากแต่สิ่งเหล่านั้น ไม่อาจบดบังความสุกใสของดวงใจแห่งความปลื้มเปรม...พวกเราหลายคนถอนใจโล่งอก เมื่อคุณยายเดินเลี้ยวกลับไปอีกด้านของเวที และลงไปได้อย่างถูกต้องในที่สุด

 

เสร็จสิ้นพิธีการ...ฉันได้แต่มองภาพคุณยายยืนรอส่งเสด็จผ่านจอมอนิเตอร์ในหอประชุม...ภาพคุณยายพยายามยกมือขึ้นแสดงความเคารพสมเด็จพระเทพรัตน์ฯ...แล้วพระองค์ทรงรวบมือคุณยายไว้...เป็นภาพที่หลาย ๆ คนในหอประชุมยกมือขึ้นปาดน้ำตา.....คุณยาย...แน่มาก

 

ในช่วงชีวิตของมนุษย์ที่เกิดมา ฉันคิดว่ามันไม่สำคัญหรอก ว่าเราจะเกิดมาเป็นใคร....มันสำคัญว่าเราเกิดมาทำอะไร เพื่อใคร...ต่างหาก

 

รถมารับกลับบ้านแล้ว...เด็ก ๆ ถามว่า ใบปริญญาเป็นยังไง...แม่รับปริญญาสนุกไหม....ทำไมครุยของแม่ถึงสีส้ม ของลุงต้อมทำไมสีฟ้า...แล้วคุณยายไฮ ทำไมสีแดง????...ฉันหัวเราะ ตอบได้เท่าที่จำได้ ว่าของใครแสดงถึงการศึกษาด้านไหน

 

ฉันบอกกับลูก ๆ ว่า นี่เป็นใบประกาศชัยชนะของแม่....สาวน้อย เงยหน้าขึ้นถามว่า แม่ชนะใคร???

ฉันตอบว่า....ชนะความขี้เกียจ ความท้อแท้ ความสิ้นหวัง ความเหนื่อยล้า ปัญหา อุปสรรค...สุดท้ายแล้วอะไรก็ไม่สำคัญเท่าชนะใจตัวเอง

วันหนึ่งเมื่อ 2 ปีก่อน หลังเรียนจบคอร์สเวิร์คไปนานแล้ว ฉันยังไม่ได้เริ่มเขียนงานนิพนธ์ เนื่องจากภาระรัดตัวมากมาย ทำให้ฉันผัดผ่อนเรื่อยมา...เจ้ายักษ์ใหญ่ที่เรียกว่า เวลา กลืนกินฉันอย่างไม่รู้ตัวและรวดเร็ว...ณ นาทีสุดท้าย สิ่งที่ฉันได้คำตอบกับตัวเองว่า ... ฉันไม่ต้องการแล้วใบปริญญาใบนี้ ฉันไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน ฉันล้าที่จะต่อสู้แล้ว ปัญหาหลายอย่างที่รุมเร้า...หนี้สิน...ภาระ...หลายอย่างหนักอึ้งจนฉันสุดที่จะทานทนอีกต่อไปแล้ว...แวบหนึ่งของชีวิต...ฉันเคยคิดโง่ ๆ.....”ฆ่าตัวตาย”...แต่มันก็เป็นเพียงแค่ความคิดวาบหนึ่งยามฉันจิตตกเท่านั้น...มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง

....แต่แล้วฉันก็ตั้งคำถามย้อนถามตัวเองว่า แล้วฉันเสียเวลา เงินทองต่าง ๆ ตั้งอกตั้งใจเรียนไปเพื่ออะไร เมื่อถึงเวลาสุดท้าย งานชิ้นสำคัญ คืองานวิจัย ฉันกลับหาข้ออ้างโง่ ๆ กับตัวเองว่า ไม่มีเวลา...งานเยอะ ขาดกำลังใจและแรงบันดาลใจ...สิ้นหวัง.....เพื่อเป็นเหตุผลแห่งความล้มเหลวในที่สุด....เพื่อน ๆ ฉันหลายคนเป็นแบบนั้น ... แล้วฉันหล่ะ ฉันจะยอมแพ้อย่างนั้นเหรอ???   ฉันมีเยาวชน 2 คน ที่จับตามองฉันอยู่ตลอดเวลา..รอดูว่าฉันจะเป็นต้นแบบแห่งความสำเร็จได้หรือไม่...แล้วฉันจะทำอย่างนั้นได้ล่ะหรือ...?????

 

ฉันกัดฟัน ก้มหน้าก้มตาทำงานให้มากกว่าเดิม...หาเงินใช้หนี้ของครอบครัว บริจาคแรงงานเพื่องานกุศลและงานอาสาสมัคร พาตัวเข้าปฏิบัติธรรม เพื่อให้เข้าใจถึงแก่นแท้แห่งชีวิต...เอาธรรมะเป็นยา ผ่าตัดจิตใจที่อ่อนแอให้เข้มแข็งลุกขึ้นมาต่อสู้ อีกครั้ง

 

ฉันเลิกกินเนื้อสัตว์ เลิกเบียดเบียนเพื่อนร่วมโลก แสวงหาการอยู่ร่วมกันอย่างไม่เบียดเบียน ด้วยการไม่เบียดเบียน...ปฏิบัติธรรม...มุ่งหน้าทำงาน พร้อมหันกลับมาทำงานวิจัยส่งอาจารย์อีกครั้ง....ฮึด...เฮือกสุดท้ายในเวลาสุดท้ายของปีการศึกษา...ก้มหน้าก้มตาทำงานวิจัยส่งอาจารย์ ท่ามกลางเสียงบ่นของอาจารย์...ฉันไม่นำพา เสียงบ่นอย่างอ่อนระอา...ในงานเขียนที่บ่งบอกถึงหัวใจอันสับสน...ตั้งสติ ตั้งใจทำ...อาจารย์ท่านก็แสนดี อดทนต่อคนอย่างฉัน จนงานสำเร็จลุล่วง...ให้ฉันมานั่งน้ำตาซึมกับยายไฮในวันนี้....ฉัน ยังไม่ได้กลับไปกราบอาจารย์เลย...

 

ฉันได้มันมาแล้ว....ใบประกาศความเพียร...ที่ฉันวางไว้เตือนใจเยาวชน 2 คนที่บ้าน....ว่าไม่มีอะไรที่มนุษย์อย่างเราตั้งใจทำแล้ว...แล้วทำไม่ได้...ขอเพียงอย่างเดียว...ขอให้ตั้งใจทำสิ่งนั้นอย่างแน่วแน่มั่นคง.....

 

วนา

ขอขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะอ่านค่ะ


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
โชกาดำ วันที่ : 18/03/2011 เวลา : 21.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chokadam


มาตอบจดหมายเรื่องกิเลนนะครับ ! ไม่ระบุว่ามีตัวอื่นอีกเท่าที่รู้กิเลนไทยก็มีแค่ม้านิลมังกรในสุดสาครนั่นแหละคร้าบ ก้า !

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
โชกาดำ วันที่ : 18/03/2011 เวลา : 21.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chokadam


มาตอบจดหมายเรื่องกิเลนนะครับ ! ไม่ระบุว่ามีตัวอื่นอีกเท่าที่รู้กิเลนไทยก็มีแค่ม้านิลมังกรในสุดสาครนั่นแหละคร้าบ ก้า !

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
โชกาดำ วันที่ : 16/01/2011 เวลา : 19.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chokadam


อัพบล๊อกหน่อยนะขอรับ ก้า

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
โชกาดำ วันที่ : 01/06/2010 เวลา : 21.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chokadam

เห็นแล้วผมรู้สึกว่าคนแก่ก็มีบทบาทในมหาวิทยาลัย
จาก kad

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
นักสู้ดอทคอม วันที่ : 11/03/2010 เวลา : 21.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nakzooh
-  สอนป้องกันตัวทั่วปท. - สอนเขียนเวบฯ+ตัดต่อวีดีโอ+SEO 3วันจบ - ปั่นจักรยานพิชิตตัวตน&อุปสรรค ระยะทาง1300 km. กรุงเทพ-ปาดังเบซาร์ ความยากที่อยากทำ http://www.nakzooh.com

ขอบคุณ บล็อกเกอร์ และสำหรับการ บรรยาย ที่มีรสชาด ดีมาก อีกทั้ง ขอแสดงความยินดีกับครอบครัว คุณยายไฮ ด้วยครับ และที่สำคัญ การรับปริญญา ของคุณยายในครั้งนี้ ได้เป็นแรง บันดาลใจให้กับอีกหลายท่านได้ เป็นอย่างดี ขอบคุณอีกครั้ง /ทีมงานนักสู้ ดอทคอม

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
sirikhun วันที่ : 11/03/2010 เวลา : 20.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sirikhun
i'm spirit of the sea@www.sirikhun.com

"ชิตังเม" ชนะใดไม่เท่า ชนะใจตัวเอง
ติดตามมาโดยตลอด การต่อสู้อันแสนเจ็บปวด สุดยอดจริงๆ ยายไฮ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
chronomist วันที่ : 11/03/2010 เวลา : 19.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prompzy


ทักษิณหยุดทำร้ายประเทศไทย

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Pornsuri วันที่ : 11/03/2010 เวลา : 17.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pornsuri
http://twitter.com/pornsuri


ยินดีด้วยค่ะ (^_^)

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
วาริท_วิมล วันที่ : 11/03/2010 เวลา : 12.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/waritwimol
Right to Respect

คุณวนา ...ก่อนอื่นเลย
ดีใจด้วยอย่างยิ่งจากใจเลยครับผม ...

ถึงผมไม่เคยตกอยู่ในภาวะเรียนด้วย ทำงานด้วย ก็รู้อยู่ว่ามันหนักหนาสาหัส กว่าจะก้าวข้ามมาได้ มันต้องลงทั้ง "แรง" และ "ทั้งใจ" เหมือนที่คุณวนาว่ามานั้นแหละครับ

และสุดท้ายก็มีวันนี้นะครับ ...BIG BIG CONGRATULATION!!!
...........
ผมว่า ตัวเล็ก ของคุณวนาก็คงได้เห็นแบบอย่างของการต่อสู้ของทั้งคุณแม่และคุณยายไฮนะครับ

อีกครั้งนะครับว่า ...

ยินดีจากใจ...

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน