*/
  • นายสิบหมื่น
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : tidsean@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2010-07-14
  • จำนวนเรื่อง : 17
  • จำนวนผู้ชม : 19743
  • จำนวนผู้โหวต : 13
  • ส่ง msg :
  • โหวต 13 คน
วันพฤหัสบดี ที่ 2 มิถุนายน 2554
Posted by นายสิบหมื่น , ผู้อ่าน : 646 , 15:02:32 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

โพสต์ครั้งแรก โอเคเนชั่นบล็อค : ๑๑ กรกฎาคม ๒๕๕๒....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 26 เมษายน 2554
Posted by นายสิบหมื่น , ผู้อ่าน : 717 , 11:07:13 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

.. ลูกลาวตามกะเยิม อยากฟังเพลงก่อนนอน.. ในทุกคืนพ่อลาวตามกะเยิม ก็บรรเลงเพลงนั้น.. ไล่เรื่อยเรียง จนบทเพลงบทสุดท้าย.. ด้วยสัญญาว่าจบเพลงนี้ ต้องนอนแล้วนะ.. พอเจ็บนิ้ว ลูกพอใจ เริ่มด้วย Before the dawn.. และจบด้วย don't let the morning take him..... อะระหังสัมมา....สวากขาโต...สุปฏิปันโน..กราบหมอนก่อนนอน..ทั้งพ่อลูก.. แล้วหลับฝันดี พรุ่งนี้ตื่นใส่บาตรแต่เช้านะลูก.. ครับ..ลูกรับคำ...........................

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 22 เมษายน 2554
Posted by นายสิบหมื่น , ผู้อ่าน : 592 , 11:01:24 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 4 คน

..** โธ่เอ๋ย..นี่หรือ..กวี **.. ในความไหวของใจ ผ่านเคลื่อนห้วงเวลา.. หะแรกนั้นนึกเองว่า เราก็กวีนี่นา.. แต่เมื่อเวลาผ่าน กวีบ้านใดกัน เขียนขีดอักษรใดก็ไม่ไหลลื่น.. หรือว่ากวีในใจได้ตายไปแล้ว.. หรือว่าไม่เคยได้เฉียดใกล้กับคำว่ากวีเลย.. โธ่เอ๋ย..สมเพชตนเองสิ้นดี กวีแค่ลมผ่าน.. ก็พาลคิดไปเสียใหญ่โต ป้าดติ๊โธ้..มาซ่างเป็นเนาะข้อย....ยากยิ่งนัก : ชาตรี....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 12 เมษายน 2554
Posted by นายสิบหมื่น , ผู้อ่าน : 854 , 08:10:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 4 คน

ฉันฝันว่าฉันตาย....ไกลสุดแสนไกล ไปเพียงผู้เดียว..เป็นเศษธุลี ในจักรวาลอันกว้างใหญ่..ฝันเห็นคนดีที่สาปสูญไปมากมาย..สีของโลกร้อนแรงเสียดแทงจนแหนงหน่าย..ขอบคุณบทลำนำแห่งความตาย : ชูเกียรติ ฉาไธสงขอบคุณ : You Tubeขอบคุณ บล็อคเกอร์ : MT-PONG (แม่ใหญ่ปอง)....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 27 ตุลาคม 2553
Posted by นายสิบหมื่น , ผู้อ่าน : 1402 , 14:47:38 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

๐ ๐ต้องลมพัดพา เมื่อหน้าหนาว อกใจฉันร้าว ไปตามลมไม่มีรักแท้ ไว้แก้หนาว ไม่มีสาวสาว ไว้แนบชมเมื่อยามต้องลม ก็ยิ่งหนาว เมื่อลมพัดพา ให้หวั่นไหวอกฉันนั้นใคร จะเห็นเล่า ห่มผ้าหายเพียง แต่ร่างกายส่วนใจมิวาย จะบรรเทา โอ้ยามนี้เรา แทบหนาวตายหน้าหนาว หนาวจนสั่น สะท้านกายผิงไฟก็ ไม่หายคลายแม้นมีเธอ เคียงกาย หนาวคงคลาย สิ้นสูญเมื่อยามเหมันต์ ยิ่งพลันหมอง จิตใจหมายปอง แม่เนื้ออุ่นหากฉันนั้นมี เธออยู่คลอ หน้าหนา....

อ่านต่อ


/4