• ข้าพเจ้าทองพูน
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : tongpoonstudio@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2009-12-20
  • จำนวนเรื่อง : 33
  • จำนวนผู้ชม : 40377
  • ส่ง msg :
  • โหวต 19 คน
ข้าพเจ้าทองพูน
อุทยานงานศิลป์ที่ตลบอบอวลด้วยสีน้ำและบทกวี
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/wisoot
วันพฤหัสบดี ที่ 21 มกราคม 2553
Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 8311 , 14:42:14 น.  
หมวด : ศิลปะ/วัฒนธรรม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หลังจากได้ทำบุญทำกุศลชื่นชมความดีของเหลี่ยมมาแล้ว (โปรดอ่าน แม้วปลื้มเจอคนชม) จิตใจก็ผ่องแผ้วชื่นบานด้วยว่าเราคนธรรมดาคนหนึ่งได้ทำให้ชายผู้เคยใหญ่คับฟ้า (แต่พลัดที่นาคาที่อยู่ไปตกระกำลำบาก) ได้มีความสุขในวัยใกล้ฝั่ง อิ่มเอิบใจในบุญกันถ้วนหน้าแล้ว ก็เกิดสติปัญญาสร้างสรรค์ศิลปกรรมกันต่อไปto day วันนี้ข้าพเจ้าใคร่นำเสนอหนังสือสอนการเขียนสีน้ำสักเล่มหนึ่ง คนรุ่นข้าพเจ้า รุ่นคุณเป็นต่าง คุณนิลสมัยคงเคยผ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 20 มกราคม 2553
Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 1486 , 16:10:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 *ในมุมอีกมุมหนึ่ง ซึ่งเรามองและตรองตรึก ใช้ใจให้ลุ่มลึก พินิจพิจารณา ความชั่วและความดี มีอยู่คู่โลกา คนดีรึจะหา ร้อยเปอร์เซ็นต์ยากเต็มที ฮิตเลอร์โลกตราหน้า เป็นคนบ้าคลั่งนาซี ข้อหนึ่งอาจพึงมี มันรักชาติรักพันธุ์มัน พลพตทุ่งสังหาร ตายสองล้านเพราะเชื่อมั่น สังคมอุดมการณ์ แม้บ้าบอก็พอฟัง บินลาเดนเป็นลาหรือ ? หากเขาคือผู้โอหัง ท้าทายไอ้กันยัง เพราะหวงเผ่าให้ลือนาม มาก่อน....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 19 มกราคม 2553
Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 1495 , 19:31:00 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

*นัยความงามว่าตามวัยใครว่างามว่าตามกันขาวนวลที่นวลนั้นเกิดจากความนิยมชมพิศหน้าต้องหน้านั้นนมที่หนันก็อัดลมตูดเด้งเสียกลึงกลมก็ใช่ก้นแต่ก่อนมาดั้งเดิมก็เสริมโด่งเลาะซี่โครงคุณบุญมาตาคล้อยริ้วรอยตาดึงจนเหล่แล้วยอกันกรามเดิมอาจเกินงามต้องเสริมกามตัดกรามครันกรามตัดต้องจัดฟันหมอยังเมินเพราะเกินพอหนังหัวถลกเจ็บดึงหนังเหน็บซ่อนซอกคอไม้งามติดแต่งตอเราจะเรียกว่าพันธุ์ใดกระจกวิเศษเอ๋ยเคยเห็นคนสวยไหมสวยเสียจน....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 18 มกราคม 2553
Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 2130 , 14:13:26 น.  
หมวด : ศิลปะ/วัฒนธรรม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ค้นตู้หนังสือพักใหญ่ๆ จึงพบหนังสือสีน้ำที่หลงรักเข้าจนได้ (หลงเรียกติดปากว่า จันทร์เส้ยว ที่แท้ เขาชื่อเดือนเสี้ยว)เป็นหนึ่งวรรณกรรมจีน เขียนโดยเหลาเส่อ อนิวรรตน์ เป็นผู้แปล ส่วนเรื่องราวนั้นเศร้าแสนเศร้า แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ผมกล่าวในที่นี้ ผมจะกล่าวถึงรูปประกอบสีน้ำ สวยทุกรูป ดีทุกรูป และเศร้าทุกรูป ใครที่อยากเขียนภาพประกอบดูเป็นครูได้เลยครับ เพราะตรงกับเรื่อง ถ่ายทอดอารมณ์ของนักเขียนได้อย่างเข....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 มกราคม 2553
Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 1195 , 22:56:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คงจะสิ้นเสียแล้วศิลปะสมัยใคร ใครจะอาสาเข้าสืบสานกร่อนแล้วไร้เหลือจำเป็นตำนานผ่านแล้วไร้เหมือนไม่ผ่าน ไร้รูปรอยทบทับ ผุพังลงทั้งหมดคล้ายแผ่นดินเป็นทุรยศเสื่อมถดถอยน้ำเต้าจมกระเบื้องจะเฟื่องลอยคนถ่อย ครองบ้าน ครองแผ่นดินสิ้นโศลกคือโศกวิปโยคซ้ำสิ้นคำหัวใจคล้ายจะสิ้นแลห่างๆ ใบไม้ลงไล้ดินเราจะสิ้นความเป็นไทยหรือไรกันภาพเขียนสีอครีลิกบนผ้าใบ ....

อ่านต่อ

Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 2194 , 19:09:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หญิงสาวแสนเศร้ากับเขาคนนั้น หญิงสาวแสนเศร้า ในเงาของความอาดูรสูญสิ้น เบาๆ (แต่ข้าพเจ้า) ได้ยิน เธอคุยกับดิน คุยกับทราย เธอสวยซึ้งๆ เศร้าๆ เย็นๆ เห็นเธอทีไร ใจก็หาย เหมือนเธอ โอไม่นะ เหมือนเธอรอความตาย คล้ายคือสิ่งสุดท้ายที่รอคอย ๑ ห้องเช่าติดกันเดือนละพันห้า มีฝาร่วมกันปันใช้สอย คนหนึ่งเขียนกวี สีน้ำ ประดิดประดอย คนเหงาหงอยห้องนั้น เธอทำอะไร ความสัมพันธ์ของสองเขา (ข้าพเจ้าเฝ้า....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 16 มกราคม 2553
Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 1530 , 13:56:46 น.  
หมวด : ศิลปะ/วัฒนธรรม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

* ยามเช้าอันแสนสดใสและอบอุ่น แสงทองอ่อนๆ อาบไล้โบสถ์เก่าอายุกว่าร้อยปีจนดูมลังเมลือง เสียงแตรวงผสานกับเสียงไชโยโห่ร้องของผู้คนมากหน้าหลายตาที่พร้อมใจกันมาจน เต็มรอบทางเดิน บางคนยังกึ่มค้างคามาจากงานเลี้ยงเมื่อคืนที่ล่วงมา ลีลาจึงเลื้อยหน้าเลื้อยหลัง นั่นเป็นเหตุให้การแห่นาครอบโบสถ์เพียงสามรอบกลายเป็นงานทรมานบันเทิงคนเป่า แตรวงเพราะใช้เวลาร่วมชั่วโมง ในระหว่างที่เวียนครบรอบที่หนึ่ง สายตาผมพลันเจออั....

อ่านต่อ

Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 1052 , 10:10:08 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

“สมัยแม่สาวๆ” แม่ผมเล่า...หน้าอาบเหงื่อแต่แจ่มใส “บันไดยังไม่ได้ซ่อมสร้าง แม่และเพื่อนช่วยกันถางเป็นทางขึ้นไป อิฐศิลาโบราณอยุธยา พร่างพรูลงมาจากมหาเจดีย์ใหญ่ ถมทับนับนาน กองพะเนิน เดินสี่ขายังยากด้วยซากอิฐพังหากพลาดพลั้ง แม่ยังไม่รู้ว่าเอ็งจะไปอยู่ที่ไหน ไม่มีใครกล้าขึ้นไปนักดอก กราบไหว้แต่รอบนอกก็ชื่นใจ” ชั่วเวลาผ่านไปไม่กี่ปี องค์มหาเจดีย์ก็มีบันได ผู้คนขึ้....

อ่านต่อ

Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 977 , 00:49:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เขารัก เขาใหญ่ แต่ใครๆ ไม่ใคร่เข้าใจเขาเรื่องของเขา (เอ หรือว่า เรื่องของเรา)ตกลง เรื่องเขลาเขลาจะเอาอย่างไง? ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 15 มกราคม 2553
Posted by ข้าพเจ้าทองพูน , ผู้อ่าน : 1438 , 08:05:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ภาพถ่ายจากงานอีเวนท์ แก้ไขด้วยคอมฯ ลูกสาวเจ้าคิดถึงพ่อบ้างไหม พ่อมีเพื่อน เพื่อนของเพื่อน ของเพื่อนมากมาย พี่ชาย น้องชาย และหลานชาย ลูกสาว เจ้าคิดถึงแม่บ้างไหม แม่มีเพื่อน เพื่อนของเพื่อน ของเพื่อนมากมาย พี่สาว น้องสาว และหลานสาว ลูกสาวเอ๋ย เจ้าเคยคิดถึงหญิงสาวคนอื่นไหม หญิงที่อาจตกเป็นเหยื่อกำหนัดชาย จากผู้ชายติดกำหนัดจากสิ่งที่เจ้าทำ ลูกสาวเอ๋ย เจ้าเคยคิดถึงเด็กๆ ไหม สายตาบริสุ....

อ่านต่อ


/4