• vatchara_4
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : vatchara_4@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2010-12-12
  • จำนวนเรื่อง : 22
  • จำนวนผู้ชม : 52394
  • จำนวนผู้โหวต : 180
  • ส่ง msg :
  • โหวต 180 คน
<< กรกฎาคม 2011 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 18 กรกฎาคม 2554
Posted by vatchara_4 , ผู้อ่าน : 3501 , 12:12:13 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

หนูไม่อยากให้พ่อเป็น ผอ.ออ.


หนูชื่อ “นก” อายุ 19 ปีแล้วค่ะ ชื่อจริง นามสกุลจริงของหนูเหรอ อย่าสนใจเลยนะคะ ชื่อ “นก” นี้ก็เป็นนามสมมติเหมือนสื่อมวลชนทั่วไปชอบใช้กับเด็กๆนั่นแหละค่ะ

 การศึกษาหรือคะ ม. 5 ไม่จบค่ะ คือหนูเรียนไม่ถึงครึ่งเทอมก็หนีออกโรงเรียนมาจนทุกวันนี้ ตั้งใจว่าจะไม่กลับไปเรียนอีกไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนไหนๆ

 โรงเรียนเก่าเหรอคะ เป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดของจังหวัด เป็นโรงเรียนยอดนิยมของนักเรียนและผู้ปกครองมาก บริเวณกว้างขวางสะอาด ร่มรื่นสวยงาม มีหอพักภายใน ครูส่วนใหญ่จะเป็นหนุ่มสาวไฟแรง ดูแลเอาใจใส่นักเรียนเป็นอย่างดี หนูรักโรงเรียนและครูที่นี่มาก แต่ที่หนีออกโรงเรียนมาจนทุกวันนี้ก็เพราะชีวิตหนูมัน “เน่า” ค่ะ หนูเลยต้องหนีมาไกลเพื่อให้พ้นจากหน้าครูและเพื่อนๆ

 พ่อของหนูรับราชการครู บ้านของหนูเป็นบ้าน 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ อยู่บนพื้นที่ประมาณ 1 ไร่ ชั้นล่าง แม่ของหนูเปิดเป็นร้านขายของชำ ส่วนหลังบ้านจะมีกรงไก่ บ่อเลี้ยงปลาขนาดเล็ก  เลิกโรงเรียนหนูและพ่อจะรีบกลับบ้าน หรือไม่ก็ขับรถปิ๊คอัพมาสด้า คันเล็กเก่าแต่ยังใช้ได้ดี  ซึ่งพ่อบอกอย่างภาคภูมิใจว่า ว่าเป็นรถยนต์คันแรกในชีวิต  เราพากันไปซื้อของมาให้แม่ขาย  ถ้าไม่ได้ไปซื้อของ พ่อก็จะขลุกอยู่หลังบ้าน ดูแลให้อาหารปลาและไก่ หรือไม่ก็ปลูกผักไว้กินบ้าง ขายบ้าง ส่วนหนูก็จะช่วยคุณแม่ขายของ พอค่ำก็ปิดร้านนั่งกินข้าวกันสามคนพ่อ แม่ ลูก ครอบครัวเรารักกันและมีความสุขกันมาก  ลืมบอกว่าหนูเป็นลูกคนเดียวค่ะ

 ทุกวันพ่อจะถามถึงเรื่องการเรียนของหนู และคุยกันสามคนถึงโรงเรียนที่จะเรียนต่อหลังจากจบชั้น ป.6 และบอกหนูว่าพยายามเรียนให้เก่งจะได้ไปสอบเข้าเรียนต่อในโรงเรียนยอดนิยมนี้ได้ หนูฝันถึงโรงเรียนใหม่บ่อยครั้ง มันเป็นภาพฝันที่สวยงามและมีความสุขมากๆ

 และแล้วความสมหวังของพวกเราก็มาถึง คุณพ่อคุณแม่ตื่นเต้นมากๆ ลาโรงเรียนปิดร้านขนสิ่งของเครื่องใช้ไปส่งหนูรายงานตัว มอบตัวอะไรวุ่นวายกันไปหมด ส่วนตัวหนูก็มัวแต่ตื่นตา ตื่นใจกับสภาพโรงเรียนใหม่ ครูคนใหม่ เพื่อนใหม่ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนคุณพ่อและคุณแม่บอก จะกลับแล้ว ตั้งใจเรียนให้ดี วันศุกร์ตอนเย็นจะมารับกลับบ้าน แรกๆหนูคิดถึงบ้านมาก แต่เพียงแค่3 วันเท่านั้นหนูก็มีเพื่อนใหม่อีกหลายคน ความคิดถึงบ้านก็เริ่มจางแต่ก็ยังนับวันรอว่าเมื่อไหร่จะถึงวันศุกร์เสียที

