*/
  • วนา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : noi_build@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-03-28
  • จำนวนเรื่อง : 117
  • จำนวนผู้ชม : 343536
  • จำนวนผู้โหวต : 119
  • ส่ง msg :
  • โหวต 119 คน
เพลงโปรด

เทียนน้อย โดยวง ฆราวาส

View All
<< กรกฎาคม 2011 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 25 กรกฎาคม 2554
Posted by , ผู้อ่าน : 14036 , 16:10:12 น.  
หมวด : ต่างประเทศ

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน BlueHill โหวตเรื่องนี้

สวัสดีค่ะ เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ชาวโอเคฯ ทุก ๆ ท่าน ฉันหายไปเป็นปี ไม่ up blog จนมีหลาย ๆ คนมาคอมเม้นต์ให้ อัพ บล็อก เสียบ้าง

ไม่อยากหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองค่ะ งานเยอะ ขี้เกียจ แทนที่เรียนจบแล้ว จะสร้างประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง กลับหายต๋อมเข้ากลีบเมฆ...ก็ต้องขอโทษขอโพยมา ณ ที่นี้นะคะ อย่างไรก็ดี คิดถึงเสมอ และแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนแอบอ่านงานของเพื่อนบ้านอยู่เป็นนิจค่ะ

ความที่ งานที่ได้รับมอบหมาย ทำให้ต้องเดินทางอยู่บ่อย ๆ บางครั้งก็ได้นำประสบการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ มาแบ่งปัน บางครั้งก็ขี้เกียจ หลาย ๆ เมือง หลาย ๆที่ ที่รอยเท้าได้ฝากประทับไว้ ก็ได้นำมาถ่ายทอดมากบ้างน้อยบ้าง....ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องราวในประเทศและประเทศเพื่อนบ้านรอบ ๆ เมืองไทยนี่แหล่ะค่ะ..ในหลาย ๆ ที่ที่เคยเขียนไปบ้างแล้วนั้น หลาย ๆ แห่ง ไปซ้ำ ๆ หลายรอบ ได้รับรู้เรื่องราวผ่านเพื่อน ๆ หลายคนก็มาก

แต่กับประเทศบรูไน ซึ่งเป็นเพื่อนสมาชิกอาเซียนของเราเช่นกัน ประเทศที่ได้ชื่อว่า ร่ำรวยที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ฉันกลับมืดบอด ไม่มีข้อมูล ไม่เคยค้นคว้า และไม่เคยคิดอยากไป แม้จะโดยส่วนตัวหรือส่วนงานก็ตาม

แต่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ฉันก็มีโอกาสได้ไปเยือนบรูไน ทั้ง ๆ ที่อิด ๆ ออด ๆ อยู่นานไม่ยอมไป ด้วยเหตุผลสองประการ คือ

1. มีงานใหญ่ในความรับผิดชอบต้องจัดการในช่วงเวลาดังกล่าว

2. ปัญหาสุขภาพ เกี่ยวกับเส้นเอ็นและกระดูก ซึ่งหมอวินิจฉัยให้งดเดินทางชั่วคราว

..แต่สุดท้ายฉันก็ต้องเดินทางไปจนได้ ด้วยเหตุผลประการที่ 3 ฉันต้องไปรับรางวัล....ซึ่งเป็นหน้าเป็นตาของหน่วยงาน ไม่ไป ไม่ได้....นี่เป็นคำขาดจากผู้บังคับบัญชา

เป็นครั้งแรก ที่เดินทางไปโดยปราศจากภาระรับผิดชอบที่หนักอึ้ง สบายกระเป๋าเล็ก ๆ สบาย ๆ หนึ่งใบ ไปขึ้นเครื่องบิน สายการบินแห่งชาติบูรไน พร้อมเพื่อนร่วมชาติอีกมากมายหลายชีวิต ที่ฉันรู้จักบ้างและไม่รู้จักบ้าง เพื่อไปร่วมงานเดียวกัน

เมื่อไปในฐานะ ผู้เข้ารับรางวัลอันทรงเกียรติ การต้อนรับจึงเต็มไปด้วยบรรยากาศอันอบอุ่น ได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี....

กำหนดการของฉัน มีแค่สามวันเท่านั้น คือ เดินทางไป รับรางวัล ไปเที่ยว และเดินทางกลับ โอ...ไม่เลวนะนี่ ทำไมทีแรกฉันถึงอิดออดไม่ยอมมา ได้เที่ยว ได้กินฟรีอยู่ฟรี และมีตังค์ติดตัวให้เล็ก ๆ น้อย ๆ พอไปกระจายรายได้สู่ท้องถิ่นบรูไน

ตรงนี้คือสนามบินบรูไน ฉันถ่ายจากท้ายรถบัสโดยสารที่จะพาไปส่งโรงแรม

สถานที่จัดงานคือที่นี่ โรงแรม The Empire Hotel and Country Club ซึ่งค่าห้องพักราคาถูกที่สุดของที่นี่ คือ 400 เหรียญบรูไน หรือประมาณ 10,000 บาทค่ะ เป็นโรงแรมหรูติดทะเล มีชายหาดส่วนตัว

แต่ขอโทษ ฉันไม่ได้พักที่นี่หรอกนะคะ เขามีโรงแรมสำหรับผู้มีรายได้ต่ำอย่างฉันให้เลือกหลายที่อยู่เหมือนกัน ก็มาลงตัวที่โรงแรมนี้ค่ะ ชื่อ Holiday Lodge สนนราคาคืนละ 70 เหรียญค่ะ ไม่เป็นไร แค่ซุกหัวนอนเท่านั้นเอง

แถว ๆ โรงแรมที่ฉันพัก ก็มีมัสยิดประจำชุมชนสวย ๆ แบบนี้ค่ะ

ย่านนี้เขาเรียกว่า ถนน Jerudong ใกล้กับ Jerudong Park อันโด่งดัง

ด้านล่างนี้คือบรรยากาศวันเปิดงานค่ะ

มีเจ้าชายมกุฏราชกุมารฯ คนปัจจุบันของบรูไนมาเป็นประธานในพิธีเปิดงาน

ก็ได้รับเสียงชื่นชมล้นหลามที่พระองค๋แสดงวิสัยทัศน์อันเฉียบแหลมทางด้านการพัฒนาการศึกษาของบรูไน พระองค์เป็นรองนายกฯ ที่ดูแลด้านการศึกษาของบรูไนค่ะ

สามหนุ่มนี้เป็นเพื่อนที่มารับรางวัลเหมือนกัน จากซ้าย อินโดนีเซีย มาเลเซีย และสิงคโปร์

 

เมื่อในโปรแกรม มีการจัดการให้ผู้ได้รับรางวัล ได้รางวัลชีวิตตอบแทนการทำงานหนักให้หน่วยงาน ฉันเลยมีโอกาสได้ท่องเที่ยว แบบนักท่องเที่ยว ตามสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ๆ ของบรูไน

เรามีไกด์นำชมเป็นชาวตะวันตก ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเป็นชาติใด อาจจะเป็นอเมริกัน หรือชาติยุโรปอะไรซักอย่าง ก็แปลกดี คนบรูไนส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษได้ดี แต่ไม่ยักมีไกด์ท้องถิ่นชาวบรูไนเลย มีแต่พวกชาวตะวันตกที่มาหากินกับงานนี้ ..ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะทำให้ฉันไม่มั่นใจว่า ข้อมูลที่ได้รับมานั้น ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์หรือเปล่า แต่เอาเถอะมีก็ดีกว่าไม่มี

อย่างเช่น มัสยิดหลวง ซึ่งสร้างโดยสุลต่านองค์ปัจจุบัน มีชื่อเป็นทางการว่า Jame Asr Mosque เราได้รับอนุญาตให้ชมได้เพียงภายนอกเท่านั้นค่ะ

ยอดโดมปิดด้วยทองคำเปลวแท้ ๆ

ถ่ายรูปกันไว้เป็นที่ระลึกเสียหน่อย ผู้เข้ารับรางวัลทั้งหมด 15 คนจาก 17 ศูนย์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในจำนวน 15 คน มีคนไทย 3 คนซึ่งรวมฉันด้วย

ภาพบรรยากาศรอบ ๆ มัสยิด มีเด็ก ๆ มาทำกิจกรรมกันมากมายเลยทีเดียวค่ะ

คนสุดท้ายนี้คือฉันเอง...เพื่อให้เกียรติสถานที่ ฉันก็โพกผ้าเสียหน่อย ซึ่งเพื่อนมุสลิมที่ไปด้วยกัน กล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ บอกว่า ขอบคุณที่อุตส่าห์โพกผ้า เพราะที่นี่เป็นสถานที่ศักสิทธิ์ ฉันรู้สึกดีใจ ที่ตัดสินใจหยิบผ้ามาโพกหัว

สถานที่แห่งที่สองที่ไกด์พาเราไปชมนี้ ชื่อว่า Royal Regalia Building ข้างในเป็นนิทรรศการเกี่ยวกับประวัติขององค์สุลต่านในอดีต จนถึงปัจจุบัน รวมถึงข้าวของเครื่องใช้ในพระราชพิธีต่าง ๆ ด้วย เราได้รับอนุญาตให้ถ่ายรูปได้แค่เพียงภายนอกเท่านั้นค่ะ

ส่วนจัดแสดงภายนอก จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้ในขบวนพยุหยาตรา ฉลองสิริราชสมบัติของสุลต่านบรูไน เมื่อปี ค.ศ. 1992 ค่ะ

คุณไกด์ที่พาเราไปนั้น เป็นคนเคร่งครัดมากเลยค่ะ จะเคร่งครัดเรื่องการตรงต่อเวลามากเลย ดังนั้นด้วยเวลาที่น้อยนิด เราจึงได้เข้าชมเพียงบางห้องที่สำคัญ ๆ เท่านั้น จากนั้น เขาก็พาไปหยุดถ่ายรูปที่บริเวณด้านหน้าของวังองค์สุลต่านค่ะ

ได้เห็นเท่านี้เองค่ะ

ตลอดข้างทางที่รถวิ่งผ่าน เราก็จะเห็นสุสานแบบนี้อยู่ทั่วไปค่ะ

จากวังสุลต่าน ไกด์พาเราไปทานอาหารกลางวัน ซึ่งเป็นร้านอาหารจีนตั้งอยู่บริเวณริมฝั่งแม่น้ำบรูไนค่ะ ซึ่งเวลานั้นเป็นเวลา 11.00 น. เราต้องกินข้าวเร็ว เพื่อที่กลุ่มเพื่อนชาวมุสลิมที่เป็นผู้ชายต้องไปสวดมนต์ตอนบ่าย เนื่องจากวันนั้นเป็นวันศุกร์ ก่อนจะเริ่มทัวร์ภาคบ่ายอีกครั้งตอนบ่ายสองโมงครึ่ง พวกเราชาวพุทธก็เดินชอปปิ้งรอเวลาอยู่แถวนั้น ห้างแห่งนี้ชื่อ Yayasan Shopping Mall มองไปด้านหลัง มองเห็นมัสยิดหลวงหลังเดิมด้วยค่ะ

ที่นี่เป็นห้างสามชั้น ใหญ่โตค่ะ แต่ไม่ค่อยมีของขาย ฝั่งซ้ายมือเป็น ส่วนดีพาร์ทเม้นท์สโตร์ ขายเครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องสำอางค์ เสื้อผ้า เหมือนห้างทั่วไป ใต้ดินลงไปซึ่งเชื่อมตึกสองฝั่งเข้าด้วยกัน เป็นซุปเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ ตึกฝั่งขวามือ เป็นพลาซ่า เป็นร้านขายของทั่วไปและขายของที่ระลึกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่นี่ดีตรงที่ว่า สินค้าราคาเหมือนกันทุกร้าน แต่คนทำงานที่นี่ส่วนใหญ่เป็นชาวฟิลิปปินส์ ร้านค้าพวกนี้ ก็มีพนักงานขายเป็นชาวฟิลิปปินส์เกือบทั้งสิ้นค่ะ

เมื่อกลุ่มเพื่อนเสร็จจากการสวดมนต์ภาคบ่ายวันศุกร์ตามหลักศาสนาแล้ว ไกด์พาเราไปชม พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติบรูไน ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวความเป็นมาทางประวัติศาสตร์ ของเมืองที่อุดมสมบูรณ์ ร่ำรวยด้วยธรรมชาติ ที่นี่ไม่อนุญาตให้ถ่ายภาพค่ะ

สิ่งที่ฉันประทับใจในทริปนี้ ไม่ใช่ยอดทองอันสวยงามของมัสยิดหลวง หรือความอลังการใหญ่โต ของส่วนจัดแสดงนิทรรศการขององค์สุลต่าน แต่เป็นวิถีชีวิตชาวน้ำของคนบรูไนต่างหาก

 

ตรงนี้เป็นท่าเรือค่ะ

แรกที่เห็น ฉันนึกถึง คลองบางกอกน้อย บ้านเกิดฉัน ฉันนึกถึงวันที่นั่งเรือเลียบแม่น้ำชมความงามรอบเกาะเกร็ด จ. นนทบุรี แต่ที่นี่กว้างใหญ่ไพศาลกว่ามาก

บรูไนเป็นประเทศที่ตั้งอยู่บนหมู่เกาะบอร์เนียว ด้านเหนือจดทะเลจีนใต้ พื้นที่ทางบกถูกล้อมรอบด้วยประเทศมาเลเซีย มีประชากร 4 แสนคน

วิถีชีวิตดั้งเดิมของบรูไน คือวิถีชีวิตของชาวน้ำ บรูไนยังมีชุมชนชาวน้ำที่ใหญ่มากอยู่จนถึงปัจจุบัน หมู่บ้านนี้เรียกว่า Kampong Ayer ทุกอย่างของชุมชน ตั้งอยู่ในแม่น้ำบรูไน ซึ่งเป็นแม่น้ำที่เชื่อมวิถีชีวิตของชนดั้งเดิมของบรูไน มีทางออกสู่ทะเล

มีทั้งโรงเรียน โรงพยาบาล สถานีตำรวจ คนยังสัญจรไปมาทางเรือ และมีวิถีชีวิตริมน้ำ

สถานีตำรวจ

โรงพยาบาล

โรงเรียนประถม

 

 

ฉันลองถามเพื่อนสาวชาวบรูไนว่า ทำไมต้องลงไปอยู่ในแม่น้ำ เขาว่า ไม่ทราบเหตุผลเหมือนกัน...เพื่อนคนฟิลิปปินส์ถามฉันว่า เหมือนที่เมืองไทยหรือไม่ ฉันว่าไม่เหมือนเสียทีเดียว ที่บ้านเรา เราจะอยู่เกาะกันไปตามริมฝั่งแม่น้ำ ไม่ใช่มาอยู่กันในน้ำแบบนี้...ฉันเลยหยอกเพื่อนขำ ๆ ว่า คนเหล่านี้ อาจจะลี้ภัยจากปลวกก็ได้

 

แต่ถ้าหากเราไปศึกษาประวัติศาสตร์ประเทศแถบนี้ ก็จะไม่แปลกใจหรอกว่า ทำไมเขาถึงอยู่กันในน้ำ.... ก็มันเป็นวิถีดั้งเดิมของชนแถบนี้นั่นเอง ไทยเราเองก็เหมือนกัน

เราขึ้นเรือเพื่อไปรับประทานน้ำชาตอนบ่ายกันที่ท่าเรือ ที่เห็นนี่แหล่ะค่ะ

บ้านทุกหลังมีสะพานไม้เดินเชื่อมถึงกันหมด บ้านจะมีลักษณะยาว สีฟ้าที่เห็นนี้คือบ้าน 1 หลังนะคะ

คุณไกด์พาเราไปดื่มน้ำชาที่บ้านหลังนี้ค่ะ

พวกเรายังยืนลังเลกันอยู่หน้าบ้าน

บ้านหลังนี้ มีห้องรับแขกกว้างมากทีเดียวค่ะ...คุณไกด์ของเรา คงเป็นขาประจำพานักท่องเที่ยวมาบ่อย ๆ

มีขนมวางไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ

เจ้าเกลียว ๆ นี้ ข้างในเป็นขนมแป้งสีเขียว ๆ หอมใบเตย รสชาดคล้ายเปียกปูนของไทย

รับประทานกับน้ำชาร้อน ๆ ยามบ่าย เรียกเหงื่อได้ไม่เลวเลยล่ะค่ะ

คนนี้เจ้าของบ้านค่ะ ใจดีมาก อุตส่าห์อนุญาตให้เราเดินชมภายในบ้านด้วย

เดินกันไปอย่างเกรงอกเกรงใจ บ้านมีทางเดินเป็นโถงตรงกลาง สองข้างจะเป็นห้องนอนของสมาชิกในบ้าน ตรงทางเดินนี้ ใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของสมาชิกในบ้าน

เดินทะลุไปถึงครัว ก็จะเจอใบเตยตากเอาไว้แบบนี้ค่ะ ตะกร้านี้เตรียมหั่นทำขนม ได้ความว่า บ้านหลังนี้ เป็นตระกูลเก่าแก่ ที่ทำขนมพื้นเมืองรายใหญ่ของที่นี่ค่ะ

ตรงนี้เป็นทางเชื่อมของบ้านสองหลัง ที่ไม่ได้เป็นญาติกัน แต่อยู่ร่วมกันเหมือนญาติสนิท ไม่ต้องกั้นรั้ว สามารถไปมาหาสู่กันได้อย่างใกล้ชิด นี่เป็นเสน่ห์ ความอบอุ่นของสังคมมุสลิมค่ะ

บริเวณชานริมน้ำ เชื่อมต่อกับทางเดิน กว้างขวางทีเดียวค่ะ

บ้านแต่ละหลังนิยมทาสีสดใส มองแล้วสบายตาน่ารักดีค่ะ

พื้นที่ป่าชายเลนที่อุดมสมบูรณ์ค่ะ...ในแม่น้ำยังมีจระเข้ ซึ่งอยู่ร่วมกันกับคนอย่างไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน พื้นที่ในเมือง ยังมีลิงวิ่งไปมาตามหลังคาบ้านคน อยู่ร่วมกันอย่างรวมกันเป็นหนึ่ง

ที่นี่เราจะเห็นตึกสูง ๆ ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะดูเหมือนผุดขึ้นจากป่า เวลารถวิ่งไปตามถนน เราก็จะเห็นต้นไม้หนาทึบ ขึ้นอยู่บนภูเขา มองดูเป็นป่า แต่จู่ ๆ บางครั้งเราก็จะเห็นตึกสูงผุดขึ้นมาท่ามกลางต้นไม้ดงหนาเหล่านั้น

แถวนี้เป็นบริเวณที่เรียกว่าเมืองใหม่ค่ะ เป็นย่านความเจริญแหล่งใหม่ มีห้างสรรพสินค้า...ตึกนี้คือ ศูนย์การค้าใหญ่อีกแห่งหนึ่งในจำนวนไม่กี่แห่งของที่นี่ค่ะ

ไกด์เล่าให้ฟังว่า พื้นดินใต้ลงไปในประเทศบรูไน มีความยืดหยุ่น เหมือนเยลลี่ บรูไนจึงไม่สร้างตึกที่สูงมากนัก และการออกแบบสร้างสิ่งปลูกสร้างใหญ่โต ต้องใช้วิศวกรที่ชำนาญการในการออกแบบให้เหมาะสมกับพื้นที่

บรูไนไม่เคยน้ำท่วม...และถึงแม้ว่าจะเกิดน้ำท่วมโลก ฉันเชื่อว่าที่นี่ไม่เดือดร้อน

ฉันขอส่งท้ายด้วยบรรยากาศในงานเลี้ยงคืนสุดท้าย...ซึ่งทางรัฐบาลจัดงานใหญ่โตทีเดียว มีการแสดงมากมายหลากหลาย ซึ่งนักแสดงล้วนแล้วแต่เป็นเยาวชนทั้งสิ้น น่าชื่นชมคุณภาพการศึกษาของเด็ก ๆ ที่นี่ค่ะ

ฉันและเพื่อนคนไทยอีก 2 คนค่ะ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ...แต่ไปสานสัมพันธ์กันที่โน่นค่ะ ในฐานะเพื่อนร่วมชาติและตัวแทนประเทศไทย

วงประสานเสียง ฝีมือเยี่ยมยอดมาก ๆ เลยค่ะ

เด็กหญิงคนนี้เป็นนักร้องเสียงดีมากเลยค่ะ หน้าตาก็สวยงาม ขอบอกจากใจจริง ผู้หญิงบรูไนส่วนใหญ่หน้าตาสวยงามมากค่ะ

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาของบรูไน ขึ้นไปทักทายกับเหล่านักแสดงค่ะ

ในเวลาเพียงชั่วสามวัน ฉันเก็บเกี่ยวสิ่งละอันพันละน้อยได้เพียงนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น แต่หลังจากนี้ไปอีก 3 เดือน ฉันได้มีโอกาสไปใช้ชีวิตทำงานอยู่ที่นั่นอีกครั้ง นานถึง สองสัปดาห์ทีเดียว...ฉันจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะ

มีความสุขทุกรอยเท้าที่ก้าวเดินค่ะ

เรื่องและภาพ

วนา

 

  

 

บรูไน... 

ไม่มีรถแท็กซี่ 

มีแต่เรือแท็กซี่

 

 

 

 


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ย่าดา วันที่ : 28/07/2011 เวลา : 00.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

ขอบคุณที่พาเที่ยว นับเป็นความรุ่มรวยที่ดูอบอุ่นด้วยมิตรไมตรี

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
BlueHill วันที่ : 26/07/2011 เวลา : 08.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

พื้นที่ป่าชายเลนที่อุดมสมบูรณ์ค่ะ...ในแม่น้ำยังมีจระเข้ ซึ่งอยู่ร่วมกันกับคนอย่างไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน พื้นที่ในเมือง ยังมีลิงวิ่งไปมาตามหลังคาบ้านคน อยู่ร่วมกันอย่างรวมกันเป็นหนึ่ง

อยากไปบรูไน ก็เพราะประโยคนี้แหละครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ญิ๋งณัฐ วันที่ : 26/07/2011 เวลา : 07.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/uranus
บ้าน ญิ๋งณัฐ ยินดีเป็นมิตร ค่ะ

อีกมุม ที่สัมผัส ... ของคุณสำหรับสิ่งใหม่ ๆ คร๊า

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ชบาตานี วันที่ : 25/07/2011 เวลา : 18.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chabatani

ที่ชอบเมืองนี้ เรื่องระเบียบวินัยของผู้คนค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ลุงวอ วันที่ : 25/07/2011 เวลา : 17.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/welder


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน