• walkingdiary
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-06-11
  • จำนวนเรื่อง : 14
  • จำนวนผู้ชม : 19980
  • ส่ง msg :
  • โหวต 4 คน
ไดอารี่ขี้เดิน
loneliness actually is all around...
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/walkingdiary
วันเสาร์ ที่ 29 พฤศจิกายน 2551
Posted by walkingdiary , ผู้อ่าน : 1265 , 00:42:47 น.  
หมวด : ภาพยนตร์/ละคร

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ก่อนที่ที่นี่จะกลายเป็นบ้านร้างก็เลยต้องขอเอาอะไรมาปล่อยไว้สักหน่อยหลังจากทริปเชียงใหม่ที่ผ่านมาชีพจรก็ไม่ได้ลงเท้าไปไหน นอกจาก หอ ที่ทำงาน บ้านกิจกรรมที่ทำเป็นหลักในยามว่างก็คือการดูซีรีส์ญี่ปุ่น(เราชอบดูซีรีส์ญี่ปุ่นมากกว่าเกาหลี เพราะว่าอย่างน้อยรู้สึกว่า ฝั่งญี่ปุ่นมันจะหลากหลายกว่าให้บ้าให้บอให้ตายยังไง สุดท้ายยังแฝงข้อคิดไว้บ้าง)  น้องชายที่แอบไปพบชายคนรักของพี่สาว เพื่อขอร้องให้เขาเลิกยุ่งเกี่....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 6 สิงหาคม 2551
Posted by walkingdiary , ผู้อ่าน : 1775 , 18:22:28 น.  
หมวด : ต่างจังหวัด

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                ไปเชียงใหม่ทีไร ชีวิตก็วนเวียนอยู่แต่ – กาดคนเดิน ไนต์บาร์ซา กาดหลวง ดอยสุเทพ ที่หลับที่นอนก็ไม่เคยไปไกลกว่าแถวหน้าวัดพระสิงห์                 หนนี้คิดใหม่ ทำใหม่ ลองไปหาที่ซุกหัวนอนออกไปนอกเมืองสักนิด เอาความสงบเป็นที่ตั้ง ประจวบเหมาะกับพี่ที่บริษัทแนะนำ เลยได้รู้จักอะไรดีๆ ใหม่ๆ เพิ่มอีกหนึ่งที่ชอบถนนเส้นนี้จริงๆ ต้นยางขนาบ เคยได้ยินข่าวว่าทางการเขาคิดจะตัดต้นยางพวกนี้ทิ้ง แต่ชาวบ้า....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 19 เมษายน 2551
Posted by walkingdiary , ผู้อ่าน : 762 , 10:56:58 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อคืนวันพฤหัสฯ นั่งดูสวรรค์เบี่ยง ฉากที่คุณคิดนอนโคม่าบนเตียง โดยมีลีลาจับมือร้องไห้ขอโทษขอโพยอยู่ข้างเตียงจู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาตามแอน และน้ำผึ้งเปล่า…ไม่ได้อินจัดขนาดร้องห่มไห้ตามเค้าแค่รู้สึกว่า…ฉากคล้ายๆ กันนี้มันจะเคยเกิดกับฉันเมื่อเกือบสามปีก่อน…… พ่อที่เพิ่งถูกเข็นเตียงออกมาจากห้องผ่าตัดพ่อที่ถูกพาตัวไปพักรักษาที่ตึกคนไข้วิกฤตพ่อที่ถูกต่อท่อโน่นนี่ โยงสายระโยงระยางเต็มไปหมด พ่อที่ฉันเคยคิดว่า....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 10 มกราคม 2551
Posted by walkingdiary , ผู้อ่าน : 807 , 16:06:22 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ปางอุ๋ง เป็นสถานที่ที่เรา (เพื่อนร่วมงาน + เพื่อนของเพื่อนร่วมงาน + ฉัน) ตัดสินใจจอดป้ายเป็นที่แรกสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เวลาเท่าไหร่ไม่รู้ สถานที่ที่ไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าหนาวจับใจจนต้องรีบคว้าแจ๊กเก็ตในเป้มาใส่แล้วรีบปีนขึ้นสองแถว (ต้องใช้คำว่าปีนจริงๆ เพราะรถสูงชนิดไม่เกรงใจคนขาสั้นอย่างอิชั้นเล้ย) ด้วยความชำนาญเส้นทางของลุงคนขับรถ บวกกับต้องไปรับคนที่รอที่ปางอุ๋ง คุณลุงเลยเหยียบซะสุดตีน เลี้ยวรถชะเว....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 20 พฤศจิกายน 2550
Posted by walkingdiary , ผู้อ่าน : 726 , 20:04:42 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บนพื้นที่จำกัดแค่ 4x6 นิ้ว (ขนาดมาตรฐาน)บรรจุตัวหนังสือได้เพียงน้อยนิด (ตามแต่ขนาดลายมือ)แต่แปลก... ทุกครั้งที่ได้ส่ง หรือได้รับมันกลับไปเพิ่มขนาดความพองโตของหัวใจ บ้างก็บอกเล่าความสุขจากการไปเที่ยว บ้างก็บอกเล่าความเป็นไปในชีวิตบ้างก็เห็นว่าส่งหา... เลยต้องส่งตอบแต่ไม่เป็นไร... มารูปแบบไหนฉันก็ยินดีที่จะได้รับมัน บ้างก็ลงมือประดิษฐ์ด้วยตัวเองบ้างก็ตัดใจเอาโปสการ์ดที่สะสมไว้มาส่งบ้างก็เป็นโปสการ์ดหยิ....

อ่านต่อ


/3