 ช่วงที่เรียนอยู่ชั้น ม. 3 คุณพ่อเริ่มจะไม่ค่อยได้มารับกลับบ้าน มีคุณแม่มารับคนเดียว  จนวันหนึ่งแม่เล่าให้หนูฟังว่า ตัดสินใจปิดร้านขายของแล้ว เพราะไม่มีคนช่วย รวมทั้งเป็ด ไก่ เลี้ยงปลาหลังบ้านก็เลิกด้วย  เพราะตอนนี้คุณพ่อสอบเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนได้ และต้องไปอยู่อีกโรงเรียนหนึ่งไกลจากบ้านหลายสิบกิโลเมตร กลับบ้านมืดค่ำ ดึกดื่นทุกวัน เช่นเดียวกับหนูก็ไม่ค่อยได้เจอหน้าพ่อ หนูเคยลองโทร.ไปหาพ่อที่โรงเรียน พ่อก็บอกว่า โรงเรียนของพ่อได้รับการคัดเลือกให้เป็น “โรงเรียนดีประจำตำบล” พ่อต้องทุ่มเททุกอย่าง และตอนนี้จะมีการประเมิน ประกวดยังไงก็ไม่รู้หนูไม่เข้าใจ  แต่รู้อย่างเดียวว่า การเป็น ผอ.โรงเรียนนี้ทำให้ความสุขในครอบครัวเราหดหายไป  และตั้งแต่ขึ้น ม. 4 มา  หนูก็เริ่มมีปัญหาการเงิน

 เพื่อนๆของหนูเล่าให้ฟังว่า ฟังจากคุณพ่อ คุณแม่หรือพี่ที่เป็นข้าราชการครูเล่าว่า คนเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนสมัยนี้ ต้องแต่งตัวเหมือนเซลล์แมนขายของ  เสื้อแขนยาวสีสดใส ผูกเนคไทม์ ใส่สูทโก้ รถยนต์ที่ใช้ก็ยอดนิยมของผู้บริหารในชนบท และ อบต. “ฟอร์จูนเนอร์” ห้องทำงานก็ต้องตกแต่งสวยงาม ติดกระจกหรือผ้าม่านทึบแสง ติดแอร์ พร้อมอุปกรณ์ความสะดวกสบายครบครัน และต้องมี เลขาหน้าห้องเป็นสาวสวย คอยชงกาแฟให้กิน พูดจาอ่อนหวานเอาอกเอาใจ และสิ่งที่บ่งบอกถึงศักดิ์ศรีบารมีคือ ต้องเมียน้อยเมียเก็บหรือจะเป็นเพียงคู่นอนก็แล้วแต่ และจะเป็นด้วยที่จะต้องไปประชุมสัมมนา หรือพบปะใกล้ชิดกันบ่อยๆ  ดังนั้น ต่อมาเลขาคนสวยนั่นแหละที่มักจะเปลี่ยนสภาพมา เป็นเมียน้อย เมียเก็บ หรือคู่นอนเสียเอง   ทั้งหมดนี้  เข้าสเป๊คพ่อของหนูเป๊ะเลย   ยกเว้นเรื่องเลขาเป็นเมียน้อยหนูไม่ทราบ

 วันหนึ่งเรื่องที่หนูหวาดระแวง ก็เป็นจริง เมื่อแม่ของหนูไปอาละวาดที่โรงเรียนของพ่อ ก็เรื่องเลขาคนสวยนั่นแหละ พ่อไม่กลับบ้านกว่าเดือนมาแล้ว เรื่องเดือดร้อนจนถึงขนาดพ่อจะถูกตั้งกรรมการสอบสวนเอาผิดทางวินัย พ่อหาทางออกโดยหย่ากับแม่ ขายบ้านแบ่งเงินกันและไปจดทะเบียนสมรสใหม่กับเลขา แม่หนูหนีไปอยู่กับยายซึ่งก็แก่มากแล้วพร้อมด้วยโรคสุราเรื้อรัง  ส่วนหนูเคว้งคว้างไม่รู้จะไปทางไหน ตั้งแต่พ่อกับแม่มีเรื่องกัน ไม่มีใครสนใจหนูเลย หนูไม่ได้กลับบ้านและไม่มีเงินใช้ ต้องขอยืมเพื่อนสนิทกันใช้  ยืมจนครบหมดทุกคนและไม่มีใครให้ยืมอีก เพราะหนูไม่มีเงินใช้คืน

 หนูตัดสินใจหนีออกโรงเรียนไปอาศัยหอพักเพื่อนชายอยู่  แล้ววันหนึ่งหนูกินเหล้าเมาหมดสติ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็รู้ว่าเสียตัวให้เพื่อนชาย จะคนเดียวหรือหลายคนก็ไม่ทราบ คือตอนกินกันนั้นมีกันหลายคน

 หนูสิ้นคิด หมดทางเลือก นึกขึ้นได้ว่ามีพี่ผู้หญิงข้างบ้านมาทำงานร้านอาหารและให้เบอร์โทร.ไว้ ลองติดต่อดูได้ผล พี่เขามารับไปอยู่ด้วย และพาไปดูที่ทำงานของพี่เขาด้วย จนวันหนึ่งพี่ก็ฝากเข้าทำงานเป็นเด็กนั่งคริ๊งค์ 

 ชีวิตหนูดีขึ้น หนูไม่อยากคิดถึงเรื่องเก่าๆ หนูสนุกอยู่กับการกินเหล้ากินเบียร์ นอนกับแขก ไม่เลือกหน้า ได้เงินมั่งไม่ได้มั่งก็ไม่เป็นไร ชีวิตหนูไม่เหลืออะไรแล้ว ถ้าคุณสงสารหนู ก็มาหาหนูที่ร้าน............สิคะ เรียกหนูและให้หนูสั่งดริ๊งค์เยอะๆ

 ถามเหรอคะ ถ้าย้อนเวลากลับได้ หนูจะทำอย่างไร ตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยค่ะ..... “ หนูไม่อยากให้พ่อเป็น ผอ.โรงเรียน” ค่ะ ..!!!

วัชระ ศรีคำตัน

Vatchara_4@hotmail.com


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2
kruhnoi วันที่ : 18/07/2011 เวลา : 14.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kruhnoi
You're my destiny !!!.        (kruhnoi ครูหน่อย)...

(0)

สะท้อนชีวิต สะเทือนใจค่ะ
ความคิดเห็นที่ 1
CFTPrince วันที่ : 18/07/2011 เวลา : 14.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sunshine-gmaster
แค่คำว่า "สวัสดี" หนุ่มน้อยคนนี้ก็ดีใจนักหนา

(0)
ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆครับ ที่ทำให้ผมมองย้อนมาดูตัวเอง อ่านแล้ว นึกถึงตัวเองขึ้นมาทันทีเลย พ่อกับแม่ของผมก็เป็นราชการครับ พอผม สอบติด ม.4 ที่โรงเรียนประจำจังหวัด ผมก็ ได้มาพักที่หอ แรกๆอยากกลับบ้านมาก พออยู่ไปนานๆชิน แล้ว อยู่ดีๆ ช่วง ม.5 พ่อแม่ ผมก็ได้หย่ากันโดย ผมมีพี่น้องสองคน พี่ผม ไปอยู่กับแ่ม่ ผมอยู่กับพ่อ ซึ่ง พ่อ ตังไม่ค่อยมี แต่ก่อนเคยกินอะไร ตอนนี้ กินต้องคิดทบทวนทุกครั้ง แต่ โชคดีี่ที่ เรื่องราวของผม ไม่หนักเท่าพี่ นก หรือไม่แน่ อนาคตไกล้ๆ อาจจะเหมือนก็ได้ ใครจะรู้ แต่ ณ ปัจจุบัน ผมจะทำให้เต็มที่ที่สุด จะไม่ทำให้เป็นปมด้อย ผมขอเป็นกำลังใจให้พี่ สู้ชีวิต อย่าไปยอมแพ้นะครับ คนเราผิดพลาด แล้ว ย่อม ลุกขึ้นใหม่ได้ เสมอ อย่าอายทำกิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา นะครับ เป็นกำลังใจให้ครับ ! แม้ชีวิตเราจะออกไปทางเดียวกันก็ตาม ต้อง สู้ !
แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน