• วรากิจ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : warakijscifi@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-05-04
  • จำนวนเรื่อง : 19
  • จำนวนผู้ชม : 25863
  • ส่ง msg :
  • โหวต 9 คน
วรากิจ เพชรน้ำเอก
เป็นบล็อคที่นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับนิยายวิทยาศาสตร์
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/warakijscifi
วันอังคาร ที่ 8 พฤษภาคม 2550
Posted by วรากิจ , ผู้อ่าน : 1119 , 21:00:27 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     ต๊อดมองดูแคปซูลสีเงินซึ่งตั้งอยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น  นี่คือผลงานชิ้นโบว์แดงที่เขาอดตาหลับขับตานอนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง  เขาชอบสร้างหุ่นยนต์ตั้งแต่ยังเรียนระดับอนุบาลของโรงเรียนสมองอัจฉริยะ  เลนส์ชิ้นเล็กๆที่ติดตั้งอยู่บนฝาแคปซูลกำลังสแกนใบหน้าของเขาเพื่อตรวจสอบความถูกต้องของลักษณะของเส้นเลือดทั้งหมดบนใบหน้าให้ตรงกับข้อมูลที่ได้บันทึกไว้ในหน่วยความจำของระบบรักษาความปลอดภัย  มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดแคปซูลนี้ได้ 

     เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นเบาๆในระหว่างรอผลการตรวจสอบ  แล้วดวงไฟสีเขียวสดใสก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงเพลงอันไพเราะ  ฝาแคปซูลยกขึ้นด้วยระบบอัตโนมัติพร้อมไอเย็นพวยพุ่งออกมาจนห้องทั้งห้องขาวโพลนราวกับอยุ่ในทะเลหมอก  IRB 99 ในเครื่องแต่งกายในชุดกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดลายการ์ตูนยืนนิ่งอยู่ภายใน  มันดูเหมือนกับเด็กผู้ชายจริงๆที่กำลังยืนหลับตาอยู่  ใบหน้าซึ่งสร้างขึ้นจากผิวสังเคราะห์ดูอิ่มเอิบสดใสไม่ต่างจากเด็กชายที่น่ารักคนหนึ่ง    

     ต๊อดเสียบการ์ดพลังงานแผ่นเล็กๆเข้าไปในปากของ IRB 99  การ์ดถูกดูดเข้าไปข้างใน  สักครู่หนึ่ง  หุ่นยนต์เด็กชายก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับหันศีรษะไปมา  เขากะพริบตาสามสี่ครั้งก่อนที่จะจ้องมาที่ต๊อดแล้วยิ้ม 

     “แม่ครับพ่อครับดูสิครับ  เขาตื่นแล้ว”  ต๊อดบอกกับพ่อและแม่ด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นอย่างมาก

     “สวัสดีครับ  ผมคือ IRB 99 ครับ  คุณสามารถตั้งชื่อใหม่ให้ผมหากคุณต้องการ  หรือบันทึกรหัสลับเพื่อป้องกันบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตยุ่งเกี่ยวกับระบบของผมครับ”  IRB99 บอก

     ต๊อดนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง 

     “ฉันตั้งชื่อให้นายว่า เอ้อ!.....อะตอมก็แล้วกัน”  เขาตั้งชื่อให้ IRB 99 ของเขาตามชื่อของหุ่นยนต์เด็กในการ์ตูนเก่าแก่เรื่องหนึ่งตั้งแต่สมัยคุณปู่ยังเป็นเด็ก

     “อะตอม  ผมชอบชื่อนี้มากเลย  มันเหมือนกับชื่อของตัวการ์ตูนญี่ปุ่นที่เป็นหุ่นยนต์เด็กผู้ชายในเรื่องแอสโตรบอยเมื่อเก้าสิบปีที่แล้ว”  เสียอะตอมพูดเจื้อยแจ้ว 

     “หา.....นายรู้จักการ์ตูนเรื่องนั้นด้วยเรอะ”  ต๊อดถึงกับอ้าปากค้างที่หุ่นยนต์ของเขาจะรู้จักตัวการ์ตูนที่สร้างขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ.2511  แต่ตอนนี้เป็นปีพ.ศ.2601 แล้ว 

     “ผมมีข้อมูลเยอะแยะที่น่าสนใจบันทึกอยู่ในหน่วยความจำครับ” 

     “จริงสินะ  ฉันเป็นคนบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับความรู้มากมายก่ายกองใส่ลงไปในสมองของนายเองนี่นา”

      “คราวนี้ลูกจะได้มีเพื่อนเล่น  จะได้ไม่บ่นเหงาอีก”  แม่บอกกับต๊อด  “เธอต้องดูแลต๊อดให้ดีๆนะอะตอม”

      “ตกลงครับคุณพ่อคุณแม่”

     พ่อกับแม่ของต๊อดหัวเราะดวยความพอใจที่อะตอมเรียกพวกเขาว่าพ่อกับแม่  ทั้งสองรู้สึกว่าอะตอมเป็นหุ่นยนต์ที่น่ารักมากทีเดียว

     ต๊อดตรวจสอบระบบทุกระบบของอะตอมอย่างละเอียด  ทุกระบบทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ  เขาบอกให้อะตอมเดิน  ลุกนั่ง  เต้นรำ  แล้วก็วิดพื้น  ระบบท่อลมเล็กๆนับพันท่อจะอัดอากาศไปยังอวัยวะส่วนต่างๆเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย  ทำให้อะตอมสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างนุ่มนวลราวกับคนจริงๆ  นอกจากนั้น  เขายังติดตั้งโปรแกรมอารมณ์แบบมนุษย์ให้กับอะตอมอีกด้วย  อะตอมจึงเป็นหุ่นยนต์ที่มีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนคน  ไม่ว่าความรู้สึกดีใจ  เสียใจ  มีความสุข  หรือหงอยเหงา

     “เก่งมากอะตอม  รู้มั้ย  นายไม่ใช่หุ่นยนต์ธรรมดาๆ  แต่นายเป็นหุ่นยนต์แอนดรอยด์ (หุ่นยนต์ที่เหมือนมนุษย์) ที่สมบูรณ์แบบที่สุดตัวแรกของโลกเลยเชียวนะ”

“งั้นหรือครับ”  อะตอมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ 

...............

     “เฮ้ย!   นายเล่นโกงนี่นา”  ต๊อดโวยเมื่อเห็นอะตอมวางตำแหน่งนักรบอวกาศบนตารางเกมในจอภาพผิดจากที่ควรจะเป็น

     “ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  ผมแค่ต้องการทดสอบไหวพริบของคุณเท่านั้นครับ  คุณมีไหวพริบดีและฉลาดมาก”

     “แต่หุ่นยนต์จะโกงมนุษย์ไม่ได้นะ  มันผิดกฏของหุ่นยนต์  อีกอย่างอย่าลืมสิว่าฉันเป็นคนสร้างนายขึ้นมาเอง”  ต๊อดต่อว่า

      “ตกลงครับ  ถ้าคุณไม่เผลอนะครับ”

     “ฉันว่า  ฉันสร้างให้นายเหมือนมนุษย์มากเกินไปแล้วนะ”

     “แต่บางครั้งมนุษย์ก็ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์เหมือนกันนะครับ  ต้องคอยให้ออกคำสั่งอยู่เรื่อยอย่างที่คุณแม่ไล่ให้คุณไปอาบน้ำนั่นแหละครับ”

     “ถูกของนาย  แต่ตานี้ฉันชนะแล้ว”  ต๊อดเหลือบมองอะตอมด้วยสายตาเย้นหยัน

     อะตอมมองดูเกมบนจอภาพ  เขาถอนหายใจเฮือก  ระบบท่อลมภายในทำให้มีลมหายใจออกมาจากจมูกเหมือนมนุษย์

     “คุณแกล้งชวนผมคุยนี่นา  ทำให้ระบบคิดวิเคราะห์ของผมสับสน”

     “แต่ฉันไม่ได้โกงนะ  นายไม่ระวังเองนี่นา”  ต๊อดหัวเราะ

...............

     อะตอมลืมตาขึ้น  เขาตั้งเวลาสำหรับระบบปิดสวิชท์อัตโนมัติเพื่อการพักวงจรทั้งหมดและปรับอุณหภูมิให้อยู่ในระดับปลอดภัย  ระบบทั้งหมดจะเปิดขึ้นเองเมื่อถึงเวลาที่กำหนด  อะตอมลุกขึ้นนั่งแล้วบิดขี้เกียจสองสามครั้ง  อันที่จริงเขาไม่ได้รู้สึกขี้เกียจหรือเมื่อยล้าแต่อย่างใด  มันเป็นเพียงการแสดงอาการเลียนแบบมนุษย์เท่านั้น  อะตอมหันไปมองดูต๊อดที่ยังคงนอนหลับอย่างสบายอยู่ข้างๆแล้วส่ายหน้าราวกับรู้สึกเอือมระอา  สายชาร์จแบตเตอรรี่ปลดออกจากปลั๊กไฟแล้วหดกลับเข้าไปในร่างของอะตอมอัตโนมัติ  วันนี้เขาเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในระบบคิดวิเคราะห์  สมองอิเล็กทรอนิกส์รับรู้ความรู้สึกแปลกๆที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  เขานั่งที่ขอบเตียงและถอนหายใจเฮือกใหญ่  นัยน์ตาเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

     “เป็นอะไรไป  อะตอม”  ต๊อดตื่นขึ้น  เขาถามเมื่อเห็นอะตอมนั่งเงียบผิดปรกติ   “ดูเหมือนกับนายกำลังเศร้านะ”

     “เศร้าหรือครับ  ผมเพียงแต่รู้สึกอึดอัดในระบบคิดวิเคราะห์”

     “นั่นแหละ  เขาเรียกว่าไม่สบายใจหรือเกิดอารมณ์เศร้าขึ้น  นายมีเรื่องอะไรกลุ้มใจงั้นเหรอ”

     “คือ  ผมอยู่แบบนี้มาเดือนหนึ่งแล้ว”   

     “อ๋อ!.....เข้าใจแล้ว  นายรู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่แต่ในบ้านนั่นเอง  ฉันต้องขอโทษด้วย  ฉันเพียงแค่ต้องการทดสอบระบบของนายให้แน่ใจว่า  ทุกระบบทำงานได้ไม่ผิดพลาดเท่านั้น”  ต๊อดบอกกับอะตอม  “เอางี้  วันนี้ฉันจะพานายไปเที่ยวสวนสนุกก็แล้วกัน”

     “จริงหรือเปล่าครับ  เย้!.....ระบบคิดวิเคราะห์ของผมหายอึดอัดแล้วครับ” 

     อะตอมรู้สึกดีใจจนถึงกับกระโดดไปมา   

...............

     รถไฟเหาะหัวจรวดเลื่อนขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด  เมฆบางๆลอยผ่านมา  มันเบาบางเช่นเดียวกับอากาศบนนั้น  ระบบปรับความดันและระบบอากาศสำรองภายในครอบแก้วช่วยให้ผู้เล่นหายใจได้อย่างสบายเหมือนกับอยู่บนพื้นข้างล่าง  แต่มันไม่ได้ช่วยลดความหวาดเสียวได้สักนิดเมื่อนึกถึงภาพตัวเองจะต้องพุ่งลงในลักษณะชัน 90 องศาด้วยความเร็วราวกับกระสวยอวกาศ  ต๊อดมองดูอะตอมอย่างนึกขัน  ท่าทางของอะตอมในตอนนี้ดูไม่ต่างจากคนอื่นๆเลย  อะตอมหลับตาสนิทเพราะไม่กล้ามองลงข้างล่าง  และในทันทีที่หัวขบวนรถไฟเหาะดิ่งลงตามราง  อะตอมก็ร้องลั่นดังกว่าใครทีเดียว  ดวงตาเบิกโพลงและเกาะราวเหล็กแน่น  ราวห้านาที  รถไฟเหาะหัวจรวดก็จอดเทียบชานชลาอย่างปลอดภัย  ต๊อดออกจกรถไฟเหาะทันทีที่ครอบแก้วเปิดอ้าออก  แต่อะตอมยังคงนั่งนิ่งราวหุ่นยนต์ที่หมดพลังงาน  ต๊อดพยายามฉุดให้ลุกขึ้น 

     “น่ากลัวเป็นบ้าเลย”  อะตอมบ่นเสียงสั่นแล้วลุกออกจากรถไฟเหาะอย่างงุนงง  “ทำไมมนุษย์ชอบเล่นอะไรหวาดเสียวแบบนี้”

     “ฉันว่าโปรแกรมอารมณ์ของนายอาจจะอ่อนไหวเกินไปก็ได้  ใครๆเขาก็เล่นรถไฟเหาะกันทั้งนั้นแม้แต่พวกเด็กๆ”

...............

     ต๊อดกลับมาบ้านแล้ว  เขาโตขึ้นมาก  เขาดูเป็นผู้ใหญ่เมื่ออยู่ในเครื่องแบบของนักเรียนมัธยมเกรด 10 แห่งโรงเรียนวิศวกรรมอนาคต  ต่างจากเด็กชายต๊อดเมื่อหลายปีก่อน 

     “สวัสดีอะตอม”  ต๊อดเอ่ยทักทายอะตอมที่ยืนนิ่งอยู่ด้วยท่าทางเชื่องซึม 

     “นี่น่ะเรอะ  เจ้าหนูแอนดรอยด์ที่นายสร้างขึ้นตอนอยู่ชั้นประถม”  เพื่อนของต๊อดที่มากับต๊อดเพื่อช่วยกันออกแบบระบบพลังงานอนาคตเอ่ยถาม

     “ใช่  เขาเป็นเหมือนน้องชายจริงๆของฉันเลยนะ”

     “ฮึ!...เจ้าหนูงั้นเหรอ.....แล้วยังน้องชายอีก.....ฮึ!”  อะตอมคิดในใจ  เขาไม่ชอบคำสองคำนี้เลย  เพราะมันทำให้เขารู้สึกว่า  เขาไม่ใช่เพื่อนของต๊อดเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว  เขาเหลือบมองดูต๊อดกับเพื่อนที่กำลังเดินขึ้นไปข้างบน  ต๊อดเติบโตขึ้นมากจนเกือบจะกลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว  ในขณะที่เขายังคงเป็นเพียงหุ่นยนต์เด็กๆที่ไม่มีวันโต  และเดี๋ยวนี้  ต๊อดก็ไม่เล่นกับเขาเหมือนเมื่อก่อน  แต่ต๊อดมักจะอยู่กับเพื่อนรุ่นเดียวกันหรือบางทีก็ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ  ต๊อดไม่ได้ไปเที่ยวกับเขามานานแล้ว  “ฮึ!.....เจ้าหนู”  อะตอมบ่นอย่างน้อยใจ    

...............

     “พ่อกับแม่เห็นอะตอมมั้ยครับ”  ต๊อดเอ่ยถามกับพ่อและแม่

     “นั่นน่ะสิ  พ่อยังไม่เห็นเขาเลยตั้งแต่เช้า”

     “จริงด้วย  แม่กำลังคิดว่าจะชวนเขาไปซื้อของด้วยกันอยู่พอดี”

     แต่แล้วทุกคนก็ได้ยินเสียงๆหนึ่งดังออกมาจากในห้องเก็บของ  ต๊อดเปิดประตูห้องและมองหาที่มาของเสียงนั้น  แล้วทุกคนก็ได้เห็นขาของอะตอมโผล่ออกมาจากด้านหลังกล่องใส่ของที่ตั้งอยู่สูงท่วมหัว ต๊อดเดินเข้าไปใกล้แล้วชะโงกมองที่ด้านหลังกล่อง  เขาเห็นอะตอมนั่งคุดคู้ด้วยอาการโศกเศร้า

     “อะตอม  นายร้องไห้งั้นเหรอ”  ต๊อดถาม  เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอะตอมร้องไห้  ท่อเล็กๆที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาปล่อยน้ำหยดเล็กๆออกมาจนไหลอาบแก้ม

     “อะตอมเป็นอะไรไปหรือลูก”  พ่อถามด้วยความสงสัย

     “ผมคิดว่าผมพอจะเดาออกครับว่าทำไมอะตอมถึงได้ร้องไห้”  ต๊อดบอก  เขานั่งลงข้างๆอะตอมแล้วโน้มร่างของอะตอมเข้ามากอดไว้

...............

     อะตอมลืมตาขึ้นช้าๆ  เขารู้สึกแปลกๆบางอย่าง  ดูอย่างกับว่าอะไรต่ออะไรดูเล็กลงในวันนี้  เขามองหาต๊อด  แต่บ้านดูเงียบพิกลราวกับไม่มีใครอยู่เลย  อะตอมลงจากเตียงแล้วตรงไปที่ประตูห้อง  เขามีห้องนอนส่วนตัวแล้วสำหรับเวลาที่เขาต้องการพักวงจรและปรับอุณหภูมิร่างกาย  อะตอมเปิดประตูออก  แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อต๊อดกับเพื่อนๆรวมทั้งพ่อและแม่พากันมายืนรออยู่ที่หน้าห้องของเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

     “สุขสันต์วันเกิด  อะตอม”  ต๊อดเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก  เขาถือถามขนมเค้กก้อนใหญ่ซึ่งมีเทียนหลากสีที่เปลวเทียนเปล่งแสงวาววับปักอยู่ 5 เล่ม  แล้วเสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ก็ดังกระหึ่มขึ้นทันที

     “สุขสันต์วันเกิดจ้ะ”  เสียงของทุกคนพูดขึ้นพร้อมๆกัน

     อะตอมยืนนิ่ง  ท่อน้ำเล็กๆใต้เปลือกตาเริ่มขับหยดน้ำใสแจ๋วออกมาอีกครั้ง 

     “ร้องไห้อีกแล้ว  เจ้าหุ่นยนต์ขี้แย”  ต๊อดแหย่อะตอม 

     “ขอบคุณมากเลยครับ  ขอบคุณทุกๆคน”  อะตอมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ  เขาโผเข้ากอดต๊อด  ความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นอีกครั้ง  แต่เขาไม่รู้ว่าอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิม  แต่ความซาบซึ้งใจทำให้อะตอมลืมความรู้สึกแปลกๆนั้นเสียสนิท

     ทุกคนพาอะตอมไปที่โต๊ะซึ่งจัดวางอาหารเอาไว้อย่างมากมาย  ต๊อดวางขนมเค้กลงบนโต๊ะและบอกให้อะตอมเป่าเทียน  อะตอมเป่าเทียนด้วยอากาศจากท่อลมที่พ่นสเปรย์น้ำหอมออกมาพร้อมกัน  ทำให้กลิ่นหอมกระจายไปทั้งห้อง 

     “ถึงแม้นายจะกินขนมเค้กไม่ได้  แต่พวกเราก็มีของขวัญบางอย่างอยากจะมอบให้นาย”  ต๊อดบอก

     อะตอมตื่นเต้น  เขาพยายามมองหากล่องของขวัญของต๊อด  แต่เขาไม่เห็นของขวัญอะไรสักกล่อง  นอกจากเพื่อนของต๊อดสองคนช่วยกันยกกระจกบานใหญ่ที่สูงพอๆกับคนๆหนึ่งออกมา

      “นายมองกระจกสิ  แล้วนายจะได้เห็นของขวัญที่พวกเราตั้งใจมอบให้นาย”  ต๊อดพูดกับอะตอม

       เพื่อนๆของต๊อดยกกระจกมาตั้งอยู่ตรงหน้าของอะตอม  อะตอมมองเห็นเงาของตัวเองในกระจก  มันไม่ใช่เงาของเขาอย่างที่มันเคยเป็น  แต่เขากลับได้เห็นหุ่นยนต์แอนดรอยด์หนุ่มตัวหนึ่งปรากฏอยู่ในกระจกนั้นแทน

       “ฉันรู้ว่านายน้อยใจที่พวกเราโตกันหมดแล้วในขณะที่นายยังคงเป็นเด็กตลอดเวลา  ฉันก็เลยสร้างร่างกายใหม่ให้นาย  ตอนนี้นายโตเท่ากับพวกเราแล้วนะและนายก็เป็นเพื่อนของเราด้วย  ไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป”  ต๊อดบอก

       อะตอมมองดูร่างกายใหม่ของเขาด้วยความตื่นเต้น  เขาได้กายเป็นแอนดรอยด์หนุ่มแล้วจริงๆ  ไม่ใช่หุ่นยนต์ตัวเล็กๆอีกต่อไปแล้ว  มิน่าเล่า  ตอนที่เขาตื่นขึ้นมา  เขาถึงได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องนอนเล็กๆลงไปจากเดิม  เพดานดูเตี้ยลง  และตอนที่เขาโผเข้ากอดต๊อด  เขาก็รู้สึกว่าเขากอดคอดต๊อดได้อย่างสบาย   ต๊อดแอบสร้างร่างกายใหม่ให้เขานั่นเองและได้ดาวน์โหลดความทรงจำทั้งหมดลงไปในระบบสมองคอมพิวเตอร์ของร่างใหม่ด้วย

       “ขอบคุณมากต๊อด  ขอบคุณทุกๆคน”

      “ลูกคงพอใจร่างกายใหม่นี่นะ”  แม่เอ่ยขึ้น  เธอเรียกอะตอมว่าลูกอย่างเต็มปากเต็มคำ

       “ใช่  แล้วลูกกับต๊อดก็จะได้เป็นเพื่อนและพี่น้องกันตลอดไป”

       คราวนี้ท่อน้ำเล็กๆซึ่งซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาของอะตอมฉีดน้ำจนพุ่งออกมาเป็นสายราวกับน้ำพุเลยทีเดียว

       “นายเลิกขี้แยได้แล้ว  นายไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ”

       ต๊อดพูดแหย่อะตอมทำให้อะตอมหัวเราะออกมาด้วยความเขินอาย

...............

           

 

 





แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< พฤษภาคม 2007 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    



[ Add to my favorite ] [ X ]