*/
  • วาปี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-08-24
  • จำนวนเรื่อง : 26
  • จำนวนผู้ชม : 46471
  • จำนวนผู้โหวต : 10
  • ส่ง msg :
  • โหวต 10 คน
วันอาทิตย์ ที่ 1 มีนาคม 2552
Posted by วาปี , ผู้อ่าน : 1745 , 12:06:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

            ฟ้ามืดครึ้ม  คลุมครอบ รอบสุสาน  ทั่วสถาน   หว่านเกลื่อน เรือนนอนใหม่     เงียบสงบ  ศพหลุม  คลุมร่างใคร          วังเวงใจ ไหวผวา น่าหวาดกลัว...                                                      แรงลมพัด สะบัดพลิ้ว  ทิวสนลู่         สะท้านซู่  เสียวสยอง พองขนหัว         กางเขนเงา เทาทะมึน ยืนทอดตัว      ขวัญระรัว แลเหลียว เหลือบเรียวตา  ณ แดนนี้ ชีพดับ หลับสนิท      นอนแนบชิด มิตรศัตรู อ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by วาปี , ผู้อ่าน : 2883 , 13:16:00 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เตรียมกุหลาบไว้หลายสี   พร้อมที่จะมอบปลอบขวัญสิบสี่กุมภาพันธ์      ช่วงสำคัญ...วันวาเลนไทน์สีขาว บริสุทธิ์   งามผ่องผุดสุดสดใสมอดสู่ผู้(ทำงาน) รับใช้ ( สังคม ) เป็นแรงใจให้สู้ทน                                            สีแดงเข้ม เต็มช่อ   มอบแม่พ่อผู้ก่อชนม์สายเลือดในกายตน  ด้วยกุศลท่านบันดาลสีเหลืองความเฟื่องฟู   มอบคุณครูผู้สอนอ่านเขียนคัดถนัดการ  กราบทุกท่านกตัญญู  สีส้ม สมใจนัก   แด่เพื่อนรัก....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 10 มกราคม 2552
Posted by วาปี , ผู้อ่าน : 939 , 20:39:13 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

น้ำค้างบนใบข้าวราวเกร็ดแก้วต้องแสงแวววาววับรับสูรย์สายประดับท้องทุ่งนาทิวากรายฟ้าขยายม่านราตรีด้วยสีทองลมเหนือโชยพริ้วผ่านสะท้านหนาวหอบเรื่องราวร้าวรานวันปีหมองสู่อดีตปิดช่วงท่วงทำนองตามลมล่องล่วงลับกับคำลาแล้วพรูพัดพรชัยปีใหม่ชื่นกลางความชื้นฉ่ำทุ่งรุ่งอุษาข้าวโบกใบไหวหวังสะพรั่งพาทุกชีวาร่าเริงเถลิงชัยที่เคยทุกข์ท้อถอยพลอยระงับแย้มยิ้มรับฤกษ์ดีแห่งปีใหม่ที่ล้มลุกคลุกเศร้าร้าวรานใจกลับสดใสสำราญมานภิ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 9 มิถุนายน 2551
Posted by วาปี , ผู้อ่าน : 1601 , 11:12:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ก่อนกลีบแก้วร่วงโรยลงสู่พื้น   ดอกหอมชื่นเต็มช่อขอฟุ้งกลิ่นให้ขจรตรลบอบอวลดินเพียงถวิลหาให้คนใฝ่ปองแต่เพียงชินกลิ่นฉมห้ามดมเด็ดแก้วขามเข็ดขลาดกลัวยามมัวหมองกลีบบางบอบช้ำเฉาเขาไม่มองกวาดรวมกองเก็บทิ้งหมดจริงใจ...แกร่งกำยำลำต้นเหมือนคนกล้าแต่วิญญาณ์สะท้อนความอ่อนไหวแก้วกลัวการจากพรากมากกว่าใครจึงผลิใบจึงดกหนาทั้งตาปีปรารถนาความเข้าใจให้รู้จักเป็นที่รัก..ยอมรับ..นับศักดิ์ศรีเห็นคุณค่าในตัวตนคือคนดีแก้วจ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 5 มิถุนายน 2551
Posted by วาปี , ผู้อ่าน : 795 , 20:44:27 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

นานแล้ว...ไม่ได้จับปากกามาเขียนกลอนนานแล้ว..ที่ตัวอักษรไม่ได้ถูกเรียงร้อยนานแล้ว...ที่เราปล่อยหัวใจไปกับการรอคอยนานแล้ว...ที่ชีวิตมันเหงาหงอยจนเกินบรรยาย    ....

อ่านต่อ


/4