• wzonline
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : wz91@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-10-31
  • จำนวนเรื่อง : 20
  • จำนวนผู้ชม : 35918
  • ส่ง msg :
  • โหวต 16 คน
[W]z On StuDENt BLOg >> Sc 812
blog นี้สร้างขึ้นเพื่อประโยชน์ทางการศึกษา เป็นส่วนหนึ่งของวิชาการออกแบบและเทคโนโลยี ประกอบด้วยสาระและผลงานต่างๆ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/wzonline
วันพฤหัสบดี ที่ 3 มกราคม 2551
Posted by wzonline , ผู้อ่าน : 711 , 22:55:35 น.  
หมวด : งานอดิเรก

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เป็นนิยายที่ ข้าพเจ้าได้แต่งขึ้นมาเอง หากมีความผิดพลาดประการใดก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

---------------------------------------------------------------------------------

บทนำ

 

 

                แสงจากข้างทางอันแผกธรรมชาติฉายอ่อนๆแข่งกับแสงแห่งธรรมชาติยามค่ำคืน ความเงียบสงัดก่อตัวขึ้นเฉกเช่นทุกๆวันมีเพียงเสียงลมอ่อนๆเท่านั้นที่คละคลุ้งพัดพากลิ่นคาวเลือดอ่อนๆผ่านปลายจมูกเล็กเรียว เจ้าของร่างที่สั่นสะเทิ้มเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นของความตายตรงหน้า แววตาแข็งกร้าวและเย็นชามองไปที่ร่างไร้ลมหายใจภายใต้ฝ่าเท้าหนักของตน กลางหน้าผากยังเป็นรอยผลุดลึกลงไปจากแรงกระแทกของลูกตะกั่ว ฝ่ามือเล็กยกขึ้นปิดปากของตนเอาไว้เพื่อหยุดบางสิ่งบางอย่างที่จุกค้างอยู่ที่คอมิให้ผลุดออกไปจากริมฝีปากชมพูระเรื่อนั้น

 

                แชะ !! ใบหน้าขาวไล่เลือดออกมาจนแทบไม่เหลือ เมื่อเข่าเจ้ากรรมดังเลื่อนไปกระแทกกับปุ่มถ่ายภาพของกล้องคู่ใจดีที่ไม่ใช่กล้องดิจิตอลแบบใช้แฟลช แววตาประดุจดังเหยี่ยวสอดส่ายๆไปรอบตัวพร้อมปลายกระสุนของอาวุธเพชฌฆาตคู่กาย ลมหายใจถูกกลั้นเอาไว้อย่างไม่ได้ตั้งใจ ความกลัวก่อตัวต้านความกล้าในตอนแรก

               

                “โผล่หัวออกมาสะ ถ้ายังอยากตายดี”เสียงคำรามดังฟ้าผ่าดังสนั่นไปทั่วบริเวณประกอบกับความเงียบสงัดรอบกาย ร่างบางรู้สึกเหมือนตนกำลังโดนภาคทัณฑ์จากเจ้าแห่งนรกโลกันตร์

               

            ฝ่าเท้าหนักหน่วงยังคงก้าวเดินไปรอบๆ พร้อมกับสายตามุ่งมั่นจนเธอนึกหวั่นใจ ดวงตากลมปิดแนบสนิท สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งแหล่ที่ถูกเก็บไว้ภายใต้จิตใจชัดเจนในความคิดของเธอเมื่อเสียงฝ่าเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ และหยุดลง

 

                เธอไม่สามารถบอกได้ว่าเพชฌฆาตนั้นอยู่ใกล้ตัวขนาดไหน รู้เพียงแต่ว่ามันใกล้มากพอที่ปลายดาบจะฟาดฟันลงมาบนคอระหงของเธอได้ นาทีนี้มีแต่เพียงความเงียบสงบ ลมเย็นที่พัดผ่านยามค่ำคืนมิได้ความเย็นสบายเฉกเช่นทุกวันแต่เปรียบดังลมเย็นยะเยือกจากขุมนรกที่วาบผ่านร่างไป

 

                “เสียงฝนหรอว่ะเนี่ย” เสียงกังวานก้องอย่างหงุดหงิดเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นอ่อนๆที่กระทบกับใบหน้า

 

                แปะ .แปะ … เสียงสายธารหยดเล็กกระทบพื้นค่อยๆถี่ลงพร้อมกับเปลวฟ้าผ่าก้องไปทั่ว ราวกับเป็นเสียงศึกระหว่างยมทูตและบรรดาเทพไท้บนสวรรค์ที่กำลังแย่งชิงดวงวิญญาณที่เพิ่งหลุดลอยโดยใช้กรรมดีและกรรมชั่วเป็นอาวุธในการตัดสิน

 

            ร่างหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการฝึกฝนอย่างหนักภายใต้ผ้าคลุมสีดำทมิฬเขี้ยซากเข้าไปชิดกำแพงก่อนจะกระชับผ้าคลุมให้เข้าที่และเดินจากไปโดยไม่คิดแม้แต่จะเหลียวกลับหลังมาอีกเลย ร่างบางถอนหายใจอย่างโล่งอก ความโล่งใจประกอบกันความมืดยามราตรีให้นักถ่ายรูปอสิระสาวช่างสังเกตไม่ทันเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของใบหน้าโหดเหี้ยมเฟิ้มไปด้วยหนวดเครา

 

                นลินนิภาค่อยๆย่างกรายออกจากมุมตึกอย่างระมัดระวังมองเหยื่อตรงหน้าอย่างพิจารณา ถ้าเธอจำไม่ผิด ชายคนนี้คือนายก่อเกียรติ ฤทธิ์กมมนนักสืบชื่อดังที่พักหลังออกข่าวไม่เว้นแต่ละวัน กับภารกิจปิดคดีมากมายที่เจ้าตัวพยายามขุดคุ้ยขึ้นมารับอ้างเป็นผลงานของตนภายใต้ชื่อของบิลนักสืบปริศนาที่ไม่มีใครเคยพบเห็นตัวตนที่แท้จริง

                คิดดูมันก็แปลกอยู่แล้ว ชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักสืบซ้ำยังปิดคดียักษ์ใหญ่ เป็นก้างขวางคอผู้มีอิทธิพลมากมาย คนที่มีมันสมองอัจฉริยะฉลาดเป็นกรดอย่างนั้นมีหรือจะยอมออกมาเปิดเผยตัวต่อสาธารณชนให้เป็นเป้าลูกตะกั่วเล่น นอกเสียจากว่าคนตรงหน้าจะไม่ใช่ตัวจริง แต่เป็นเพียงพวกที่ร้อนเงินจนยอมเป็นสละชีวิตตนเอง

 

                “หมดเวลาเล่นเกมส์ซ่อนหาแล้ว สาวน้อย”เสียงเหี้ยมเกรียมลอดผ่านไรฟัน แม้จะไม่ดังนักแต่ในความรู้สึกของหญิงสาวผู้มีปากประบอกตะกั่วจุดสามห้าเจ็ด* จ่ออยู่ที่กระหม่อมนั้น มันได้ดังกลบเสียงคำรามของฟ้าจนแทบสิ้น

 

            ร่างบางพยายามควบคุมร่างกายให้นิ่งที่สุด ซ่อนความกลัวที่คับแน่นอยู่ในอกสู่เบื้องลึกของหัวใจ “ยังหรอก” แม้จะแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ 

               

                เร็วปานฟ้าผ่าเธอโค้งตัวลง ปลายเท้าหมุนฟาดขึ้นที่ต้นคอชายที่ยืนอยู่ข้างหลัง ก่อนจะพลิกหมุนตัวกลับมากระโดดฟาดแข้งกระแทกเข้ามือข้างที่ถือปืนอยู่ในระดับที่พอจะทำให้ปืนนั้นกระเด็นออกไปได้กว่าหนึ่งเมตร แล้วยันร่างยักษ์ออกไปห่างตัว แต่แน่นอนอยู่แล้วที่แรงของผู้หญิงต่อให้ฝึกฝนมาหนักเท่าใด ก็ไม่สามารถที่จะถีบร่างหนาและหนักของผู้ชายให้ล้มลงได้ แต่เพียงแค่ร่างนั้นเซไปเล็กน้อย ก็พอเป็นโอกาสให้เธอผละวิ่งหนีออกมาได้

 

                เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบน้ำที่เริ่มเจิ่งนองบนพื้นคอนกรีตดังถี่แข่งกับเสียงหัวใจของเธอ โดยมีเสียงรองเท้าอีกคู่ดังตามอยู่ไม่ห่างนัก เธอพยายามหักเข้ามุมตึกทุกมุมที่ผ่าน อย่างน้อยมันก็ช่วยพาเธอพ้นวิถีกระสุนไปไม่มากก็น้อย

 

                ฉึก! เข็มฉีดยาขนาดเล็กร่อนปักลงกลางลำคอหนาอย่างแม่นยำ แรงผลักปลายเข็มยังคงเหลืออยู่แม้จะลอยคว้างอยู่ท่ามกลางแรงต้านอากาศ แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น น้ำสีเหลืองอัมพันไหลเข้าสู่ร่างกายนั้นอย่างรวดเร็ว เข่าทรุดลงก่อนที่ร่างยักษ์นั้นจะลงไปแนบกับพื้นเมื่อสมองไม่สั่งการแล้ว

 

                หญิงสาวยังคงเร่งฝีเท้าต่อไป แม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียงฝ่าเท้าหนักนั่นอยู่ไม่ห่างหูอย่างเช่นเคยก็ตาม

 

                “เหนื่อยหรือยังครับ” เสียงทุ้มหูดังออกมาจากเงาของชายร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงตึก เธอหยุดชะงักเพียงครู่เดียว บางอย่างบอกเธอว่าเงาตรงหน้ามิใช่เพียงผู้ชายที่คอยเหล่หญิงยามค่ำคืนธรรมดา เธอก้าวไปหาเงานั้นอย่างระมัดระวัง แต่ยังไม่ทันถึงตัวและยังไม่ทันวิ่งหนี ร่างนั้นพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว รับรู้ได้แต่เพียงแรงกดเล็กๆที่บริเวณขาและสิ่งแปลกปลอมที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายก่อนที่สติทั้งหมดจะดับไป

 

            “หลับให้สบายนะ”กระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา ก่อนจะแบกร่างบางขึ้นบ่า เขายอมรับว่าถูกใจไม่น้อยสำหรับฉากบู้เมื่อครู่ แต่เขาก็ไม่ใจไม้ไส้ระกำขนาดที่จะทิ้งให้หญิงสาวร่างกายแบบบางวิ่งไล่จับวนรอบตึกสองตึกไปมากับผู้ร้ายร่างยักษ์จนเช้าได้

 

            ลับหลังไปไม่นานนัก ชายชุดดำสองสามคนก็ลงมาจากรถBMW สีดำ ลงมาแบกร่างยักษ์ที่นอนอยู่กับพื้นกลับขึ้นรถ และไม่ลืมที่จะหยิบสิ่งสำคัญที่เจ้าตัวทำหล่นไว้ข้างกายติดไปด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*จุดสามห้าเจ็ด = Colt Python .357 Magnum เป็นปืนตระกูล revoler ชนิดหนึ่งน้ำหนักประมาณ 1100g (ไม่โหลดกระสุน) อัตรายิงเฉลี่ย 6 นัด/แมกกาซีน 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
fire_phoenix วันที่ : 04/01/2008 เวลา : 20.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/firephoenix

สนุกดีค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน