*/
  • ปากกาสื่อภาพถ่าย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : yeysabm@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2017-02-16
  • จำนวนเรื่อง : 2
  • จำนวนผู้ชม : 1721
  • จำนวนผู้โหวต : 2
  • ส่ง msg :
  • โหวต 2 คน
<< กุมภาพันธ์ 2017 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560
Posted by ปากกาสื่อภาพถ่าย , ผู้อ่าน : 465 , 19:53:03 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 4 คน february26 , rattiya และอีก 2 คนโหวตเรื่องนี้

 ไม่บ่อยครั้งนักที่ฉันจะบอกเรื่องราวอันเป็นความลับสุดยอดที่เพียรรักษามานานแสนนานนี้ ให้ใครฟัง มันเป็นความลับที่แม้กระทั้งตัวเองก็ไม่ปารถนาที่จะเล่าให้ตัวเองฟัง มันคืออดีตที่ฉันพยายามฝั่งมันทิ้งไปตั้งแต่ก่อนที่ตัวเองจะย่างเท้าก้าวสู้รั้วมหาวิทยาลัย เธอลองคิดดูสิว่า มันเป็นเรื่องราวชนิดไหนกัน น่าอับอายแค่ไหน น่าอดสูแค่ไหน

 

แต่ถ้าเธอต้องการที่จะฟังมัน โดยมีข้อเสนอแลกเปลี่ยนเป็นการสอบผ่านวิชานี้ ฉันก็คงต้องยอมอย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ เธอพร้อมนะ ที่จะรับฟังมันอย่างมีสติ รับฟังมันไม่โดยไม่เข้าข้างลำเอียง ถ้าพร้อม ฉันก็จะเล่าให้ฟังเดียวนี้ แต่ต้องแนะนำเธอเสียก่อนว่า...น่าจะหาผ้าเช็ดน้ำตามาเตรียมไว้ เพราะมันจะความเศร้าที่สุด เป็นความเศร้าที่คุณไม่อาจจะคาดเดาความเศร้านั้นได้

 

ก่อนเข้ามหาวิทยาลัยฉันเคยถามตัวเองเสมอว่า ฉันมีสิทธิ์ที่จะเลือกในสิ่งที่ฉันอยากจะเลือกมันหรือไม่  คำตอบของฉันมันคลุมเครือไม่ชัดเจน 

 

ฉันเกิดจากท้องผู้หญิงยากไร้คนหนึ่งในจังหวัดภาคอีสาน ผู้หญิงร่างเล็กๆที่นำตัวเองมาจากพื้นดินที่ลำบากแสนเข็ญสู่ความฝันอันไม่ไกลจากความจริงที่ว่า...จะหาเงินพอประทังชีวิตด้วยอาหารสามมื้อต่อวันและเก็บใช้ในบั่นปลายของชีวิต ผู้หญิงคนนี้สอนให้ฉันเรียกเขาว่า "แม่" ฉันจึงเรียกเขาว่าแม่มาจนปัจจุบัน แม่สอนฉันให้หากินตั้งแต่จำความได้ แม่บอกว่าแม่ให้เลือดเนื้อ ให้มือ ให้สมองแก่ฉัน ฉันต้องหาทางของฉันเอง ฉันต้องทำงาน และรู้จักจากหากิน

 

พระเจ้า! ฉันปรารถนาจะเป็นคุณหนู ที่แสนอ่อนโยน และตีนเยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ นั่งรถสปอร์ต และกินไวน์แดงก่อนอาหารเย็น แต่ชีวิตกลับต้องดิ้นร้น หาเงิน หาทางของฉันเอง หรือนี้คือการบังคับจากชะตากรรม ฉันถูกบังคับให้หาทางของฉันเอง ไหนนาย “ฌอง – ปอง  ซาร์ต” นักปรัชญาชาวฝรั่งเศส เจ้าเล่ห์แสนกล บอกว่ามนุษย์ถูกสาปให้เกิดมาพร้อมเสรีภาพ และมีสิทธิ์เลือก แค่มีชีวิตฉันก็ไม่มีสิทธิ์จะเลือกเสียแล้ว!!

 

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามฉันก็ยังพอได้เรียนหนังสือ ตามข้อบังคับของการศึกษาขึ้นพื้นฐานของประเทศ ฉันจบ ม.3 จากโรงเรียนเล็กๆแห่งหนึ่ง ที่มีป้ายเก่าๆเขียนไว้หน้าโรงเรียนว่า “โรงเรียนวัดบวร”สถานที่ที่ฉันมีเพื่อนมากมาย มีความสุข และมีความฝัน

 

ฉันฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์เอกของโลก แต่แล้ววันหนึ่ง ฟ้าก็ผ่าลงกลางอก แม่สั่งให้ฉันหยุดเรียน ผู้งหญิงร่างเล็กๆที่ฉันเรียกว่าแม่ สั่งให้ฉันหยุดเรียน ด้วยเหตุผลของความยากไร้ แม่ไม่เงิน แม่ให้ฉันหาเงิน ให้ฉันหากินแล้วฉันก็ต้องหาเงิน

 

เธอรู้หรือไม่? ระยะ 3 ปี ก่อนหน้าเข้ามหาวิทยาลัย ฉันรับจ้างขายของ ขายไส้กรอก ฉันจำเป็นต้องตื่นแต่เช้าก่อนไก่โห้ รับจ้างทำโน่นนี้นั้นเพื่อให้มีอาหารสามมื้อ และมีเงินเหลือบ้าง  มีใครสักคนเคยบอกฉันว่า “ชีวิตคือการต่อสู้” ใช่-ฉันเชื่อ แต่การต่อสู้มันสร้างบาดแผล เต็มแผ่นหลังของฉัน เป็นแผลเป็นที่ไม่อาจลืมเลือน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ผู้ไม่มีบาดแผล ก็คือผู้ไม่มีประสบการณ์  ใช่ไหม

 

ชีวิตที่ดิ้นร้นต่อสู้ มันทำให้ฉันรู้กับความเลวร้าย ไม่สมบรูณ์แบบ แต่ฉันก็ยังต้องอดทน ก้มหน้าในวันที่เหนื่อยล้า เพื่อจะประทั่งความชีวิต ความรู้สึกของตัวเอง

 

  แต่ไม่ว่าอย่างไร ในตอนนั้น ฉันอาจจะเป็นได้สูงสุด คือผู้หญิงที่จบแค่ม.3  แต่แล้วก็เหมือนมีสิ่งหนึ่งแล่นในสมองของฉันตอนนั้น  ฉันอยากลองแข้งขื่นกับโชคชะตาดูสักครั้งหนึ่ง ฉันจึงสมัครเรียน กศน. หรือ การศึกษานอกระบบ ฉันคิดว่ามันจะต่อยอดความฝันของฉันให้สำเร็จบางไม่มากก็น้อย

 

ความลำบากของชีวิตมันมีอยู่ว่า "แค่มีชีวิตมันก็ลำบากพออยู่แล้ว แต่นี่ต้องพวงท้ายด้วยความฝันและความทะเยอทะยานนี้สิมันลำบากกว่า..."

 

ฉันทำงานด้วยเรียนด้วย และก็ฝันไปด้วย ฉันฝันจะเข้ามหาวิยาลัย เป็นบัณทิต จบปริญญา เป็นปัญญาชนที่มีแสนดีของประเทศ แต่ทว่ากว่าจะลากสังขารเรียนจนจบ ม.6 ก็ทำเอาฉันแทบกระอักเลือด เพราะฉันทำงานทุกวัน แต่ทว่าชีวิตฉันก็ยังมีด้านดีอยู่บhาง

 

"สิ่งดีที่สุดของฉันคือหนังสือ ฉันรู้จักโลกของหนังสือเพราะผู้ชายคนหนึ่งแนะนำ หนังสือพาฉันไปหาโลกใหม่ๆ อย่างที่ฉันไม่เคยรู้จัก มันทำให้ฉันผจญภัยไปกับเรื่องราวใหม่ๆที่ฉันไม่เคยเจอ และที่ดีกว่านั้นการพจญภัยของฉันไม่ต้องเหนื่อยเหมือน โคลัมบัส หรือมาโคโปโล ที่ใช้เวลาเกือบครึ่งชีวิตที่พาตัวเองออกจากบ้านเพียงแค่พบเจอเรื่องราวใหม่ๆ และเจ้าหนังสือเหมือนกันที่พาฉันไปรู้จักกับความฝันที่ฉันไม่เคยรู้จัก"

 

ฉันรักงานหนังสือโดยที่ฉันไม่เคยรู้ตัว มันเป็นความสุขที่ประหลาด ฉันหายเข้าไปในประเทศหลายประเทศที่ไม่เคยไป หายเข้าไปในหัวใจโสเถนีที่น่าสงสาร หายเข้าไปในใจกลางหัวใจของนักปฏิวัติผู้ไม่เคยคิดเรื่องผมอันรกรังของตัวเอง หายเข้าไปในที่ต่างๆอย่างมีความสุข และตื้นตะลึง

 

ฉันเรียนไปทำงานไป อ่านหนังสือไป และแล้วก็ผ่านไป 3 ปี แต่ความเศร้าก็กลับมาหาฉันใหม่อีกครั้ง เมื่อเรียน กศน. จบ วันที่ต้องยกระดับชีวิตของตัวเองไปอีกวัยหนึ่ง เธอคิดว่าคืออะไร?

 

  ฉันตอบอย่างไม่อายว่า

 

"ฉันไม่กล้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ฝัน ด้วยความรู้สึกไม่กล้า ฉันอายตัวเอง ฉันไม่กล้าแม้กระทั่งเลือก"

 

และแล้วฉันก็พาตัวเองเข้ามาสู่ มหาวิทยาลัยรามคำแหง มหาวิทยาลัยประชาชน มหาวิทยาลัยของลูกชาวนาแบบฉันสามารถเรียนได้อย่างไม่เขิน มหาวิทยาลัยที่นักการเมืองปากพร่อยคนหนึ่งประกาศกลางที่ประชุมสภาของประเทศไทย ว่า...

 

"ใครจบจากมหาวิทยาลัยนี้ โง่ทั้งนั้น!!"

 

แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่สนใจ เพราะฉันเชื่อว่านักการเมืองส่วนใหญ่ชอบโกหก

 

"ฉันกลับคิดว่ามหาวิทยาลัยนี้เป็นที่แห่งเดียวที่ฉันจะมีเงินเรียนต่ออนาคต ความฝันของฉัน ฉันจึงเรียนในมหาวิทยาลัยนี้อย่างภูมิใจ และจะใส่ชุดครุยให้ได้ในวันหนึ่ง"

 

  แต่ถ้าเรื่องของฉันไม่เศร้าแบบที่เธอคิด ขอร้องเธอก็อย่าไปฟ้องครูอังคณานะ


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ปากกาสื่อภาพถ่าย วันที่ : 17/02/2017 เวลา : 12.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yeysabmphoto
ซามูไร ตัวป่วน

ขอบคุณมากๆค่ะ

ความคิดเห็นที่ 3 ปากกาสื่อภาพถ่าย ถูกใจสิ่งนี้ (1)
february26 วันที่ : 17/02/2017 เวลา : 11.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bang2510
The twenty-six of February 

บรรยายได้น่าอ่านมากครับ


ความคิดเห็นที่ 2 ปากกาสื่อภาพถ่าย , rattiya ถูกใจสิ่งนี้ (2)
PiyaiandNoolek วันที่ : 16/02/2017 เวลา : 21.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PiyaiandNoolek
www.facebook.com/TravelWithPiyaiAndNoolek 

ค่าของคนไม่ได้วัดกันที่สถาบันค่ะ อยู่ที่ผลของการกระทำมากกว่า เป็นกำลังใจให้ถึงฝั่งฝันนะคะ

ความคิดเห็นที่ 1 ปากกาสื่อภาพถ่าย , rattiya ถูกใจสิ่งนี้ (2)
แม่หมี from mobile วันที่ : 16/02/2017 เวลา : 21.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

ชื่นชมคนที่มีความมานะ อดทน และพยายาม
เมื่อก้าวไปถึงสิ่งที่หวังได้สำเร็จ นั่นคือความภาคภูมิใจ ชื่นชมจริงๆค่ะ:)

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน